Η παπαρούνα
Στην άκρη μιας πηγής
βρήκα το διασκελισμό
μιας παπαρούνας.
Στο βλέμμα μου κατακόκκινη ήταν
και στο άγγιγμα αίμα φωτιάς.
Τα μαύρα μάτια της
άνοιγαν μπροστά στην ομορφιά
της φύσης.
Κι εκεί στο χώμα ριζωμένη
η μορφή της αντανακλούσε
όλη την άνοιξη.
Μυστικά
Καθώς τα σύννεφα ταξιδεύουν
το πέρασμα των γλάρων τα σχίζει
σε κομμάτια μύρια.
Kι ανοίγονται διάπλατα
οι σκιές της φύσης.
Κάθε σύννεφο ρίχνει
κι από ένα δάκρυ στο χώμα.
Σώματα κάποιων ξεχασμένων
ψυχών φυτρώνουν στη γη.
Διαφυγή
Πάνω στην έλλειψη
χαράζεται μια πέτρα.
Το λουλούδι τραγουδά
μια μελωδία θερμή.
Κι εσύ φεύγεις
να ξεφύγεις μακριά
από το ον και το μη ον
της ζωής
που σε εγκλωβίζει στα ίδια
πάντα μέρη
της καθημερινότητας.
Κοσμογονία
Στην αρχή ο κόσμος ήταν τριαντάφυλλα.
Από μέσα του ξεπετάγονταν δελφίνια.
Η ψυχή του-παλλόμενο σώμα στον αγέρα.
Πουλιά πετούσαν στα κλαδιά του.
Αστέρια στο σκοτάδι.
Οι κομήτες χόρευαν στο απέραντο γαλάζιο.
Ο άνθρωπος βαθυστόχαστο ον των πάντων.
Οι απορίες έφεραν τις σκέψεις, τις αποφάσεις.
Ο άνθρωπος λογικό ον.
Για αρχή έθεσε βάσεις.
«ΓΙΑΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ»
Ο άνθρωπος δημιουργός του κόσμου.
Πολύ θα ήθελα , ο τελευταίος στίχος από
την ” Κοσμογονία” να είναι η όλη σου
φιλοσοφική θεώρηση των πραγμάτων .
Μου αρέσεις !
…ποιήματα με φροντισμένη την αίσθηση, να κυκλώνει δίχως να πνίγει…λουλούδι που τραγουδά
πολύ ευχάριστα, η ποίησή σας.
Εύχομαι καλή συνέχεια
Κάθε σύννεφο ρίχνει
κι από ένα δάκρυ στο χώμα.
Σώματα κάποιων ξεχασμένων
ψυχών φυτρώνουν στη γη.
Στίχοι με ψυχικό προνόμιο την ποίηση.
Εικόνες με ψυχικό προορισμό την υποταγή της ποίησης στο στίχο.
Καλησπέρα σας κ.Τυρταίε,
Μια άλλη φράση που λένε οι Ισπανοί ειίναι η εξής: ”Δεν υπἀρχει τίποτα καινούριο κάτω απο τον ίδιο ήλιο”.Και έχει άμεση σχέση με τη φράση:”τίποτα δεν γίνεται απο το τίποτα και τίποτα δεν πάει στο τίποτα”. Αναλόγως απο τον τρόπο και την προοπτική που βλέπεις τα πράγματα και τἰ έργάλεια χρησιμποποιείς στη ζωή σου αλλά και το πὠς τα χρησιμοποιεις για να φτάσεις στο αποτέλεσμα που ζητάς έτσι και προχωράς. Γι’αυτό και πιστεύω ότι στην τέχνη όπως και γενικώς στη ζωή το σημαντικό ειναι να ξέρεις το εαυτό σου και απο το σημείο αυτό αναλόγως να βρισκεις ,όπως είχε πει και ο Πικάσσο:”Εγώ δεν ψἀχνω. Εγώ βρίσκω”.
Kαλησπέρα σας κ. Μἰχο,
Ναι, το ποιήμα που βρήκατε είναι δικό μου. Θα μπορούσατε να μου πείτε πού το βρήκατε; Το διαβάσατε απο το βιβλίο μου;
H τρυφερότητα όπως και κάθε συναίσθημα μπορεί να αποτυπωθεί και στο χαρτί αλλά αφού πρώτα υπάρξει ολοκληρωθεί σαν βίωμα στην ψυχή του ανθρώπου που θέλει να το εκφρασει. Ειναι όπως ο γλὐπτης. Αφού ξέρει τι άγαλμα θέλει να κάνει παίρνει π.χ. το μάρμαρο και το μόνο που πρέπει να κάνει ειναι να βγάλει τα κομμάτια που περισσεύουν, γιατι το άγαλμα είναι ηδη έτοιμο στο είναι του γλύπτη και όπως είπε και ο Wittgenstein:”Τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου” και γι’αυτό όταν δημιουργείς μια λέξη την κάνεις να σημαίνει αυτό που θες να σημαίνει σύμφωνα με αυτό που θες να εκφράζει.
Καλησπέρα σας κ. Καραγιάννη,
Σας ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σας και την ευχή σας. Για μένα η ποιήση είναι η ίδια η ζωή που κάθε μέρα σου ανοίγεται για να τη ζήσεις σε όλο της το είναι.
Καλησπέρα σας κ.Τσίντρο,
Ενδιαφέρουσα η άποψη σας για του στίχους αυτούς. Θα μπορούσατε να μου πείτε πώς ορίζετε την ποίηση;
Σας ευχαριστώ πολύ