Σκουπίδια
Σκουπίδια μαζεμένα στον κόσμο
Πολλά μέσα στους κάδους αλλά και έξω
Μέσα στους ανθρώπους αλλά και απέξω
Δυτικός διυποκειμενικός ιδεολογικός ιμπεριαλισμός
Προσκύνημα σε ορθόδοξη μετά βίντεο ολιγαρχία
Κοινωνοί όλοι οι πολίτες-καταναλωτές
Εγώ μα και εσύ
Όνειρα σε πλάσμα LCD
Life is good!
Είμαι ο σκουπιδοτενεκές σου και είσαι ο δικός μου
Υπάρχει κάτι μετά την λήθη;
Έπειτα από ξενύχτι και ξιδιασμένος τριγυρνάω στη βραδινή, σχεδόν πρωινή, Αθήνα.
Η βροχή γίνεται λάσπη και η λάσπη γίνεται βροχή.
Μέσα από αρχαία χαλάσματα και μέσα από νέα χαλάσματα, άνθρωποι και χαλάσματα συνυπάρχουν.
Μέσα από εμετούς και φίλους να τρεκλίζουν από ξίδια ψάχνω να βρω κάτι. Η μόνη σίγουρη απάντηση σε αυτό το κάτι που ψάχνω δεν είναι άλλη από το ίσως.
Πάνω στο πουθενά, δίπλα από ένα πράσινο παράθυρο και έναν ασβεστωμένο τοίχο στα Αναφιώτικα, πλησιάζοντας όλο και πιο κοντά στην Ακρόπολη.
Το μάτι κοιτάει την Ακρόπολη και χάνει τον ουρανό.
Το μάτι κοιτάει τον ουρανό και χάνει την Ακρόπολη.
Πώς γίνονται και τα δύο;
Γίνονται και τα δύο άραγε;
Είναι η εμπειρία που γίνεται βίωμα.
Το βίωμα που γίνεται ανάμνηση.
Η ανάμνηση που γίνεται λήθη.
Και η λήθη που γίνεται τι;
Υπάρχει κάτι μετά τη λήθη;
ΓΔΥΤΟΣ
Καθώς έντυνα το έξω έγδυνα το μέσα
Τώρα είμαι γδυτός τόσο από μέσα όσο και απέξω
Κρυώνω και είμαι μόνος, ταλαιπωρημένος
Τόσο μέσα όσο και έξω
Οι θεοί έχουν οργιστεί μαζί μου
Το γδύσιμό μου τους προκαλεί οργή
Και αυτό φαίνεται τόσο μέσα όσο και έξω
Πρέπει να ξαναντυθώ
Αγόρασα καινούρια κρεμάστρα
Για καινούρια αρχή
Εκεί θα μπορώ να κρεμάω
Τα εξωτερικά μου ενδύματα
Εκεί θα μπορώ να κρεμάω
Τα εσωτερικά μου ενδύματα
Όταν κλείνω την ντουλάπα μου και πέφτω για ύπνο νοιώθω ξεκούραστος
Γιατί τα ενδύματα μου είναι σε ασφαλή τοποθεσία
Μια κρεμάστρα είναι το ιδανικό μέσο κρεμάσματος ενδυμάτων
Μέσα στην αδιατάραχτη ησυχία του ύπνου
Το παγερό σου μάτι κρύο και αλαζονικό
Διαφθείρει τις σκέψεις
Τροποποιεί τις πράξεις μου
Χορεύει, τραγουδάει
Κλαίει ενώ θέλει να γελάσει
Σκέπασα την τηλεόραση με ένα σεντόνι
Σε έναν καθρέφτη απέναντι είναι ο εαυτός μου
Μια κρεμάστρα είναι το ιδανικό αντικείμενο φύλαξης
Μια ντουλάπα είναι το ιδανικό μέρος φύλαξης
ΟΘΟΝΕΣ
Οθόνες τηλεόρασης
Οθόνες κινηματογράφου
Οθόνη κινητού τηλεφώνου
Οθόνη υπολογιστή φορητού και μη
Μέσα από τόσες οθόνες μου είναι δύσκολο να διακρίνω το πρόσωπό σου
Όταν τελικά κατόρθωσα να το δω
Το αντιμετώπισα σαν πρόσωπο ηλεκτρονικό
Θαρρώ πως είσαι και εσύ ένα πρόσωπο ηλεκτρονικό
Μια εμμονή με gadgets και high-tech προϊόντα είναι παρούσα. Εδώ έχει αφαιρεθεί κάθε ίχνος λυρισμού, άλλωστε βρισκόμαστε στην εποχή των LED τηλεοράσεων. Θα μπορούσατε να αφαιρέσετε τα της εποχής μας και να πλησιάσετε την ουσία. Νομίζω πως θα ήταν καλύτερα.
