ΖΗΝΩΝ Ο ΕΛΕΑΤΗΣ
Λέω να φάω
χελωνόσουπα, όχι
λαγό στιφάδο.
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
Ένας ο σκοπός:
ευδαιμονία.{Μπάτλερ
και γιοτ αν έχεις…}
ΠΛΩΤΙΝΟΣ
Ένα με το Εν
θα γίνεις μόλις κάνει
η ψυχή φτερά.
ΘΩΜΑΣ Ο ΑΚΙΝΑΤΗΣ
Prima mangiare,
poi filosofare!
Σούμα της ζωής!
SOREN KIERKEGAARD
Είτε κρεμαστείς
είτε όχι, οικτρά
θα το μετανιώσεις.
KARL MARX
Γενναίος λευκός. (θέση)
Άγριος Ινδιάνος. (αντίθεση)
Spaghetti Western. (σύνθεση)
HENRI BERGSON
Στην ποιότητα
της συγκίνησης. Σ’ αυτήν
επικεντρώσου.
BERTRAND RUSSELL
Άσε τη Phillips.
Το ξυράφι του Όκαμ
κόβει πιο καλά!
LUDWIG WITTGENSTEIN
Θα βγει η μύγα
απ’ το μπουκάλι; Ιδού
το ερώτημα.
HANS-GEORG GADAMER
Διάβασε Τσέλαν.
Η αλήθεια κατοικεί
μόνο στη γλώσσα.
Είναι γνωστή , στους παρ-επιδημούντες την Ιερουσαλήμ
η αγάπη και το πάθος του κ. Βλαβιανού , για το είδος
της ποίησης , που μας έρχεται από την χώρα του
ανατέλλοντος Ηλίου .
Αυτό το πάθος και η μελέτη , τον οδήγησε να αφομοιώσει
να εμπεδώσει την φιλοσοφία των Χαϊκού και να αποδώσει
περίτεχνα , τα δικά του .
Σε ένδειξη εκτίμησης προς το πρόσωπο του
αφιερώνω κάτι δικό μου
Λένε θάνατο
και τους κόβει σύγκρυο !!!
Φόβος αλήθειας ???.
Με κατακρίνεις !?!?
Όμως ξέρεις το λάθος
πανανθρώπινο.
Παραπονιέσαι
πως δεν έχεις τίποτε ?
Οι αναμνήσεις ???
Μην τρέχεις ποτέ.
Ο χρόνος σου θα λήξει
ούτως ή άλλως!!!
Πλοία δεμένα
οι αναμνήσεις όλες !
Πως θα γυρίσεις ?
Της γης περίπλους !
Κάποιο μήνυμα στέλνει .
Μικρός ο κόσμος !!
Γειτονιά παλιά
πνίγηκες στο τσιμέντο!
Αντιπαροχή .
Πάνω στο βράχο
έσπαγε κυματωσιά .
Αντιμάμαλο .
H έκδοση είναι πρακτική και το περιεχόμενο καλοζυγισμένο.
Αν και κάποιες ” αποδόσεις ” του πνεύματος ορισμένων φιλοσόφων δεν με βρίσκουν απόλυτα στο λεκτικό ύφος τους σύμφωνο , εν τούτοις τα περισσότερα χάικου είναι έξυπνα και προσιτά. Κάποια είναι μάλιστα ιδιαίτερα καλά :
Ουρανό κοιτάς,
στο πηγάδι θα πέσεις.
Νερό δεν ζητάς;
Ο πολιτισμός
σ’ έχει υποδουλώσει.
Πίσω στη ζούγκλα!
Λάπτοπ το μυαλό.
Λόγω του λογισμικού
σερφάρεις τώρα.
