Πάτροκλος Λεβεντόπουλος, Μουσών Δήγμα

ΘΕΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ

Αναμασώ τα στερεότυπα
Μυρηκάζω τις ειδήσεις
Των ειδικών εμπιστεύομαι τις λύσεις
Κατανοώ κάθε αναγκαία ωμότητα
Καλοπροαίρετη αν είναι βαρβαρότητα
Ανοιχτόμυαλος σε κάθε ιδιαιτερότητα
-Η τάξη αποτελεί προτεραιότητα-
Δρομολογώ τις αντιδράσεις μου νομότυπα
Μόνο η άμορφη μάζα-το πλήθος-με ανησυχεί
Και οι άθλιες στην απελπισία του κινήσεις
Και κείνος ο ρόγχθος
που με ξύπνησε μεσάνυχτα προχθές
Να ταν ο κύριος σεισμός
Η προσεισμικές δονήσεις;

ΤΑΛΑΝΤΕΥΣΗ

Στις άκρες των δακτύλων των ποδιών
Ανάμεσα σε γιγάντια ρολόγια του Νταλί
ακροβατώ
-αν κι αυτά δείχνουν άλλα αντ άλλων-
Πανικόβλητος μήν κατά λάθος ενεργοποιήσω
Κάποιου από αυτά τον συναγερμό
Κι αρχίσουν όλα διαβολεμένα να χτυπάνε,
Και τότε ποιος θα με ξυπνήσει αν κοιμάμαι,
Ποιος θα με πιστέψει ότι τυχαία βρέθηκα εδώ,
Τι επιπολαιότης λαθρεπιβάτης στον χρόνο να μαι,
Αλλοίμονο,σ ένα μοιραίο ανελέητο λεπτό,
απ το μέγα παγόβουνο της λήθης ξυστά περνάμε,
σφιχταγκαλιασμένος μ ένα γιγάντιο ξύλινο ρολόι για σχεδία
ίσως να μαι απ τους τελευταίους επιζώντες στον Τιτανικό.

Ω ΚΑΡΔΙΑ ΤΑΛΑΙΝΑ
( Τάλας ταλαίπωρος φυγάς)

Τηλεκινούμαι τηλεφέρομαι
τηλεενημερώνομαι τηλεμυθώ
τηλεταυτίζομαι τηλεεκτονώνομαι
τηλεεπιτηρούμενος τηλεμισθώνομαι
τηλεπροσκυνώ τηλεφρονώ
τηλεαγγάλομαι τηλεχαρμανιάζω
τηλεμανιάζω τηλεφθονώ
τηλεκαταγγέλω τηλεασφυκτιώ
τηλεκατευθύνομαι τηλεδιστάζω-
ένας απλός τηλεθεατής ρακοσυλλέκτης εικόνων
στο αχανές δίκτυο τηλελογαριάζω
-το αβέβαιο τέλος είναι εδώ-
μητραλίας της μητρικής μου γλώσσας
σε οθόνες εικονικής πραγματικότητας
να ξεροσταλιάζω

ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΡΧΑΙΚΟ ΑΓΓΕΙΟ
(Ένας μελανόμορφος αμφορέας του 6ουΠΧ αιώνος)
ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΕΘΡΙΠΠΟΥ,ΜΟΝΑΧΟ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Με προσεκτική ματιά στο αγγείο διακρίνω
Τέσσερα άλογα με κόκκινη χαίτη
Στις ιαχές του πλήθους χαιρετίζουν
Ο ηνίοχος κάπου δεξιά του βλέπει
Ενώ τα πέταλα των αλόγων κροταλίζουν.
Τα δύο κεντρικά ζώα χαριεντίζονται
και φιλικά η ερωτικά το πρόσωπο συμπλέκουν
Στον πορτοκαλί ορίζοντα αυλαία τα στεφανώνει από ψηλά
Και δάκρυα η πέταλα ερυθρά από τον αριστερό ίππο τρέχουν.
Όλα η μοίρα τα τροχίζει και του αγγειοπλάστη ο τροχός
Την δική μας μοίρα μας θυμίζει
Πάντα ο αγώνας μας δεν γίνεται συνειδητά
Αλλά από ένα προσωπικό πείσμα η παραφορά θυμού
Η δράση στο δράμα κορυφούται.
Έστω κι αν είναι ουτοπικό,
Όσο το θείο υπονομεύεται τόσο το ανθρώπινο υψούται,
-γιατί εδώ δεν θάρθει ποτέ το ιππκό-
και ο καθείς τον μύθο τον παλιό
με άλλο μύθο να πει ο ίδιος δικαιούται.