Το δεύτερο «ποίημα» σας εκκινεί από τα ξίδια και την ιδιότητα του ξιδιασμένου για να καταλήξει σε φιλοσοφικά ερωτήματα. Είστε βέβαιος για το εγχείρημά σας;
Στα δύο τελευταία ποιήματά σας, και ειδικότερα οι στίχοι από: Όταν κλείνω … τέλος και Μέσα από τόσες οθόνες … τέλος, διακρίνω μια πιο ώριμη προσέγγιση στη μούσα της ποίησης. Καλλιεργήστε αυτές τις αρετές με μια πιο αφαιρετική γραφή…αγγίζουν.
………………………………………………………
18 Μαρτίου 2004, βράδυ 21:30 . O Πέτρος έχυσε σφαδάζοντας από ηδονή, ενώ –συνάμα- δάκρυα πλημμύριζαν τα μάτια του και κύλαγαν γοργά στην γυμνή πλάτη της Οξάνα, που την έκαναν ν΄ ανατριχιάζει. Ήταν όμορφη και φινετσατη, του άρεσε πολύ – σχεδόν την αγαπούσε – αλλά δεν μπορούσε νʼ αντέξει το οικονομικό της βάρος . Σύντομα έπρεπε να την εγκαταλείψει και να ξενοικιάσει την γκαρσονιέρα. Ήταν και τα δάνειο για το εξοχικό και τα φροντιστήρια για τα παιδιά. Όμως, το κόμμα του χθες έχασε τις εκλογές και στο Υπουργείο θα τον έβαζαν στο ψυγείο. ʽΈχανε πλέον τα προνόμιά του ως μόνιμο – σχεδόν – μέλος επιτροπών διαγωνισμών και επιβλεπων, απ΄ όπου εξασφάλιζε τουλάχιστον 2 επιπλέον μισθούς από μίζες. Του απέμειναν δύο απλοί μισθοί δημοσίων υπαλλήλων (ο δικός του και της γυναίκας του στο ίδιο Υπουργείο, αλλά σε άλλη Διεύθυνση).
Έτσι ήταν το σύστημα : Μία εμείς μία εσείς. Δεν υπήρχε δημοκρατία στη μίζα, όταν άλλαζε η κυβέρνηση οι επιτροπές διαγωνισμών περνούσαν στον έλεγχο του νικητή. Για την μείζονα αντιπολίτευση απέμεναν μόνον εκείνες οι νομαρχίες όπου αυτή επικρατούσε, τα επονομαζόμενα «κάστρα», και –επομένως- για τους μηχανικούς σαν κι΄ αυτόν, τα νομαρχιακά έργα. Ήταν αρκετά δύσκολο να φύγει από την κεντρική υπηρεσία και να πάρει μετάθεση στην νομαρχιακή αυτοδιοίκηση, εξάλλου εκεί είχαν άλλοι σειρά, «δεν τον έπαιρνε».
Θα περίμενε τις επόμενες, άντε τις μεθεπόμενες εκλογές : 3 ως 4 χρόνια, 6 με 7 στην χειρότερη περίπτωση. Ήδη είχε κάνει μια πολύ καλή μπάζα ως δημόσιος υπάλληλος : μονοκατοικία στο Πάτημα Βριλησσίων, εξοχικό στο χωριό όπου πήγαινε με το μαύρο 4×4 ΙΧ του-σύμβολο επιτυχίας (“τήρα πως πέτʼχε ου Πέτρους”), μετοχές. Αν και Δημόσιος Υπάλληλος, είχε πολλά περισσότερα από συμφοιτητές του, ελεύθερους επαγγελματίες Μελετητές και από αρκετούς Εργολήπτες Δημοσίων Έργων (ΕΔΕ). ”
Όμως δεν ήμουν τόσο καλά πληροφορημένος. Λέγεται – από πολλούς που γνωρίζουν καλύτερα τα πράγματα- ότι η μίζα της επιτροπής ήταν τις περισσότερες φορές διακομματική με σχέση 5/3/1/1, για κυβέρνηση/μείζονα αντιπολίτευση/ελλασ. αντιπολίτευση υπ. αριθμ. 1/ ελλασ. αντιπολίτευση υπ. αριθμ. 2.. Το ποσοστό της μίζας( 5 έως 10% ) επιβάρυνε έως και υπερτριπλάσια το δημόσιο, λόγω της υπερτιμολόγησης του έργου (από 15 έως 30%) για την πληρωμή μιζών, “αέρα” στους υπόλοιπους διαγωνιζόμενους και επιπλέον περιθωρίου κέρδους στον ανάδοχο. Οπότε ήταν πολύ πιθανόν ο Πέτρος, παρʼ ότι το κόμμα του ήταν η μείζων αντιπολίτευση, να ήταν από τα μέλη μειοψηφίας της επιτροπής με χαμηλότερο όμως μερίδιο μίζας.