Θα παρατηρήσω μόνο , την απουσία σχολίων σε αρκετές έννοιες , πράγμα που καθιστά την ανάγνωση και κατανόηση κάποιων στίχων , αδύνατη για τον μη γλωσσομαθή αναγνώστη. ( π.χ. sein , dasein )
Χαϊκού: Ιαπωνική «λυρική» μορφή ποιήματος με μόλις δεκαεπτά συλλαβές (5-7-5), γραμμένες σε μία η τρεις γραμμές. Το πρώτο χαϊκού βιβλίο χρονολογείται το 712μ.Χ.
Στην Ελλάδα, 1500 χρόνια πριν το χαϊκού, ο Όμηρος,με 15.962 στίχους σε δακτυλικό ή ηρωικό εξάμετρο, δημιούργησε την Ηλιάδα.
Στην Ελλάδα, 1200 χρόνια πριν το χαϊκού, ο Αισχύλος, διαγωνίστηκε στους δραματικούς αγώνες κατά την 70η Ολυμπιάδα (499-496πχ).
Από τότε μέχρι τα μέσα του 1900μ.Χ. η ποίηση άλλαξε, μεταμορφώθηκε, διατηρώντας όμως πάντα ένα υψηλό επίπεδο έκφρασης, εννοιών και αισθητικής.
Αντίθετα, τα χαϊκού έχουν παραμείνει «παιδικά» ποιηματάκια, που απευθύνονται σε αναγνώστες οι οποίοι, αντί να αγοράσουν βιβλιαράκια τσέπης με ανέκδοτα, αγοράζουν βιβλία χαϊκού για να τους φτιάξει η διάθεση. Τελευταία, μάλιστα, είναι της μόδας, οι δάσκαλοι των πρώτων τάξεων του δημοτικού, να βάζουν στα παιδιά ασκήσεις χαϊκού για να έρθουν σε μια πρώτη και εύκολη επαφή με τη γραφή στίχων.
Θεωρώ λοιπόν, ότι για κάποιον αναγνώστη που έχει διαβάσει στοιχειωδώς λογοτεχνία και ποίηση το χαϊκού φαντάζει χάσιμο χρόνου.
Το σημαντικότερο όμως στη συγκεκριμένη ανάρτηση, είναι πως τη στιγμή που η παγκόσμια ελίτ διανοούμενων και φιλοσόφων επιστρέφει στην αρχαία Ελληνική φιλοσοφία και την αναλύει εκπονώντας διατριβές σε ολόκληρους τόμους, κάποιος Έλληνας, σίγουρα λόγω άγνοιας και έπαρσης, απλοποιεί σε σημείο γελοιότητας και χλευάζει με παιδιάστικο χιούμορ, αυτούς που βάλανε τις βάσεις στη σκέψη που διαμόρφωσε τον σύγχρονο πολιτισμό. Και πλασάρει σαν πρωτοτυπία ότι το κάνει σε μορφή χαϊκού. Ίσως όμως είναι και αυτό ένα δείγμα της παρακμής που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα.
Τα δείγματα ποίησης και γραφής στον ασιατικό χώρο είναι προγενέστερα αυτών του ελληνικού.
Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε λοιπόν τα χάικου (χάι-κου ) με τον Όμηρο. Τα χάι-κου αποκρυσταλλώνουν τόσο μια μορφή γλώσσας που γράφεται αλλιώς που έχει άλλη αντίληψη για αυτό που περιγράφει , όσο και μια άλλη φιλοσοφία που ο δυτικός κόσμος αδυνατεί να αντιληφθεί .
Νομίζω ότι στον δυτικό χώρο ελάχιστα μπορούμε να τα καταλάβουμε ή και να τα αναπαράγουμε κι ας άσκησαν ανέκαθεν μια μαγεία σε πολλούς διανοούμενους.
Απ’ αυτή την άποψη ο κύριος Βλαβιανός μιμείται συλλαβές , δεν γράφει χάι-κου καθώς η θεματολογία τους καμιά σχέση δεν έχει με αυτών του βιβλίου του.
