Βάγια Ριζηνού, Ποιήματα

Χωρίς τίτλο

Σ’ αγαπώ για να σ’ ελευθερώσω
Λέξεις εύηχες και ζωντανές,
Σαν το Αυγουστιάτικο φεγγάρι
Που φανερώνει την γλυκύτητα σου.
Χρυσάφι βυθιστήκανε
Στις λίμνες της καρδιάς μου
Από τη στιγμή που με πρωτοαντίκρισες.
Σ’ αγαπώ για να σ’ ελευθερώσω
Άσε τους άλλους να γεύονται
Το μεταχειρισμένο λάδι ξένων καντηλιών.
Θα ζουν σε ψεύτικα σώματα
Υποκινούμενοι από άβουλα ένστικτα.
Εσύ θα μεταφέρεσαι
Σε διαστάσεις άυλων πνευμάτων,
Αιθέριων σωμάτων.
Βουίζουν καλντερίμια, ηχούν καμπάνες!
Ανυπολόγιστες προειδοποιήσεις
Για όσους δεν καταλαβαίνουν!

Κβαντική φυσική

Μια ανάσα από τη μετουσίωση
Ένα τούνελ μισοσκότεινο
Ένα όραμα γεμάτο προσμονή.
Δεν με νοιάζει η εποχή
Που μ’εξορίσανε
Δεν με νοιάζει ο αφορισμός μου.
Ορκισμένο πεφταστέρι
Η ένωση μας,
Η μεταφορά μας
Δεν πληκτρολογείται
Η φύση ειναι άπιαστη
Σαν χελιδόνι
Δεν εκπαιδεύεται
Σαν κάκτος που
Μόνο απότιστος ανθίζει.
Απαντώ με σιωπή
Στο κάλεσμα σου
Η σιωπή σοφία προικισμένη

Ρευστότητα

Η αγάπη δεν ορίζεται
Δεν περιορίζεται
Δεν συστέλλεται σε μια ονειροπαγίδα
Δεν διαστέλλεται σε μια κοιλιά εγκυμονούσα

Η αγάπη μια μονάχα είναι
Δεν ξεχωρίζει άρθρα
Δεν μοιράζεται με ποσοστά
Λάμπει ακατέργαστη στο άπειρο

Η αγάπη αθανασία
Φλεγόμενη βάτος
Που αν την αγγίξεις
Δεν καίγεσαι
Με βλέφαρα ορθάνοιχτα μας
Καλεί να περάσουμε τα σύνορα

Η αγάπη σαν μίσχος συγκρατεί
Την ίδια της την ομορφιά
Ανακαλύψτε τις αισθήσεις και μυρίστε

Η αγάπη δεν ορίζεται

Αναρριχόμενος έρωτας

Ροδόμελο στάζουν τα λόγια σου
Απ΄το ποτήρι των χελιών σου
Και αγιόνερα λούζουν
Τις καμπύλες του κορμιού σου.
Λουτρά που πάντα ήθελα
Να βρέξω τους αστραγάλους μου.
Και αχίλλειον πτέρνα να κερδίσω
Στο αγκάθι της αγάπης σου

Εφαρμοσμένη φυσική στο άβατο

Κλείνω τα μάτια μου
Και μόνο τότε λάμπει καθαρό και άφθαρτο
Το φως των ονείρων μου.
Με γυμνό το στήθος μου,
Θηλάζουν οι ελπίδες όσων πιστεύουν

Μετουσιώνονται σε πλάσματα αιώνια
Η αγάπη,
Τους φέρνει κοντά
στο θρόνο της γυναίκας που ποθούσαν
μεταμορφώνονται
σε αδέσμευτα πουλιά
και ο νόμος της βαρύτητας
για κεινους καταργείται.

Ζευγάρωμα μορίων

Γιατί όλοι θαρρούν
Πως τα πάντα είναι στέρεα
Πως ότι βλέπει το μυαλό τους μόνο τούτο είναι
Πόσο θα τρόμαζε κανείς
Αν την ουσία των πραγμάτων αντίκριζε
Γιατί να πλαγιολισθούν
Και να αυτοαποκαλούνται λαγνοουτοπικοί.
Βόλεμα στον πιο αναπαυτικό καναπέ!
Το νερό είναι νερό
Το χώμα είναι χώμα
Και το σώμα σώμα.
Όχι! μια κίνηση είναι όλα
Μια αέναη αλληλουχιακή κίνηση
Ο πιο αισθησιακός χορός.

Παρουσία

Υπάκουσα στη λησμοσύνη σου
Στη βίβλο των σημαντικών
Και των ασήμαντων αναπολήσεων σου.
Σιγή,
Δεν είμαι εκεί, μα είμαι
Σαν χείμαρρος οι λέξεις
Αναδύονται απ΄το πηγάδι σου,
Βάλσαμο της ταραγμένης σου ψυχής.
Εμφύλια διαμάχη και νικητής δεν υπάρχει.
Λουκούλλεια γεύματα οι αναμνήσεις,
Μη τρέφεσαι από αυτές,
Γιατί το δείπνο σου θα λάβει τέλος.
Τότε θα λυγίσεις.
Το τρίγωνο σου χρόνια
Έχεις να τ΄ αγγίξεις,
Φοβάσαι μην υπνωτιστείς.

