Φεντόρ Ντοστογιέβσκι
Δέν κατέβηκες ἀπ’ τό σταυρό ὅταν Σοῦ φωνάζανε περιγελώντας καί λοιδορώντας
Σε : ” Κατέβα ἀπ’τό σταυρό γιά νά πιστέψουμε πώς εἶσαι Ἐσύ “.
Δέν κατέβηκες γιατί δέν θέλησες νά σκλαβώσεις τόν ἄνθρωπο μέ τό θαῦμα.
Λαχταροῦσες τήν ἐλεύθερη ἀγάπη κι ὄχι τούς δουλικούς ἐνθουσιασμούς τοῦ σκλάβου,
τοῦ τρομοκρατημένου μπροστά σέ μιάν ἰσχύ πού τόν συντρίβει.
Ἀπό τόν Μέγα Ἱεροεξεταστή
Είπε Γέρων :
1 ) Ἀγαπῶ τόν Χριστό σημαίνει ἀγαπῶ τόν Σταυρό, τήν ὑποτίμηση, τόν κόπο.
2) Ἐμεῖς νομίζουμε πώς ὁ Χριστός εἶναι ἕνας καλοκάγαθος γίγαντας
πού μᾶς κάνει τά θελήματα.Τόν ἔχουμε παραγγελιοδόχο.
Δέν τόν θέλουμε Ἀφέντη μας.
3) Λέμε : Ἰησοῦ, τρῶσον τήν καρδίαν μου,
ἀλλά ξέρεις ” ἡ ξιφολόγχη τοῦ Πιλάτου ”
νά μή μέ τρώσει !
4) Ἡ Ἀγάπη εἶναι ὁ Χριστός και θά λειτουργήσει
ὅπως ὁ Χριστός στόν κόσμο : Θά ἀνεβεῖ στό Σταυρό
καί ¨οταν θα πεθάνει , θά ἀναστηθεῖ.
5) Ἐκκλησία πού δέν δέχεται νά ἁπλώσει τά χέρια της
ὅταν σταυρώνεται, δέν μπορεῖ νά εἶναι
Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ
6) Πολλές φορές οἱ νοσηρῶς “θρησκευόμενοι ” τῆς σύγχρονης
καταναλωτικῆς κοινωνίας ἐπιδιώκουν και νομίζουν ὅτι ἐπιτυγχάνουν
νά ” χρησιμοποιοῦν ” τόν Θεό ὡς ἀδάπανο καί πολυτελές ἀπορρυπαντικό
καί φοβοῦνται τήν πίστη ὡς ἀναιρετικό τῆς ἐγωπαθοῦς τους πολυτέλειας.
7) ” Αὐτοῦ ἐσμέν ποίημα ” : Αὐτό τό βίωμα ὑπάρχει μέσα μας ; Ὑπάρχει
ἡ λαχτάρα νά λειτουργοῦμε τήν Ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μέσα στήν Ἐκκλησία ;
8) Ὅσο πιό πνευματικός γίνεται ὁ ἄνθρωπος, τόσο λιγότερο ἰμπεριαλιστής
εἶναι ὡς πρός τήν ζωή τῶν ἄλλων. Σέβεται τήν ἐλευθερία τους.
9) Ἡ προσευχή πρέπει νά ἔχει τά αἰτήματα τοῦ “Πάτερ ἡμῶν ”
και τά βιώματα τῆς Γεθσημανῆ.
10 ) Νά ἔχουμε τή λαχτάρα και τήν ἀγωνία πού εἶχε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος
“ἵνα μή κενωθῃ ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ “. Αὑτό σημαίνει νά μήν παύσουμε
νά βλέπουμε ὅτι μέσα στήν ὁλοκλήρωση τοῦ Σταυροῦ μας βρίσκεται
ἡ Ἀνάστασή μας.
11) Δέν πιστεύουμε οὐσιαστικά στήν ἀναστάσιμη δύναμη τοῦ σταυρώματός μας.
Δέν ζοῦμε ὅτι μέσα στό Σταυρό θά ὑπάρξει ἡ Ἀνάσταση. Εἶναι ἡ πλάνη
πού μᾶς ἐμπνέει ὁ διάβολος, ὅπως ἔκανε και στούς πρωτόπλαστους :
Μή δεχτεῖς τό σταυρό και θά προχωρήσεις πιό γρήγορα.
12) Ἡ ἁπόλυτη Ἁγιότητα συναντᾶται μέ τήν ἁπόλυτη Κακία πάνω στόν Σταυρό.