…………………………………………………………………………………………………………
Διαδικτυακη πολιτικη σατιρα.
Mια απο τις 144 παραβολες sex & πολιτικης του Αφωτιστου.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ KAI ΔΙΑΦΘΟΡΑ
1. Είναι άγνωστο το ακριβές μέγεθος των κερδών της “βιομηχανίας” της διαφθοράς ως ποσοστό του ΑΕΠ. Μερικοί ισχυρίζονται ότι κυμαίνεται από 6 έως 10% του ΑΕΠ. Πρόσφατα, εκτιμάται ότι η παραοικονομία στην χώρα μας προσεγγίζει το 40% του ΑΕΠ.
2. Με το δεδομένο ότι και τα δύο μέρη ωφελούνται είναι εύλογο να υποθέσουμε ότι αυτός που χρηματίζει δημόσιο λειτουργό πρέπει να ωφελείται τουλάχιστον εξίσου, αν όχι περισσότερο, εκτός και αν βρίσκεται σε δεινή θέση (απειλή φυλάκισης, πτώχευσης κ.λ.π.) ή προσδοκά μακροπρόθεσμα οφέλη (πτώχευση ανταγωνιστών, δεσπόζουσα θέση στην αγορά, κ.λ.π.).
3. Με βάση τον παραπάνω ”λογικό” κανόνα συναλλαγής, η οικονομική ζημία για το δημόσιο είναι τουλάχιστον διπλάσια (και για μεγάλα ποσά έως και 10πλάσια) του ποσού χρηματισμού δημόσιου λειτουργού. Την οικονομική ζημιά την καρπώνονται ως παράνομο και ανήθικο κέρδος ντόπιοι και ξένοι αντιπρόσωποι/έμποροι/προμηθευτές οπλικών συστημάτων, ιατρικού εξοπλισμού και υλικών, κ.λ.π. καθώς και μελετητικές και εργοληπτικές επιχειρήσεις που γιγαντώθηκαν την τελευταία 20-ετία.
4. Επομένως, αν την περίοδο της τελευταίας 35-ετίας, με ένα διαρκές πρόγραμμα καταπολέμησης της διαφθοράς υπήρχε μείωση κατά 3% του ΑΕΠ των ποσών χρηματισμού δημόσιων λειτουργών, οι συνολικές δαπάνες έργων, μελετών ή προμηθειών θα μειώνονταν τουλάχιστον κατά 6% του ΑΕΠ ετησίως, με αποτελέσματα:
Αύξηση της ταχύτητας εκτέλεσης ή/και εκτέλεση περισσότερων δημόσιων έργων
Ενδεχομένως αύξηση της ποιότητας εφόσον είχε συσταθεί και λειτουργούσε αδιάφθορη αρχή ποιοτικού ελέγχου
Μείωση του δημόσιου χρέους
Ανακατανομή των ανακτημένων κονδυλίων για υγεία, πρόνοια, εκπαίδευση, έρευνα , επιχειρηματικότητα
Το μέσο ΑΕΠ την τελευταία δεκαετία ανέρχεται σε 150 δις. Με μείωση μόλις κατά 6% του ΑΕΠ στις συνολικές δαπάνες έργων, μελετών ή προμηθειών θα εξοικονομούνταν τουλάχιστον ετησίως 9 δις και συνολικά 90 δις (το συνολικό ποσό που θα λάβουμε από την ΕΕ-ΔΝΤ είναι 110 δις).
5. Ο χρηματισμός στα δημόσια έργα, τις μελέτες, την παροχή υπηρεσιών και τις προμήθειες διαπερνά κατακόρυφα και οριζόντια όλους του τομείς δημόσιας δραστηριότητας. Οι αιτίες είναι:
Για τους δημόσιους λειτουργούς
• Απόκτηση πρόσθετων εισοδημάτων για καλύτερη διαβίωση
• Αντιμετώπιση των υψηλών εξόδων εκλογικών δαπανών
• Η λειτουργία “αφανών εταιρειών” με σκοπό το επιχειρηματικό κέρδος, παράλληλα με την υπηρεσία –υποτίθεται- υψηλόβαθμου κρατικού λειτουργού
Για τους ελεύθερους επαγγελματίες/επιχειρηματίες
• Σε χαμηλότερα εισοδηματικά επίπεδα η επιβίωση της επιχείρησης
• Σε υψηλότερα εισοδηματικά επίπεδα η εξασφάλιση “ζωτικού χώρου” ασφαλούς άσκησης των λειτουργιών της επιχείρησης στον δημόσιο τομέα με αντίστοιχη ζημία σε άλλες ανταγωνιστικές επιχειρήσεις και στη συνέχεια η δημιουργία νέων επιχειρήσεων για την κατάληψη και άλλων “ζωτικών χώρων” σε άλλους τομείς της οικονομικής δραστηριότητας, με κύριο πελάτη (ή πάροχο αδείας) το κράτος.