Ωστόσο θα ξαναπώ ,πως πολλά είναι επιτυχημένα στο βαθμό που κατορθώνουν να συμπυκνώσουν την κεντρική ιδέα του έργου κάποιου φιλοσόφου και να κινητοποιήσουν τον αναγνώστη να ψάξει περισσότερο.
Για όνομα του θεού, ποιανού φιλόσοφου κατορθώνουν να συμπυκνώσουν την κεντρική ιδέα;
Σαν σχόλια (έστω και υπομειδιάζοντα) φιλοσόφων και φιλοσοφιών είναι παντελώς άστοχα (αυτός είναι ο πιο ευγενικός χαρακτηρισμός που μπόρεσα να βρω).
Σαν χαικού τι να πω, ο Μπασό θα το έριχνε στις ζεμπεκιές…
Εκείνο που με τρομάζει, στα σοβαρά τώρα, είναι πως στο Ελλαδιστάν αυτό το…πόνημα θεωρείται άξιο έκδοσης και σοβαρού σχολιασμού.
Ακόμη κι η πιο απελπιστική σκέψη είναι κι αυτή σκέψη. Ποιος θα την κρίνει και γιατί; Εδώ ο κριτής καλείται να κρίνει τον εαυτό του, αν θέλει να είναι τέτοιος…Αλλιώς, μακριά χτυπάν οι καμπάνες.
(κι όλα μπορεί να ‘ναι αλλιώτικα)
@10
Αντιγράφω από την εισαγωγή :
” Εκατό φιλόσοφοι. Και η σκέψη τους συμπυκνωμένη σε 17 συλλαβές….και το πάντρεμα όχι πάντοτε ιερό ,όπως θα το επιθυμούσαν οι καθαρόαιμοι φιλόσοφοι , αλλά και ολίγον σαρκαστικό , όπως το θέλησε ένας ποιητής που διαβάζει φιλοσοφία με το δικό του υστερόβουλο και κάποτε πλάγιο τρόπο…”
και αλλού :
” Αν σε κάποια σημεία το πνεύμα μου αδικεί τις βαρυσήμαντες σκέψεις ενός φιλοσόφου , ας μου συγχωρηθεί αυτή η ασέβεια. Αλλά η ποίηση έχει άλλους τρόπους να προσεγγίζει και να οικειοποιείται την αλήθεια. Πολλές φορές και μέσω του χιούμορ .”
Αν υπήρχε μια μικρή εισαγωγή και στην ανάρτηση από τον κύριο Βλαβιανό , θα αποφεύγονταν ίσως πολλές παρερμηνείες.
αν ο Σεφέρης ήταν-κατά Αποστολίδη-ποιητής δωματίου, ο Βλαβιανός είναι ποιητής τηλεφωνικού θαλάμου με κομμένο τηλέφωνο.για την ακρίβεια.θα μπορούσε να είναι.έχει τα φόντα να γίνει τέτοιος.δεν υπάρχουν τηλεφωνικοί θάλαμοι πλέον.μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα μπαούλο και μια συσκευή κινητού τηλεφώνου με καρτοσύνδεση.sms χαικου στους κουλτουροβλαμμένους
Πολλή άστοχη κουβέντα ” γύρω απ’ την καυτή σούπα”.
Στο βαθμό που κάποια σχόλια ( @1,@4) αφήνουν περιθώρια να σκεφτεί κανείς σοβαρά την επικριτική στάση απέναντι στον κύριο Βλαβιανό ,χωρίς να του κατεβάζουν με την πρώτη τα μούτρα,είναι αποδεκτά,για μένα πάντα μιλώντας.
Το ζητούμενο της ανάρτησης δεν ήταν όμως το αν ο κύριος Β. είναι ποιητής ,αλλά ένας συγκεκριμένος τίτλος. Και σε σχέση μ’ αυτό αρκετοί μπαλοτάρουν ολόγυρα εκφράζοντας μια προσωπική πολεμική που μπορεί άλλους να αφήνει αδιάφορους.