Ανάσταση και Επανάσταση
(Πάσχα στο Λεωνίδιο, 1967)
http://www.youtube.com/watch?v=LJOc8r9YwE4
Ποῦ νὰ σὲ κρύψω, γιόκα μου, νὰ μὴ σὲ φτάνουν οἱ κακοί;
Σὲ ποιὸ νησὶ τοῦ Ὠκεανοῦ, σὲ ποιὰ κορφὴν ἐρημική;
Δὲ θὰ σὲ μάθω νὰ μιλᾷς καὶ τ᾿ ἄδικο φωνάξεις.
Ξέρω πῶς θἄχεις τὴν καρδιὰ τόσο καλή, τόσο γλυκή,
ποὺ μὲ τὰ βρόχια τῆς ὀργῆς ταχιὰ θενὰ σπαράξεις.
Κι ἂν κάποτε τὰ φρένα σου μ᾿ ἀλήθεια, φῶς τῆς ἀστραπῆς,
χτυπήσει ὁ Κύρης τ᾿ οὐρανοῦ, παιδάκι μου νὰ μὴ τὴν πεῖς!
Θεριὰ οἱ ἀνθρώποι, δὲ μποροῦν τὸ φῶς νὰ τὸ σηκώσουν!
Δὲν εἶν᾿ ἀλήθεια πιὸ χρυσὴ σὰν τὴν ἀλήθεια τῆς σιωπῆς.
Χίλιες φορὲς νὰ γεννηθεῖς, τόσες θὰ σὲ σταυρώσουν!
Βάρναλης( Οἱ πόνοι τῆς Παναγιᾶς )
Λαός μου, τι εποίησά σοι, και τι μοι ανταπέδωκας; αντί του μάννα χολήν, αντί του ύδατος όξος, αντί του αγαπάν με Σταυρώ με προσηλώσατε.
Αυτός ο στίχος και το “Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…” από παιδί με συγκινούσαν τη σημερινή ημέρα.
Καλό Πάσχα
Ξεφυλλίζω ένα ενδιαφέρον βιβλίο που είχα πάρει: “Φρανσουά Ντολτό-Τα Ευαγγέλια και η πίστη, ο κίνδυνος μιας ψυχαναλυτικής ματιάς”. Η Ντολτό, μια απ’ τις καθοριστικές μορφές του ψυχαναλυτικού κινήματος στη Γαλλία, σχολιάζει τα Ευαγγέλια με ερωτήσεις του Σεζάρ Σεβερέν.Μεγαλωμένη με τις αρχές της καθολικής πίστης, από μικρή η Ντολτό “ονειρευόταν” διαβάζοντας τα Ευαγγέλια. Αργότερα ως ψυχαναλύτρια, ανακαλύπτει ότι η θρησκευτική αγωγή που είχαν δεχτεί πολλοί απ’ τους ασθενείς της είναι η έχθρα της ζωής κ της φιλανθρωπίας, σε πλήρη αντίφαση με το χαρμόσυνο μήνυμα, το μύνημα της αγάπης που η ίδια διέκρινε στα Ευαγγέλια: “Καθώς τα ξαναδιαβάζω, ανακαλύπτω ένα ψυχόδραμα. Οι ίδιες λέξεις που τα διηγούνται, οι φράσεις και η θεματική επιλογή μπορούν να ακουστούν με άλλον τρόπο μετά την ανακάλυψη του ασυνειδήτου και των νόμων του από τον Φρόυντ. Στο ψυχόδραμα που διηγούνται τα Ευαγγέλια βλέπω μια εικόνα των σύγχρονων ανακαλύψεων της ψυχανάλυσης, της διαλεκτικής και της δυναμικής του ασυνειδήτου[…]. Διαβάζοντας τα Ευαγγέλια ως ψυχαναλύτρια βλέπω να επικυρώνεται η ζωντανή δυναμική που ενυπάρχει στον ανθρώπινο ψυχισμό, αυτή η δύναμη που εκπορεύεται από το ασυνείδητο, το χώρο απ’ όπου πηγάζει η επιθυμία, απ’ όπου ξεκινά η επιθυμία αναζητώντας αυτό που της λείπει”.
Η Ντολτό συνεργαζόταν με τον Λακάν και δεν ήταν λίγες οι φορές που περενέβαινε με “γόνιμες” αντιρρήσεις. Ο Λακάν θεωρούσε τον εαυτό του άθεο, έχοντας αποκηρύξει την καθολική θρησκεία των γονέων του (ο αδελφός του Λακάν, εντούτοις, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως βενεδικτίνος μοναχός!)