6. Τέτοιες οικονομικές πρακτικές, εκτός από την σημαντική επιβάρυνση της συνολικής αξίας έργου, μελέτης ή προμήθειας , άρα και του κρατικού προϋπολογισμού, διαχρονικά , έχουν σημαντικές εγκληματικές επιπτώσεις σε ανθρώπινο επίπεδο (στέρηση υγείας και ζωής) όπως αναφέρεται στο εδαφ. 8
και δυσμενείς επιπτώσεις στους μικρούς και μεγαλύτερους ελεύθερους επαγγελματίες/επιχειρηματίες που δυσκολεύονται να χρησιμοποιήσουν τέτοιες πρακτικές λόγω π.χ. αρχών ή διαφορετικής κομματικής ένταξης και μερικές φορές επαχθείς επιπτώσεις (σταδιακή μείωση όγκου εργασιών, ζημιές, πτώχευση/διακοπή δραστηριοτήτων)
7. Οι πολιτικοί και συνδικαλιστικοί χώροι με τα “ επαγγελματικά στελέχη “ανέκαθεν αποτελούσαν προνομιακούς χώρους γένεσης της διαφθοράς λόγω της μακρόχρονης καθημερινής συνύπαρξης των στελεχών και –επομένως –της οικειότητας των συμμετεχόντων και του κυνισμού που αναπτυσσόταν με την παραγωγή ενδοπαραταξιακής ή ενδοκομματικής ίντριγκας , την παροχή εκδουλεύσεων προς τα κατώτερα στελέχη και ψηφοφόρους, και δεν είναι ξεκάθαρο πως διαπλέκεται και παραμορφώνεται το εκάστοτε πολιτικό όραμα (αν υπήρχε;) μαζί με το προσωπικό όραμα για ανέλιξη, αναγνωρισιμότητα, πλουτισμό (νομιμοφανή ή παράνομο), επιρροή κ.λ.π.
8. Η εγκληματική διάσταση της διαφθοράς σε ανθρώπινο επίπεδο
Στο άρθρο ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ” Οι Τετρακόσιοι ” Η ΑΥΓΗ 01/08/2010 αναγράφoνται:
“…Αλλά οποιοσδήποτε διοικεί σωστά μια χώρα, βρίσκεται καθημερινά μπροστά σε φρικτά διλήμματα: Να ξοδέψω δώδεκα εκατομμύρια για να βελτιώσω τον αυτοκινητόδρομο, βελτίωση που θα σώζει μια ζωή κάθε χρόνο επί δέκα χρόνια, ή να βάλω ακτινολόγους και μηχανές μαστογραφίας σε τρία κέντρα υγείας, που θα κοστίσουν δύο εκατομμύρια τον χρόνο και θα σώζουν δύο ζωές; Ή να ρίξω αυτά τα λεφτά σε άλλους τομείς -εκπαίδευση, πολιτισμό, περιβάλλον, επενδύσεις- που θα βελτιώσουν την ποιότητα ζωής όλων; …., ο πιο σωστός τρόπος για να παίρνεις τέτοιες αποφάσεις είναι να κοστολογείς αυτό που δεν έχει τιμή. Έτσι λοιπόν, στις δυτικές κοινωνίες, αυτό που ακούγεται ως τρέχουσα τιμή για ένα χρόνο ζωής -καλής ποιότητας- ενός πολίτη είναι περίπου 100.000 ευρώ”(σημείωση ΦΚ ας τα κάνουμε 50.000 )
“…Από την άλλη, τα 50 δισ. ζημιά στη χώρα που προξένησαν οι Τετρακόσιοι στοίχησαν την ζωή σε 12.500 ανώνυμους πολίτες”(σημείωση ΑΦ ορθότερα
50.000.0000.0000ευρώ:100.000 ευρώ/έτος x40έτη= 25.000 άτομα)
* Ο Χρίστος Παπαδημητρίου (christos@cs.berkeley.edu) είναι καθηγητής της Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας.
ΥΓ.Προσωπικα, προτιμω την διαδικτυακη πολιτικη σατιρα.Ομως ισως να γραφω και πιο σοβαρα κειμενα.