Επί της ουσίας ουδείς…δεν βοήθησε όμως και η έλλειψη εισαγωγικού σημειώματος .
Ευχές σε όλους.
Στην αρχή είπα : αν μπορεί κάποιος να κωδικοποιήσει καμιά εκατοστί λαμπρά μυαλά που προφανώς τα λέγαν σύνθετα ενώ θέλαν να τα πουν νέτα σκέτα είναι κακός για συγκεκριμένες παρέες γιατί θα τους φάει τις γκόμενες.Αλλά εμένα τι με νοιάζει; Μπορεί και να χρειάζεται.
Να γράψουμε και δυο σουξέ , να πορευτούμε φέτος είναι μια μπίζνα και αυτή.Να γράψουμε γιατί πιστεύουμε κι αφου μπορούμε να το βάλουμε βιτρίνα είναι μια πιο εκλεπτισμένη μπίζνα. Να γράψουμε γιατί πιστεύουμε και είναι και άλλοι που πιστεύουν ότι είναι καλό να αγοραστεί, είναι ακόμη καλύτερη μπιζνα. Δεν θέλει μαρξ στα εξάρχεια να βρείς το νήμα.
Αυτές οι αναρτήσεις τελικά βοηθάνε.Παλιά είχα άλλη γνώμη. Γιατί εντάξει, ας πούμε ο κυρ Μίχος που έχει και μια άλφα σπουδή και γεμάτες με κόπο μάυρες λίστες, καθώς σε μένα τον ανήξερο αυτό υποννοείται, μπορεί δικαιούται και δικαιώνει κέντημα σταυροβελονιά να το κρεμάς στον τοίχο για να φαίνεται απο βάθους προοπτικής το ¨αντε και … ρε καριόληδες” για να μας μείνει προίκα (αφού τώρα είναι και αυτός σχετικά καλά οπλισμένος και τυπογράφει καθώς λέει, μαγκιά λέω εγώ και μπράβο του!Τον ήξερα βέβαια και χωρίς χαρτί λόγω γνώσης του διαδικτύου.) .Οπότε εμένα με βοηθάει να πάρω πρέφα και κάτι άλλο που ζούσε υπόγεια χρόνια τώρα. Αλλά μετράω τα κότσια μου για να πώ κάτι παραπάνω οπότε προτιμώ μια μερική σιωπή στο συγκεκριμένο.Καλύτερα να μετριάζω ένα φυσικό ,όπως το προλόγισα, θράσος.
Θέλει μαγκιά και κάποια σχιζοφρένεια να βάζουν αγκαζέ τον τραγόπαπα δίπλα απ’ το ρήγα στο πανεπιστήμιο και εσύ να θες να φωτογραφηθείς σαν τουρίστας στέκοντας μπροστά τους σηκώνοντας το μεσαίο δάχτυλο στο σόι. Το θέμα όμως είναι όμως ποιος την έχασε για να τη βρεις, ποιος σου την έδωσε για να πουλήσεις κατά του σχετικού γνωστού υποδείγματος του άγριεμένου καπιταλισμού που ζούμε. Γιατί δεν φαίνεται ότι τη γέννησες. Από την άλλη να πεις και μια κουβέντα παραπάνω μπορεί να είναι κατανοητό, αλλά ανακριβές. Κι όλα αυτά για τους σχολιαστές περισσότερο που ήταν πιο ενδιαφέροντες για μένα από την ίδια την ανάρτηση.
«Βόηθα, θεά, το τρυφερό κλωνάρι μόνο να ‘χω,/
σε γκρεμό κρέμουμαι βαθύ, κι αυτό βαστώ μονάχο,» (Διονύσιος Σολωμός).
Το ζήτημα νομίζω ωστόσο πως δεν είναι η αντοχή του κλαδιού, αλλά το βάθος του γκρεμού. (Σας βλέπω και τους δύο να πέφτετε και το πάτωμα να είναι πολύ κοντά).
