Ακούστε τις «Τρύπιες Σημαίες»: εδώ
Το 44ο τεύχος του Μετρονόμου είναι εξ’ ολοκλήρου αφιερωμένο στους αδελφούς Κατσιμίχα. Για πρώτη φορά στην ιστορία των σημαντικότερων, από τη δεκαετία του ’80 και μετά, τραγουδοποιών της ελληνικής σκηνής επιχειρείται ένα εκτενές αφιέρωμα στη ζωή και το έργο τους. Μουσικολογικά άρθρα και μαρτυρίες δημιουργών και στενών συνεργατών τους επιχειρούν να φωτίσουν τις πολλαπλές πλευρές της τραγουδοποιίας τους (τη σχέση τους με το ροκ, την παράδοση, το λαϊκό τραγούδι, την ποίηση κ.ά.) δημοσιεύοντας παράλληλα άγνωστες ιστορίες γύρω από τα χρόνια τους στη Γερμανία, την πρώτη τους εμφάνιση στο Φεστιβάλ της Κέρκυρας το 1982, την ηχογράφηση των θρυλικών «Ζεστών ποτών» κ.ά. συνοδευόμενα από σπάνιο και ανέκδοτο φωτογραφικό υλικό. Το αφιέρωμα ξεκινά με μια βαθιά προσωπική πολυσέλιδη συνέντευξη των ίδιων των αδελφών Κατσιμίχα.
Το περιοδικό συνοδεύεται από ένα cd single με ένα καινούριο τραγούδι του Πάνου Κατσιμίχα που ερμηνεύει ο Γεράσιμος Ανδρεάτος με τον τίτλο: «Δως μου απ΄ το κουράγιο σου» (Ο πυγμάχος).
Επιμέλεια Αφιερώματος: Σπύρος Αραβανής, Θανάσης Συλιβός
Περιεχόμενα
- Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας, συνέντευξη στoν Σπύρο Αραβανή
- Αδελφοί Κατσιμίχα: Βeat poetry
- Οι ποιητές του λυκόφωτος, της Στέλλας Βλαχογιάννη
- Η μουσική των αδελφών Κατσιμίχα, του Αντώνη Μποσκοΐτη
- Μια βραδιά στην Κέρκυρα, του Μάκη Γκαρτζόπουλου
- Μανώλης Ρασούλης: Αφοί Κατσιμίχα
- Νίκος Ζιώγαλας: Κράτησαν γερά μέσα στο χρόνο, του Χρήστου Α. Μιχαήλ
- Ο Γιάννης Σπάθας και τα «Ζεστά ποτά», του Σωτήρη Μπέκα
- Berlin zeit, του Δημήτρη Ζμπέκου
- «Μου φαίνεται σα να’ ναι χθες μα πάνε τόσα χρόνια…», του Ηρακλή Κοντού
- Στους ελαιώνες της ποίησης, του Σπύρου Αραβανή
- Η Λένα Παππά για τους αδελφούς Κατσιμίχα
- «…στο κέντρο και τις συνοικίες». Η διαλεκτική χώρου-ατόμου στους αδερφούς Κατσιμίχα, του Ηρακλή Οικονόμου
- Ο Δήμος Μούτσης για τους αδελφούς Κατσιμίχα
- Τα λαϊκά του Χάρη και του Πάνου, του Θανάση Γιώγλου
- Η παράδοση στο έργο των αδελφών Κατσιμίχα, του Σωτήρη Μπέκα
- O «εξάδελφος» Μιχάλης Πελώνης θυμάται
- Ο Γιώργος Νταλάρας για τους Αδελφούς Κατσιμίχα
- Ο Θύμιος Παπαδόπουλος για τους αδελφούς Κατσιμίχα
- Σκορπώντας χαμόγελο και κέφι στην αγέλαστη πολιτεία των σχολείων μας,
- του Σταύρου Καρτσωνάκη
- Η «παράλληλη δισκογραφία» των αδελφών Κατσιμίχα, του Αλέξη Λιόλη
- Ο Θάνος Μικρούτσικος για τους αδελφούς Κατσιμίχα
- Οι Πρίγκιπες της τραγουδοποιίας, του Νίκου Ζούδιαρη
- Γιώργος Ανδρέου: «Γέλα πουλί μου, γέλα», του Χρήστου Α. Μιχαήλ
- «Δύο δίδυμοι που έχουν πολύ πλάκα!», του Οδυσσέα Ιωάννου
- Πόσο γεμάτο είναι ένα άδειο δωμάτιο; του Αντώνη Περιβολάκη
- Νέοι τραγουδοποιοί για τους αδελφούς Κατσιμίχα
- Ο Χάρης και ο Πάνος σε 500 λέξεις… του Μιχάλη Κουμπιού
- Η δισκογραφία των Κατσιμίχα, του Θανάση Συλιβού
Μικρή Ανθολογία Στίχων
Είμαστε ακόμα εδώ
Κάθεται τα βράδια μέχρι πολύ αργά
πίνοντας μονάχος κάτι βαριά τσιγάρα,
δεν καταλαβαίνει την καινούρια μουσική,
θυμάται το Βαν Μόρρισσον και μελαγχολεί.
