Καφενείο “Λιανοκάπη”

Στο καφενείο “Λιανοκάπη”
δεν μ’ έσερνε άλλη αγάπη
παρά μονάχα η πατρική.

Μπροστά εκείνος σαν καράβι
που δεν μπορούσε να προλάβει
καμιά θαλασσοταραχή.

Κι εγώ στον πέμπτο μου χειμώνα
ν’ ακολουθώ μικρή γοργόνα
μ’ ένα άσπρο λούτρινο παλτό.

Μη γείρει κι άλλο το κατάρτι
θα βρω στον κρεμασμένο χάρτη
ένα λιμάνι κοντινό.

Γλυκός καφές χοντρό φλιτζάνι
το βήμα βήματα να κάνει
σε χέρια ριζοσπαστικά.

Και σ’ άλλα χέρια οι ρηγάδες,
να κλείνουν οι ξερές βδομάδες
με μεροκάματα ξερά.

Μη με κερνάτε δεν θα πάρω,
ποιος έχει ξεγελάσει χάρο
μ’ ένα γλυκό του κουταλιού;

Μη με κερνάτε χιοναγέρι
αφήστε μου το καλοκαίρι
να με προσμένει κάπου αλλού.

Να τραγουδώ σαν τα τζιτζίκια
πάνω σε δέντρα δεκανίκια.

Ένα κορίτσι στο βάλτο

Το κορίτσι βούλιαξε
στο μεγάλο βάλτο.
Ένας σκύλος ούρλιαξε
μες στην ερημιά.

Για τη νύχτα μίλα μου,
το λυχνάρι πάρ’ το.
Σαν τη Φιλομήλα μου
δε θα βρω καμιά.

Σκότωσα το διάκονο
μες στην εκκλησία.
Πίκρα και παράπονο
δεν υπάρχει πια.

Τίναξα απ’ τον ώμο μου
την απελπισία,
χάραξα το δρόμο μου
στην κακοτοπιά.

Ήρθαν άγρια κύματα
ένα δύο τρία
κι από τ’ αμαρτήματα
πήραν τα μισά.

Κι είπανε πως άμυνα
κράτησαν στην Τροία
δυο μικρά κυκλάμινα
δυο πουλιά χρυσά.

Βρύση της Ανατολής

Ένας ένας φύγαν όλοι, όλοι μου οι φίλοι
παγωμένα γιασεμάκια τ’ άσπρα χείλη.
Πήγε στράφι τόση άνοιξη και τόση αγάπη,
στην καρδιά μου έχω πάλι την ερημιά.

Πήγε στράφι τόση άνοιξη και αγάπη
άλλος έρωτας δε σβήνει τέτοια ζημιά.
Βράχο βράχο πέτρα πέτρα, ίσιο βήμα τώρα μέτρα
βρύση της ανατολής μου γίνε βρύση της ζωής μου.

Ένας ένας φύγαν όλοι, πού πάνε μόνοι;
Μαύρα πήραν μονοπάτια μες στη σκόνη.
Πήγε στράφι τόση άνοιξη και αγάπη,
στην ψυχή μου έχω πάντα την ερημιά.

Πήγε στράφι τόση άνοιξη και αγάπη,
άλλος θάνατος δε σβήνει τέτοια ζημιά.
Βράχο βράχο, πέτρα πέτρα ίσιο βήμα τώρα μέτρα
βρύση της ανατολής μου γίνε βρύση της ζωής μου.

Έρασμος

Κλάρα, Μαρίνα, Μπελέν, Ισαβέλ
Άννα, Φλώρα, Εστέρ και Μαρτίνα
μ` αεροπλάνα, βαπόρια και ΚΤΕΛ
περιμένω να` ρθείτε ξανά στην Αθήνα
Οι σπουδές μακριά μου δεν αξίζουν
μόνο την καρδιά μου βασανίζουν.

Hombre sin amor
hombre solo
es arbol sin flor
commo yo.

Mάστερ, πτυχία διπλά και τριπλά
ξένες γλώσσες και μεταφρασμένη αγάπη
Και ως τα τριάντα η ζωή σας πουλά
ένα σύζυγο με ειδικότητα γιάπη
Κι όταν στα σαράντα έρθει η πλήξη
δια παντός τα πάντα θα` χουν λήξει.

Ηombre sin amor
hombre solo
es arbol sin flor
como yo.

Χάνεται η δροσιά
και φεύγουν τα νιάτα
yo sin amor
arbol sin flor.

Ήρωες και θύματα

Πίσω απ’ το φεγγάρι το γεμάτο
κρύβεται συχνά εν’ αδειανό
κάνει τις καρδιές μας άνω-κάτω
και ξαναγυρνά στον ουρανό.

Πίσω απ’ την αλήθεια κάποιο ψέμα
κρύβεται συχνά φαρμακερό
κι όσο βαφτιζόμαστε στο αίμα
λέμε πως νικάμε τον καιρό.

Ήρωες και θύματα
πάμε χέρι-χέρι
όλα τα νομίσματα
όλα έχουν δυο πλευρές.

Του Θεού τα μάτια στάζουν θειάφι
των ανθρώπων μένουνε κλειστά
πως να δουν η μοίρα τι τους γράφει
ποιος πηγαίνει πίσω ποιος μπροστά.

Γκρέμισε τις στέγες και τους τοίχους
θέλω απ’ τη βροχή σου να βραχώ
σάλπιγγα ψυχή μου βγάλε ήχους
κι έμπα στην καινούργια Ιεριχώ.

Ο Παναγής της Κυριακής

Τις Κυριακές ο Παναγής
ήτανε φύλακας της γης.
Μα και τις μέρες που ‘χε σκόλη
μες στου Θεού το περιβόλι
φρόντιζε δέντρα και καρπούς
της καλοσύνης ο παππούς.

Έτσι ταξίδευε ο καιρός,
μα των αιώνων ο χορός
έβρισκε πάντα κι άλλους τρόπους
να βασανίζει τους ανθρώπους.
Κι ο Παναγής κάποια βραδιά
ένιωσε φόβο στην καρδιά.

Κι όταν ακούστηκε η φωνή
Λαμά Λαμά σαβαχθανί,
καβάλα πια στο σύννεφό του
τον ήλιο έκαμε αδερφό του
και στ’ ουρανού την απλωσιά
σκόρπισε αγάπη και δροσιά.

από Σπύρος Αραβανής
3 Comments