E, ναι : νοείται πλέον απρογραμμάτιστη πτώση στην εποχή μας ; Παλεύοντας να πούμε την μεγάλη κουβέντα στην ελάχιστη αιωνιότητα που μας απομένει…
Αν είναι να πέσουμε , να πέσουμε βαθιά , αλλά να έχουμε καλέσει και τον ΑΝΤ 1 να μας μαγνητοσκοπήσει ,κύριε Γκολίστη.
Καλες οι δημοσιες σχεσεις,καλα τα ευφυολογηματα,καλες οι ωραιοπαθεις φωτογραφιες βιογραφικων,καλος ο “αερας” του διαβασμενου(δυστυχως τιποτα δεν καρπισε απο όλη αυτη τη σπορα…) αλλα,επειδη καλη και η ειλικρινεια,αν ο κυριος Βλαβιανος δεν ειχε τις ακρες που εχει,θα τυπωνοταν ποτε αυτο το πονημα?! Θα απολαμβανε τετοιας ευγενικης κριτικης?(αρνητικης μεν αλλα σιγουρα επιεικεστατης…)
Οσο “γιατι ποιηση” και οχι καποιο αλλο ειδος γραπτης εκφρασης η απαντηση ειναι απλη:Η ποιητικη γλωσσα ειναι υποκειμενικη,δεν μπορει να κριθει αντικειμενικα,δεν μπορει να εκτιμηθει η “βαρυτητα” της και ετσι ο καθενας μπορει να δηλωσει “ποητης”!
Παντως απο το “Ποιειν” περιμενα μια πιο προσεχτικη επιλογη των οσων παρουσιαζει/προτεινει… Περιμενα να μην υποκειται και αυτο στο παιχνιδι ισορροπιων,που χαρακτηριζει αλλα εντυπα μεσα…(Αν θελουμε πραγματικα να βελτιωσουμε “το επιπεδο του αναγνωστικου κοινου”)
Κυρίες και κύριοι ,
αφήστε επιτέλους τις διασυνδέσεις του Βλαβιανού :το εμπεδώσαμε .
Λες και όλοι οι υπόλοιποι – ή ένα μέγα μέρος των υπολοίπων – δεν θα έκανε το ίδιο…
Κύριε Μουζάκη , οφείλετε να αναγνωρίσετε όμως – όπως προκύπτει από τα σχόλια σας – ότι σχολιάσατε χωρίς να γνωρίζετε το περιεχόμενο του βιβλίου. Αν αυτό δεν είναι προκατάληψη ,τότε
τι είναι ;
Και επανέρχομαι , επειδή στο Αbsurdistan δεν αναλαμβάνει ποτέ σχεδόν κανείς να ομολογήσει ότι έσφαλε.
Είναι η μαγκιά του έθνους !
Κυρία Περάκη
Αγγίξατε τα όρια του γραφικού !
“Η ποιητική γλώσσα είναι υποκειμενική…..
……ο καθένας μπορεί να δηλώνει ποιητής”
Εσείς με ποιο δικαίωμα μας επιβάλετε το
αντικείμενο σας . ( η κρίση σας για τον Βλαβιανό )
Και μια παράκληση : Εγκαταλείψτε το ΠΟΙΕΙΝ
μια και οι επιλογές του , δεν είναι προσεγμένες .
Υ.Γ Δηλώνω εν γνώσει των συνεπειών του νόμου
πως δεν γνωρίζω τον κ. Βλαβιανό
Εγώ με τον Βλαβιανό πίνω κάθε μέρα καφέ. Μην τρελαθούμε,τώρα…
Ποιές συνέπειες του νόμου ; Ζούμε σε κανένα Μεσαίωνα..;
Από την σύντομη παρουσία μου στον …χώρο ,έχω αποκομίσει την εντύπωση , πως κάπως έτσι διακινούν οι περισσότεροι το έργο τους – και όχι μόνο στην Ελλάδα.