Από νωρίς αγάπησε τους στίχους του Σεφέρη,
μα τώρα πια δεν ξέρει, μα τώρα πια δεν ξέρει.
Βαρέθηκε να δραπετεύει στα όμορφα τραγούδια,
βαρέθηκε να ταξιδεύει στις μέρες που θα ‘ρθούν, -στις μέρες.
Κάπως τα βολεύει κουτσά-στραβά.
Ψήφισε τρεις τέσσερις φορές αριστερά
κι ας του φαινόταν να ‘ναι κωμωδία όλα αυτά.
Στων φεστιβάλ τη θλίψη ξανά θα περιπλανηθεί,
τρέμει μήπως ξαφνικά μ’ αυτήν συναντηθεί.
Λάθος ραντεβού σε λάθος καφενεία,
και μια ζωή δυό πόντους έξω απ τη ζωή.
Ακόμη κι αν αυτοί που θέλαμε δεν γίναμε
ακόμη κι αν αυτοί που ήμασταν δεν μείναμε.
Είμαστε ακόμα εδώ, είμαστε ακόμα εδώ,
ψάχνοντας στα τυφλά καινούριους τρόπους.
Αχ! είναι δύσκολο πολύ για μιαν αγάπη να χαθείς , να σβήσεις
μα δυο φορές πιο δύσκολο είναι γι’ αυτή να ζήσεις -να ζήσεις.
*
Τρύπιες σημαίες
Σηκώσανε λοιπόν τις τρύπιες τους σημαίες
και έτσι όπως έμπασε ένα κρύο ξαφνικά
οι θεωρίες πούντιασαν και πάθαν πνευμονία
και αρρωστήσανε βαριά πολύ βαριά
και φεύγει ο αιώνας τώρα τσακισμένος
παραμιλάει γέρος και τρελός
κι οι νοσοκόμες τον δουλεύουν όλη μέρα
κι όταν νυχτώνει σβήνουνε στο θάλαμο το φως
Σκορπίσαν ξαφνικά στους πέντε ανέμους
με κείνα εκεί τα γκρίζα λυπημένα τους παλτά
με κείνα τα πολύχρωμα απλοϊκά ονειρά τους
το τι το πως και το γιατί αυτοί το ξέρουν πιο καλά
Και μοιάζουνε σαν πλάσματα μιας άγνωστης διάστασης
οι ματωμένοι ποιητές και οι φωτεινές τους χίμαιρες
Και οι αιτίες οι τρυφερές μιας άγριας επανάστασης
που δεν κατάλαβε πότέ τον εαυτό της
Μιας άγριας επανάστασης που θα ξανασυμβεί
που θα ξανασυμβεί με χίλιους τρόπους
όσο θα υπάρχουν οι αιτίες οι παλιές
εκείνες που ανάψανε του Οκτώβρη τις φωτιές
Κύρις Κάρολε μην τους παρεξηγείς
αν δεν κατάλαβαν ποτέ
τι πήγαινε να πει η λέξη υπεραξία
δεν φταις εσύ δε φταιν αυτοί δε φταίει η θεωρία
ήτανε γράμματα ψιλά μπροστά στη λέξη ελευθερία
*
Σαντορίνη
Σηκώθηκε αέρας
τα φώτα ανάψανε
εσφύριξε το πλοίο
η νύχτα έρχεται
Σε δάση από αιώνες
μονάχη ταξιδεύεις
το άγριο φως λατρεύεις
σε δωμάτια λευκά
Σαξόφωνα της άνοιξης
στη λάβα της καρδιάς σου
λυθήκαν τα μαλλιά σου
και καλοκαίριασε
Το θαύμα έγινε
Γλιστράς μες στην ομίχλη
παράξενων καιρών
φωσφορικό καράβι
των απάνω θαλασσών
Σάντα Ειρήνη
Τα μάτια του Σεβάχ
σε κοίταξαν για πάντα
καθώς τραβούσε σκεφτικός
να πάει στο πουθενά.