Πριν την αστρική σου έκρηξη,
Μάγισσες ιχνηλατούν τριγύρω σου
Νεράιδες, πλανεύτρες, ξελογιάστρες
Το θάνατο σου επιζητούν
Λάβαρο στο κόσμο τους.
Δεν είμαι εκεί, μα είμαι
Να σου τραγουδώ τις πιο
Γλυκές μου καληνύχτες,
Κι ας είναι οι τελευταίες.

Πατώντας στις παλάμες μου

Αγγίζοντας το λυγμό σου
Σεισμοδονούνται οι πλανήτες
Του συμπαντικού πνεύματος μου
Ανάλαφρα κλυδωνίζονται
Τα παιδικά καρδιοχτυπήματα μου.
Καθώς διαβαίνει το βλέμμα σου
Αφήνει πίσω σου άστρα,
Άστρα άσβηστα και άχρονα
Αόρατα μα ορατά στα μάτια τα δικά μου
Να μου φωτίζουν τα μονοπάτια της ψυχής μου,
Που φοβάμαι να διαβώ,
Που φοβάμαι ν΄ αφουγκρασθώ,
Που φοβάμαι ν΄ αντικρύσω.
Ταξίδεψα σε θάλασσες
Γεμάτες τρικυμίες
Παρασύρθηκα από ανέμους
Που με ξέβρασαν σε δύσβατες στεριές.
Κι αυτό, για να ρθει η στιγμή
Που θα καρτερώ εσένα.

Κελυφώθηκε η εύθραυστη ψυχή μου
Για να χαριστεί σε σενα μόνο
Για να σου εξιστορώ τα παραμύθια μου
Και συ ν΄ αποκοιμιέσαι στο πλευρό μου,
Να διαβείς τούτη τη ζωή
Χωρίς να κουραστείς,
Όμως θα ξέρεις,
Και γω μόνο να στέκομαι
Στο υποσάνιδο σου
Και να σε λευτερώνω.

Σκιρτήματα
(στην οικογένεια μου)

Από ποια άνοιξη έρχεσαι
Και σε ποια άνοιξη πηγαίνεις
Χελιδόνι ανεκπαίδευτο;
Φώλιασες τους σπόρους των καρπών σου
Σε σπίτι με μυρτιές
Φώλιασες και στην καρδιά μου
Κι ανθίσαν πασχαλιές
Τα παραθυρόφυλλα γαλάζια και λευκά
Ανοίξαν κοπελιές με ροζ κορδέλες στα μαλλιά
Ν΄ ακούσουν το πιο γλυκό τραγούδι σου
Και συ δειλά- δειλά πίνεις νερό
Απ΄το ιδρωμένο μέτωπο τους.
Την ομορφιά σου την ζηλέψανε
Και σε κοστούμια σμόκιν την φορέσανε
Στις πιο λαμπρές τους δεξιώσεις

Ο τελευταίος οργασμός

Αραχνοΰφαντος μανδύας
Αγκαλιάζει τα πιεσμένα εκρηκτικά
Αίματα μου!
Ρευστό μετάξι
Ποτισμένο βογγητά
Διαστέλλει τις συμπληγάδες της ύπαρξης.
Γλιστρώ απαλά χαϊδεύοντας τα τοιχώματα
Του σύμπαντος.
Ερεθίζω την καυτή σάρκα της αγνότητας.
Συντονίζομαι στους παλμούς της.
Τρέμω συθέμελα,
Αλαφιασμένος προσκυνώ
Την αντίληψη του αισθησιασμού.
Αδειάζω την πυκνότητα των ευχών μου
Στο ιερό σου.

Ακροβάτης

Κορίτσι με ροδοκόκκινα μάγουλα
Κήποι πλουμιστοί
Με χρυσοκόκκινα νερά
Στολίζουν το απαλό της δέρμα.
Κοράλλια με φανταχτερά μαργαριτάρια
Αφήνουν τα δυο λευκά της πόδια,
Ίχνη που ποθώ ν΄ ακολουθήσω.
Κορίτσι αγάπη
Κορίτσι αγνό
Κορίτσι που γεύεται το θαύμα της φύσης,
Ένα θαύμα ζωντανό
Μέσα σε έναν ταχυδακτυλουργικό κόσμο.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο νομό Λάρισας. Μαθήτρια ακόμα λυκείου έγραφα άρθρα για τοπικές εφημερίδες της πόλης μου. Η μεγάλη μου αγάπη για την τέχνη και ιδιαίτερα για τη λογοτεχνία με οδήγησε στην ενασχόληση με το σουρεαλισμό. Τελείωσα την πρώτη ποιητική συλλογή μου τον Ιούνιο του 2008, η οποία και εκδόθηκε το 2009. Τον Ιούλιο του 2011 κυκλοφόρησε η δεύτερη έκδοσή της. Προσεχώς θα κυκλοφορήσει το παιδικό παραμύθι μου με τίτλο ”Χρώματα αγάπης που κλείστηκαν σε μια νότα”.