Καπνός χωρίς φωτιά δεν υπάρχει κι ας απασχολήσει τον κο Βλαβιανό το γενικό μένος στο πρόσωπο του.
Ακόμα όμως κι ένας δημοσιοσχεσίτης δικαιούται μιάς αντικειμενικής κριτικής.
Με ενόχλησε η εκ των προτέρων καταδίκη . Δεν υποστήριξα ότι το βιβλίο είναι άξιο επαίνου.
“Αντικειμενική κριτική “: κριτική θετική ή αρνητική επί ενός συγκεκριμένου έργου και όχι επί του χαρακτήρα ή του promotion.
Πρώτα απο όλα δεν είπα ότι κάθε αναγνωρισμένος είναι και αταλαντος,(αυτό άλλωστε θα ήταν πολύ απογοητευτικό για το σύνολο του αναγνωστικού κοινού),απλά σχολιασα έναν πολυ συγκεκριμένο τροπο γραφής. Επιπλέον πολλοί αναγνωρίστηκαν απο παλαιοβιβλιοπωλεια ή μετά θανατον(υπάρχουν φιλολογικες διατριβες,που το αποδεικνύουν αυτό) όπως βέβαια συνέβη πολλές φορές και το ακριβώς αντίθετο. Ακόμα δεν αμφισβητω την διαχρονική ύπαρξη και χρησιμότητα των διαφόρων γνωριμιών,υπάρχουν άλλωστε σε κάθε επαγγελματικό χώρο και εδώ μιλάμε σαφώς για επαγγελματική ενασχόληση με την ποίηση,απλά θέλω να υπογραμμίσω τον κίνδυνο ¨παραφωνιων¨ όταν οι παρέες/γνωριμίες έχουν τον πρώτο λόγο στην επιλογή των προβεβλημενων έργων. Διότι επαναλαμβάνω: Τι τύχη θα είχε μια τέτοια ποιητική συλλογή χωρίς την συγκεκριμένη υπογραφή;
Τέλος θέλω να πιστεύω ότι η ανάρτηση του σχολίου μου δεν έγινε ¨για εμενα¨ αλλα για χάρη της πολυφωνιας,του διαλόγου και των δημιουργικών προεκτασεων του. Για αυτό άλλωστε και εγώ κύριε Τυρταιε δεν σκοπεύω να εγκαταλειψω το¨Ποιειν¨ και ας μην συμφωνώ με όλες τις επιλογές του: Με ενδιαφέρει η διαφορετική προσέγγιση των πραγμάτων χωρίς αυτο να σημαίνει ότι δεν μπορώ να εκφερω την προσωπική μου άποψη.(Και μιας και το έφερε η κουβέντα,λέμε ¨μας επιβαλατε¨ η ¨μας επιβαλλετε¨ αυτο είναι σίγουρα αντικειμενικό!)
Παρ΄ όλα αυτά, εγώ βρίσκω την ιδέα του βιβλίου νόστιμη και πρωτότυπη.
Δεν γνωρίζω, τουλάχιστον στον ελληνικό χώρο, να υπάρχει ανάλογο εγχείρημα. Η επιλογή της φόρμας του χαϊκού, με το κάθε χαϊκού να εκφράζει επιγραμματικά αλλά και σκωπτικά τη φιλοσοφία ενός φιλοσόφου, και αυτά για 100 φιλοσόφους, απο τους προσωκρατικούς μέχρι τον ντεριντά, είναι ευρηματική και έξυπνη σύλληψη.
Ο κύριος Βλαβιανός αξιοποιεί την φιλοσοφική του παιδεία και γνώσεις, μαζί με χιούμορ, φαντασία, και όλα αυτά με την “εξωτική” φόρμα του χαϊκού. Το αν είναι καλά τα χαϊκού ή αν μπορεί να θεωρηθεί ποιήση αυτό, είναι άλλη, και σίγουρα επίσης ατέρμονη, κουβέντα.