Το θαύμα έγινε
*
H μοναξιά του σχοινοβάτη
Κόκκινο φεγγάρι, θάλασσες τεκίλα
φύλλα πεταμένα στη φωτιά
κόκκινο φεγγάρι, κόκκινο λιμάνι
κάτι μου ‘χεις κάνει
Είδα πολλούς που ζήσανε για πλάκα
είδα και άλλους που το πήραν σοβαρά
και τραβηχτήκανε και άσχημα τραβιούνται
και το πληρώσανε στο τέλος ακριβά
Με τα μαύρα ρούχα, αμίλητοι καπνίζουν, οι φίλοι
κι ονειρεύονται να φύγουν μακριά
οι φίλοι που δε βρήκανε τίποτα ν’ αγαπήσουν
που δεν πιστεύουν τίποτα, κανέναν, πουθενά
Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να τρελαθείς
υπάρχουν και άλλοι τόσοι για να λες υπομονή
όμως για μένα είναι αργά να τρελαθώ
και είναι ακόμα πιο αργά να κάνω υπομονή
Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ
και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω
θα περιμένω άλλες μέρες
*
Κορίτσια της συγνώμης
Αυτό το άδειο βλέμμα στον καθρέφτη μου
κάπου το ξέρω καλά από παλιά
Nα με κοιτάει όπως οι γκρίζες οι κοπέλες που μ’ αγάπησαν
κάτι χλωμές κάτι χοντρούλες με γυαλιά
Αυτές που δεν τους ρίχνεις δεύτερη ματιά
ξενοδοχεία της αγάπης νυχτωμένα
Που περιμένεις να περάσει η μπόρα και μετά
φεύγεις και σε κοιτάζουν λυπημένα
Το ξέρουν από την αρχή μα πάντα ελπίζουν
όταν σου δίνουν με αγωνία το φιλί τους
Το βλέπουν μες στα μάτια σου
το βλέπεις στα δικά τους
ένα σωρό “τελειώσαμε” η ζωή τους
Μου μείνανε οι θεωρίες και τα λόγια
ένα “τελειώσαμε” και εγώ μες στη ζωή σου
Έφυγα σαν τον κλέφτη δίχως λόγια
και δεν λογάριασα την πίκρα τη δική σου
Ένας γελοίος παρλαπίπας κοκοράκος
που όπου με παίρνει και μένα κοκορεύομαι
Ένας χαζός και ζαλισμένος ανθρωπάκος
μες του φαλλού μου το φολκλόρ να κοροϊδεύομαι
Κορίτσια της συγγνώμης μες στα μάτια σας
είναι μια λύπη που δεν έχω εγώ ξεχάσει
Κορίτσια, γκρίζα, νεράιδες της αγάπης
ό,τι ήτανε να χάσω το έχω χάσει
Κι απ’ ότι μου μεινε ετούτο το τραγούδι
σας δίνω απόψε που μονάχος ξενυχτάω
μοιάζει χαζό μα είναι το λουλούδι
είναι το χάδι και τα λόγια που χρωστάω
είναι το χάδι τ’ απαλό που σας χρωστάω
*
Αθήνα
Μεσ’ τ’ ανελέητα χαράματα ξυπνάω των μεθυσμένων
Σε βλέπω από το τζάμι κοιμισμένη στη σκιά των περασμένων
Αθήνα που μιλάς για επανάσταση
Αθήνα σχολική παράσταση
Αθήνα δολοφόνων αθωωμένων
Αθήνα των ξεπουλημένων
Αθήνα των αιώνιων αντιπάλων
Αθήνα της πειθούς δια των ροπάλων
Αθήνα Ευρωπαία με το ζόρι
Αθήνα με σημαίες και μιραφιόρι
Αθήνα ανατολή με το στανιό
Αθήνα τρελό σκουπιδαριό
Αθήνα των βορείων προαστίων
Αθήνα των αναψυκτηρίων
Αθήνα της καψούρας και των πιάτων
Αθήνα των μοναχικών θανάτων
Αθήνα των αρχαίων μύθων
των πυροβολημένων στίχων
Αθήνα όλα από τρίτο χέρι
Αθήνα μαύρη, μέρα, μεσημέρι
Αθήνα εκτός σχεδίου ξεχασμένη
Αθήνα εντυπωσιασμένη
Τι να σου τραγουδήσω
*******************
ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ
ΚΑΣΤΟΡΙΑ
Δεν ξέρω τι με σπρώχνει απειλητικά
να συμφωνήσω με τον φίλο κ. Μουζάκη