Ποια θέληση θεού
ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης
Ποια θέληση θεού μας κυβερνάει,
ποια μοίρα τραγική κρατάει το νήμα
των άδειων ημερών που τώρα ζούμε
σαν από μια κακή, παλιά συνήθεια;
Πριν φτάσουμε στη μέση αυτού του δρόμου,
εχάσαμεν τη χρυσή πανοπλία,
και μόνο το μεγάλο ερώτημά μας
ολοένα πιο σφιχτά μας περιβάλλει.
Χωρίς πίστη κι αγάπη, χωρίς έρμα,
εγίναμε το λάφυρο του ανέμου
που αναστρέφει το πέλαγος. Θα βρούμε
τουλάχιστον το βυθό της αβύσσου;
Οι άνθρωποι φεύγουν, ή, όταν πλησιάζουν,
στέκουν για λίγο πάνω μας, ακούνε
στην έρημη βοή, μάταιη και κούφια
σα να χτυπούν το πόδι σε μια στέρνα.
Κοιτάζουνε με φόβο, με απορία,
έπειτα φεύγουν πάλι στους αγώνες,
και μόνο το συναίσθημα κρατούνε
του μακρινού, αόριστου κινδύνου.
Είναι κάτι φρικτές ανταποδόσεις.
Είναι στον ουρανό μια σιδερένια
μια μεγάλη πηγμή, που δε συντρίβει
μα τιμωρεί, κι αδιάκοπα πιέζει.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Γιώργος “Perou” – κατά κόσμον Γιώργος Κεφαλλωνίτης – γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα όπου μέχρι σήμερα ζεί. Από 2 ετών τραγουδά αυτοσχέδιες μελωδίες και τραγούδια. Πολύ αργότερα (γύρω στα δεκαέξι) ανακάλυψε την κιθάρα, το μπουζούκι, το μαντολίνο και ακόμα πιο μετά το πιάνο. Εκείνη την εποχή ξεκίνησε να γράφει τα πρώτα στιχάκια και τις πρώτες μελωδίες και επειδή η μελωδία και ο στίχος συνέβαιναν σχεδόν ταυτόχρονα και μαγικά βρέθηκε στην ευχάριστη θέση να ασχολείται αποκλειστικά με αυτό. Μετά το τέλος του σχολείου και κάνοντας περιστασιακές δουλειές πέρασε μια περίοδο 5 και πλέον ετών κάνοντας μαθήματα τραγουδιού, ενορχήστρωσης, ηχοληψίας ακόμα και βυζαντινής μουσικής και φυσικά γράφοντας μανιωδώς τραγούδια. Έπειτα ηχογράφησε διάφορα σε μορφή ντεμο και πειραματίστηκε με διάφορους μουσικούς και συνεργάτες. Κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα και στη δημιουργία της δικής του δισκογραφικής εταιρείας και στούντιο παράλληλα με την έκδοση της πρώτης του προσωπικής δουλειάς.
Διαβάζοντας απόψε την ανάρτηση θυμήθηκα ένα τετράστιχο του Καρυωτάκη από τα δύσκολα χρόνια της εφηβείας :
Πάρε τα δώρα της ψυχής σου να’ ρτεις
σου ετοίμασα τη μαύρη κάμαρά μου
στον κήπο μας αρρώστησε ο Μάρτης
κι αρρώστησε ο Μάρτης στην καρδιά μου
….
Τα συγχαρητήριά μου κύριε Κεφαλλωνίτη. Ο Καρυωτάκης είναι ο αγαπημένος μου ποιητής. Ελπίζω και σεις να γίνετε ο αγαπημένος μου συνθέτης.
“Καλό ταξίδ, αλαργινό καράβι μου, στου απείρου
και στη νυχτός την αγκαλιά, με τα χρυσά σου φώτα!
Να’ μουν στην πλώρη σου ήθελα, για να κοιτάζω γύρου
σε λιτανεία να περνούν τα ονείρατα τα πρώτα.”
Pieper Bayard
[…] Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου». Κ.Γ.Κ. (Κώστας Γ. Καρυωτάκης).
Συμπαθάτε με κύριε Κεφαλλωνίτη, κάπoιο τεχνικό πρόβλημα, δε μου επιτρέπει ν’ ακούσω τη σύνθεσή σας.
Έχουν τα προβλήματά τους οι αγαπημένοι ποιητές που έχουν… αγαπημένους ποιητές.
Αν ψάχνουμε την απόλυτη ψυχική υγεία… : )