Στην Αμερική της Μετανεωτερικότητας, αυτό θα ήταν, νομίζω, κάτι αναμενόμενο, ίσως και τετριμμένο. Στην Ελλάδα όμως, με τις βαθιές και χαώδεις ρίζες, την αμορφωσιά, τον συντηρητισμό και τα συμπλέγματα, μάλλον αποτελεί πρωτοπορία.
Κυρία Περάκη για μια άλλη φορά αστοχήσατε .
Το να λες την γνώμη σου , θεμιτό .
Το να πετάς λάσπη
α) (αν ο κ. Βλαβιανός δεν είχε
τις άκρες θα είχε τυπωθεί το πόνημα ?)
β) ( το ΠΟΙΕΙΝ παίζει το παιχνίδι των ισορροπιών )
είναι απαράδεχτο .
Και κάτι ακόμα : Τι είναι εκείνο που μπορεί
να μας πείσει , πως οι δικές σας επιλογές
είναι ανώτερες , των ανθρώπων του ΠΟΙΕΙΝ
Την ορθογραφική σας διόρθωση αφήνω ασχολίαστη .
Αχ κύριε ¨Τυρταιε¨ εμμενετε αποπροσανατολιστικα,οπότε…¨καληνυχτα σας¨!
(Η ορθογραφία προφανώς και δεν σχολιάζεται!Απλώς υφίσταται!)
Δηλαδή κύριε Ραπτη μόνο η πρωτοτυπία μετράει? Τέλεια! Τώρα όλα απλοποιουνται! Και μην μου πείτε ότι διαφωνείτε,γιατί θα σας πουν αμορφωτο και συντηρητικό,μην σας πω και συμπλεγματικο!
Α και πολυ βολικη η άποψη να μην εξετάζουμε όχι μόνο τι είναι καλη ποίηση αλλα ούτε καν τι είναι ποίηση!
κ. Αγγελή, μην εξάπτεστε. Νομίζω πως ήμουν σαφής. Προφανώς και δεν μετράει μόνο η πρωτοτυπία. Ξαναδιαβάστε αυτά που έγραψα και απαντήστε στον εαυτό σας.
Βεβαίως και να εξετάζουμε τί είναι καλή ποίηση και τί είναι ποίηση. Και γω τα εξετάζω αυτά και προβληματίζομαι πολύ πάνω στο θέμα. Δεν έχω καταλήξει όμως κάπου. Δεν έχω βγάλει κάποια άκρη ούτε έχω βρει κάποια αντικειμενικά κριτήρια. Αν εσείς τα βρείτε, ή τα έχετε βρει, να μου το πείτε.
Έχω διαβάσει επισταμένως τη συλλογή, γι’ αυτό ας μου επιτραπούν κάποια σύντομα σχόλια.
1) Ήταν πράγματι ένα πρωτότυπο και ενδιαφέρον πείραμα.
2) Συνολικά απέτυχε (βλ. ενδεικτικά Βιτγκενστάιν, Τσελάν, Κίρκεγκωρ και πολλούς άλλους), αλλά σε λίγα πέτυχε. Γι’ αυτό και παραμένει ενδιαφέρον.
3) Η ισορροπίες είναι το μυστικό της ζωής, αλλιώς μπορεί να καταλήξεις να γράφεις ποίηματα για τους φίλους σου και κάποιοι από αυτούς να μην σου μιλάνε πια! 🙂
4) Προς μελετητές του Χάρη Βλαβιανού: Τα Σονέτα της Συμφοράς είναι το καλύτερο έργο του και μάλλον κι αυτό που είναι περισσότερο δικό του. Αξίζει να διαβαστεί.
5) Ειρήνη ημίν. Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα. Αλλίμονο, τη γνώμη μας λέμε και πολλές φορές ξεχνάμε ότι κι αυτή δεν είναι δική μας.
6) Φθάσαμε στον αριθμό του Αντίχριστου. Καλό βράδυ σε όλους!