*
Θα πάρω από το σπίτι μου
τα χειρόγραφά μου
για να γλυτώσουν απ’ την τυραννία
της μάνας μου
γιατί όταν διαβάζει μέσα τους
ιστορίες για άλλες γυναίκες
με αποκαλεί αποτυχημένο
συγγραφέα και γιό
*
Ο ΕΡΩΤΑΣ
Σκοτώνει τις αρρώστιες
και τα μικρόβια
της μοναξιάς
με δυνατά μπράτσα
κάνει μασάζ στο κορμί
και το γεμίζει στοργή
*
Αυτά τα καράβια
στο λιμάνι
μοιάζουν με πεύκα
στο βουνό
άνεργα καράβια
τ’ αγκυροβόλια σας
έχουν γεμίσει ρίζες
*
Δεν είναι δικά του παιδιά
τα φοινικάκια
που φυτρώνουν απέναντι
μες στις νησίδες της Συγγρού
τα φύτεψε το υπουργείο
κι ομόρφυνε η λεωφόρος
Στα πεζοδρόμια και στην άσφαλτο
πέφτουν οι σπόροι
του γεροφοίνικα
χρόνια στριμωγμένος
σε στενό παρτέρι
ψηλώνει χωρίς απογόνους
*
στο ζωγράφο
Θες να ζωγραφίσεις γάιδαρο
κι όλο τριγυρνάς στις εξοχές
εδώ να σταθείς στις παράγκες
στο λόφο πάνω απ’ το λιμάνι
εδώ που ακούγονται τραγούδια
από χωριά κι από νησιά
τα κουβάλησαν θρεμμένα και βαρβάτα
Ζωγράφισε αυτούς που ζουν στις τρώγλες
που αγωνίζονται να φτιάξουν ένα λαθραίο σπίτι
ζωγράφισε και τα γαϊδούρια τους
τις νύχτες τα φορτώνουν υλικά
για τα λαθραία χτισίματα
*
Αυτό το ποίημα
θέλει να γίνει τοπίο
Θέλει να γίνει ζωγραφιά
μέσα στο μπλοκ του ποιητή
που αγωνίζεται
να γίνει ζωγράφος
ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ
• Αγκαλιά – Διαγώνιος (1974)
β´ έκδοση – Πανδώρα (1999)
• Οανάπηρος λαχειοπώλης – Διαγώνιος (1982)
• Τσίλιες, μικρά πεζά – τα τραμάκια (1991)
Ποιήματα των φίλων (2001)
• Φωτισμένο εργοστάσιο, Ποιήματα 1981-1996
Ποιήματα των φίλων (1996)
• Πουλιά και ψίχουλα, Ποιήματα 1969-2000
Ποιήματα των φίλων (2001)
• Η βραχνή φωνή, Ποιήματα 1969-2001
Ποιήματα των φίλων (2003)
“Στα πεζοδρόμια και στην άσφαλτο
πέφτουν οι σπόροι
του γεροφοίνικα
χρόνια στριμωγμένος
σε στενό παρτέρι
ψηλώνει χωρίς απογόνους”…
151 Καθημερινές αλήθειες, που καταγράφονται στο χαρτί, αφού έχουν πρώτα χαράξει την ψυχή μας και την καθημερινότητά μας… Τις ενοχές μας απέναντι στη μάνα-αφέντη, τις ελπίδες μας που ξέρουμε ότι δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ, και ας μην το παραδεχόμαστε, τα πρέπει που σκοτώνουν τα θέλω μας.
Μέσα στη λιτότητα του Λόγου, και την οικονομία των λέξεων, μπορεί κανείς να δεί την ζωή του, χωρίς να χρειαστεί, να κοιταχτεί στον καθρέφτη…
Συγχαρητήρια …
Καλημέρα κύριε Ριτσώνη. Χαίρομαι αφάνταστα γιατί μου μεταδίδετε ακόμα την ίδια συγκίνηση που ένιωσα όταν πρωτογνώρισα την ποίησή σας εδώ και πολλά χρόνια. Συνέπεια που δικαιώνεται…
Ωραία σύννεφα οι στίχοι
ψηλά στον ουρανό
ρίχνουν σκιές
στο βουνό της μοναξιάς μου .
Το μόνο που έχω να πώ
σ΄ αγαπώ σʼ αγαπώ
άνθρωπε δικέ μου , ποιητή !
Ωραία ποίηση,γυμνή, καθαρή, πέφτει όπως οι σπόροι του γεροφοίνικα στην άσφαλτο και στα πεζοδρόμια και τα τρυπά, τα σπάζει για να δούμε την αλήθεια της ζωής που ανθίζει από κάτω.
Καλή Σαρακοστή σε όλους.
Μου αρκεί ότι είναι ποιητής του πιωμένου βλέμματος. Κώστα Ριτσώνη, δηλώνω φανατικός σου αναγνώστης κι ας μην έτυχε ποτέ να συναντηθούμε έξω απ’ τις σελίδες…
φίλε Κώστα, χαρισμένο:
Σε γύρεψα
ανάγκη να με καταπιείς
του κορμιού μου το άδειο ατύχημα, να βλάψω
τα ιδιότροπα βιολιά του νου
φώτα χαλαρά
φόνοι απροσπέλαστοι
σε λάμδα σημασίας
σε γύρεψα
ξεγραμμένη
από καθόδους άναυδους
και δοσμένη αναπνοή από μεταμεσονύχτιες ερημιές
σε αποκλεισμό
τα δρομολόγια όλα
λατρεία με πήρε και με σήκωσε
(βάλτο, μαζί με τα άλλα)
http://youtu.be/Z0pWEBy2mic
πόσο σας ευχαριστώ…μήπως βρεθούμε στον Ιανό…στην εκδήλωση
Δεν υπάρχουν καλύτεροι χώροι να συναντιόμαστε από τον ΙΑΝΟ… το πρωινάδικο των εκδόσεων; Και ας λειτουργεί βράδΥ…
Οι άνθρωποι είναι η πόλη, κύριε Πορφυρίου. Δεν είναι ούτε τα τείχη ούτε τα καράβια, άδεια από ανθρώπους…
εμείς συναντιόμαστε συνήθως έξω από το ΝΕΟΝ στην Ομόνοια…εχει εκεί ένα τσιμέντινο πεζούλι…μετά οδεύουμε σε κουτούκι
Συμφωνώ ότι οι άνθρωποι είναι η πόλη. Κι αυτές τις φευγαλέες ματιές στους ανθρώπους μέσα στην πόλη και στο πώς ένα τσιμεντένιο πεζούλι μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς μέσα σε ένα ποίημα, απολαμβάνω στην ποίηση του κ. Ριτσώνη. Καλές οινοποσίες στα κουτούκια που εξακολουθούμε να αγαπάμε
πίσω από τις απλές λέξεις κρύβονται τα μεγάλα ποιήματα
Η πιο ωραία συντροφιά, οι στίχοι σου, Κώστα…