ΛΑΟΚΟΩΝ

Λέξη ξενιστή της σκοτεινής μου σκέψης
Αρθρόποδο που έρπεις
σε ιοβόλο ερέθισμα της τέρψης,
που αποικείς το κάθε μου γιατί
με ασυλία γλώσσας και φωνή
βορά στων νεολογιστών τις ακόρεστες ορέξεις.
Απρόθυμα προσάγεσαι στην ιερή συναλλαγή
σημαίνον και σημαινόμενο με συνοικέσιο να δέσεις
κι από την χρήση τους να αυτοεπιβεβαιωθείς
γιά να αφομοιώσεις προτού αφομοιωθείς
αυτόνομα να κρίνεις προτού κριθείς
και να αξιωθείς στον εαυτό σου να πιστέψεις.
Αδέξια λέξη σαν δυσλεξία μόνο θα αυτονομηθείς,
έρμαια στης διανοητικής παραφοράς την παραζάλη,
αυθαίρετο η εξουσία σε καταντάει άλλοθι
της ιδιωτικής της λογικής,
αυστηρά σε θερμοκρασία δωματίου το συναίσθημα να διατηρείς,
σαν μιά οικιακή βοηθός της ισχύουσας σύνταξης και γραμματικής
για να διεκπεραιώνεις πιστά κάθε της εντολή
και να αποσύρεσαι διακριτικά μες το συρτάρι.

Ω Ω BODY BΟDΥ ΑΛΛΛΕΛΟΎΙΑ
in excelsis rerum
Κάτω από τις πλερέζες και τα μαύρα ρούχα,
από απλάνταχτα σπήλαια πόθων αθησαύριστα,
εμπρός στα μαρμάρινα μνημεία,
ο ηδυπαθής βόμβος των παρθένων
με αφέλεια εκθειάζει της ζωής τα θαύματα.
Κάποιοι πήραν για να παραστούν στην τελετή ειδική άδεια,
ενώ κρίνοι και γλαδιόλες, τεθλιμμένοι συγγενείς,
ανούσια φλυαρούν για καθημερινά μας πράγματα
Το σάλιο τους καταπίνουν σιωπηλά οι παραστάτες,
κοράκια επίσημα ντυμένα,
αυστηρά κι ακατάδεκτα.
Τα παιδιά αμήχανα την ακολουθία παρακολουθούν
κι ασυνείδητα στις τσέπες τους η παλάμη ψάχνει,
με μάτια έκπληκτα κι ορθάνοικτα,
κάτι ζεστό κάτω απ το λάστιχο που σφίγγει,
κειμήλια της ζωής, αφού πρωτίστως σ αυτά ανήκει.
Θυμίαμα και λιβάνι κάνουν την ατμόσφαιρα ασφυκτική,
Με τα βαρύγδουπα τελετουργικά
Και τα ιερά βιβλία με τα μεγάλα γράμματα.
Τώρα όλοι συναισθάνονται ότι η αποδημία είναι οριστική.
Αν κι έχουν τόσα πολλά να πουν
όμως δυσφορούν κι ανυπομονούν να φύγουν.
Σαν την χρυσή κορδέλα του κουτιού από τα κόλλυβα
άβολα φορτισμένη ξετυλίγεται η σιωπή,
ενώ η συγκρατημένη πίκρα κατακάθι στο λαιμό,
άλλοτε πνίγει ένα λυγμό κι άλλοτε
κάνει άλλους να ξεσπούν σε κλάματα.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Το Μέλλον μου είναι ένας καθρέφτης.
Μια σιδερένια βέργα που τον χρόνο μου
Μαζεύει από τις στάχτες.
Σύννεφο περαστικό τον ορίζοντά μου συχνά σκεπάζει
σαν μαγεμένο δάσος μιμείται άγνωστες φωνές
και όλο αλλάζει.
Το μέλλον μου λανθάνει στα όρια της σκέψης
Και σαν τυφλό παιδί βγαίνει στο φως από το σκοτάδι.
Ρυάκι αναβλύζει από τα έγκατα του απείρου,
με διορία ονείρου από την Ουράνια Στέρνα
με μορφή Λερναίας Ύδρας απειλητικά σφυρίζει,
κι άλλοτε με των Σειρήνων το τραγούδι σαγηνεύει,
αν και η πλειοψηφία δεν διακρίνουν αυτόν τον ήχο,
τυφλοί καθηλωμένοι στο παρόντος τον αδιαπέραστο τοίχο
ενώ ο Ανεμος του μέλλοντος τα μαλλιά τους κυματίζει.
Είναι το μέλλον μου ένα αθέατο νησί στην θάλασσα του χρόνου
Η μια ψευδαίσθηση ποθητής πλεκτάνης και ελπίδας,
Το αόρατο χέρι που παίζει στο όργανο της Παναγίας των Παρισίων
Άλλοτε το Requiem του χαμού η το Δοξαστικό της Σωτηρίας.
Άδηλο ύπουλα με καθησυχάζει ..Έχεις λίγο καιρό ακόμα…
Κι ενώ ράθυμο κι ανέμελο διαρκώς αναβάλλει
Έξαφνα επικαλούμενο την νομοτέλεια της Φύσης
Την Μοίρα επαγγέλεται σαν αναγκαία λύσις
κι επείγεται να επιδώσει εκείνη την στιγμή,
Αλλοίμονο- την αμετάκλητη Στιγμή.
Το μέλλον είναι η άκρη από το κουβάρι που την άκρη του κρατώ.
Το μέλλον είναι Αυτό που
Η θα με βρει
Η θα Το βρω.

β ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΤΑΓΟΙ

Προσεκτικά διαχειρίζομαι την εικόνα μου
Κρατώ απ όλους ίσες αποστάσεις.
Ίνα μην κι εγώ κριθώ δεν κρίνω τις προιστάμενες αρχές.
Ανάλογα με τις περιστάσεις με την εξουσία συνυπάρχω
αποφεύγοντας ανώφελες ενστάσεις.
Σφαιρικά κρίνω τα πράγματα κι απ όλες τις πτυχές,
Κωφεύω στις πολεμικές ιαχές,στις αλλαγές που είναι στα σπάργανα,
Τις άνετες πολυθρόνες προτιμώ απ τα αναμμένα κάρβουνα
Με άκρα προσήλωση παρακολουθώ τον κήρυκα στον άμβωνα,
Δικιά μου δουλειά είναι να υπηρετώ τα γράμματα.
Πνευματικό μυρωδικό στις μεγάλες τελετές τις αίθουσες διακοσμώ,
Όπως ο διάβολος αποφεύγει το λιβάνι
Την πολιτική πονηρά απαξιώ
Μα αν πρόκειται για χρυσόβουλα η υπουργικό φιρμάνι
Σπεύδω να ανταποκριθώ.
Κάθε πραγματικότητα κρύβει αποστήματα βαθειά
Αλλά ο συγγραφεύς να παίζει δεν μπορεί με την φωτιά
Προσέχει πάντα τα παλιά του τραύματα
Ο ρόλος του είναι απλά να υπηρετεί τα γράμματα

ΑΝΕΛΠΙΣΤΗ ΑΡΩΓΗ
α
Βάζοντας πολύ ψηλά τον πήχυ
αναμενόμενο ήταν πως
αυτή την φορά δεν τα κατάφερε.
Η διαίσθησή του δεν επαληθεύτηκε
αλλά των προγνωστικών η κρίση.
Ξάφνου αναθάρρησε.
Στο βάθος της τσέπης του
του είχαν μείνει κάτι λίγοι στίχοι.

β

Εγκλωβισμένος στην ορθογώνια πραγματικότητα
Βλέπω με τρόμο τις παράλληλες πλευρές της
να επιταχύνουν συγκλίνοντας η μια πάνω στην άλλη
οριστικά για να συνθλίψουν ο,τι απόσωσα
μες της συγκίνησης την παραζάλη.
Όμως δεν τους κάνω αυτήν την χάρη
Πάλι η καμπύλη με βάζει σε τροχιά
γύρω από τα όνειρά μου.

ΧΡΟΝΟΣ

Χρόνος
και πίσω από τον χρόνο
πάλι Χρόνος
Χρόνος χάος χρόνος Κρόνος
Άχρονος και ετεροχρονισμένος
Χάσκει χάφτοντας ότι περνάει
Του άχραντος σύμπαντος ο άρχων
με το άγνωστο προσωπείο του να ξεγελάει
Το Σύμπαν και το Μηδέν ένα δάκρυ
που από τα μάτια του σφογγίζει
Θρησκευόμενο κβάζαρ που αναβλύζει
Έννοιες και λέξεις
ό,τι το αίμα μου παγώνει
ό,τι την ψυχή μου αγγαλιάζει
Με αφομοιώνει με εκμηδενίζει με ταπεινώνει
Απ το χιόνι της λήθης μου με πλάθει
Κι απροειδοποίητα πάλι με γεννάει

Ο Π.Λ σπούδασε Αγγλική Φιλολογία και δίδαξε 4 χρόνια στην Λέσβο που αγάπησε για πάντα.Ασχολήθηκε με την ποίηση και την μουσική του Αγγλικού Μεσαίωνα και της Αναγέννησης αλλά και με την ποιητική φωτογραφία.Έργα του ΄΄ Ο ποιητής ΄΄1999΄΄,΄Λεξιθήριο΄ 2006, και ΄΄Επιτύμβια ΄΄ 2010,όπως επίσης συνεργασίες σε λογοτεχνικά περιοδικά. Είναι συνεργάτης του Συμποσίου Ποίησης του Πανεπιστήμιου Πάτρας.