Ο Λακάν παρουσιάζει τη θρησκεία ως μια άρνηση της αλήθειας ως αίτιο του υποκειμένου, και υποστηρίζει ότι η λειτουργία των θυσιαστικών τελετουργιών ήταν να αποπλανήσουν τον Θεό, να ερεθίσουν την επιθυμία του. Δηλώνει ότι η αληθινή φόρμουλα του αθεισμού δεν είναι ο Θεός είναι νεκρός, αλλά ο Θεός είναι ασυνείδητος. Πέρα απ’ αυτά, ο λόγος του Λακάν βρίθει από μεταφορές παρμένες από τη χριστιανική θεολογία (χαρακτηριστικό παράδειγμα το ΟΝΟΜΑ-ΤΟΥ-ΠΑΤΕΡΑ).
http://www.youtube.com/watch?v=_5ZQXJNH8q4&feature=related
κάθε χρόνο τέτοιες μέρες πάντοτε την απολαμβάνω…
“Πέρα απʼ αυτά, ο λόγος του Λακάν βρίθει από μεταφορές παρμένες από τη χριστιανική θεολογία.”
Μήπως, Κώστα, αντί για χριστιανική θεολογία, να μιλούσαμε για ιουδαιο-χριστιανική μυθολογία, τουλάχιστον όπως την αντιμετώπισε ο Λακάν; Ρωτώ με την αφέλεια κάποιου που γνωρίζει μόνο επιφανειακά τον λακανικό στοχασμό, αλλά η απορία μου αφορμάται από το γεγονός ότι και ο Φρόυντ σε μια μυθολογία στηρίχτηκε.
Στον “Άνδρα Μωυσή και η μονοθειστική θρησκεία” του Φρόυντ υπάρχει μια εξαιρετική εισαγωγή του Λίποβατς γιαυτό το θέμα φίλε παναγιώτη.
(Το κύριο πρόβλημα του χριστιανισμού υπήρξε από την αρχή η επιρροή της μυστικής Γνώσης και μαζί μ’ αυτήν ο αντιιουδαισμός. Γνώση σημαίνει εδώ την αυτοθεοποίηση του ανθρώπου μέσα από μια φαντασιακή θεώρηση των πραγμάτων και την απόρριψη του “κόσμου τούτου” ως δημιουργία του “κακού θεού”. Η απόρριψη του (ιουδαικού) Νόμου, του (ελληνικού) ορθού Λόγου, όπως και η απόρριψη της χριστιανικής Πίστης, όλα αυτά είναι στοιχεία της Γνώσης. Όσα ο Φρόυντ επιρρίπτει στον χριστιανισμό είναι στοιχεία γνωστικής (και παγανιστικής) προέλευσης, για τα οποία φυσικά φέρει την ευθύνη της υιοθέτησής τους. Το μίσος των χριστιανών για τους Εβραίους καθορίστηκε από τον “αδελφοκτόνο” ανταγωνισμό τους και εμπνεύστηκε από γνωστικά κίνητρα τελειότητας).
Θα έλεγα ο Φρόυντ, πάντα τίμιος στις έρευνές του, απομυθοποιεί και αποιεροποιεί.
όσο για τη “θρησκεία” της ψυχανάλυσης ο Λίποβατς λέει πως όταν δεν είναι μια ιδεολογία της προσαρμογής στον κονφορμισμό της καταναλωτικής κοινωνίας, ξεκινάει πάντοτε από την αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου και παραμένει εκτός του θρησκευτικού πεδίου, όπως και εκτός της θετικιστικής επιστήμης.
http://www.questia.com/PM.qst?a=o&d=24704962
Ένα ενδιαφέρον κείμενο του “φωτισμένου συντηριτικού” T.S. Eliot γραμμένο το 1939.
Ο Eliot έγραφε πως σε μια βιομηχανικοποιημένη κοινωνία όπως η Αγγλία τον εκπλήσσει το γεγονός πως όι άνθρωποι διατηρούν σε τόσο μεγάλο βαθμό τη χριστιανικότητά τους.
“ένα μεγάλο μέρος του μηχανισμού της σύγχρονης ζωής αποτελεί καθαρά μιαν επικύρωση μη χριστιανικών σκοπών[…] είναι εχθρικό όχι μόνο στη συνειδητή επιδίωξη χριστιανικής ζωής μέσα στον κόσμο από τους λίγους, αλλά στη διατήρηση κάθε χριστιανικής κοινωνίας του κόσμου”.
και εντελώς επίκαιρος για τα προβλήματα της μη χριστιανικής κοινωνίας μας
“όπως η υπερεξόγκωση του κέρδους σε κοινωνικό ιδεώδες, η διάκριση ανάμεσα στη χρήση των φυσικών πηγών και στην εξάντλησή τους, ανάμεσα στη χρήση της εργασίας και στην εκμετάλλευσή της, τα οφέλη που άδικα συσσωρεύονται στον έμπορο σε αντίθεση με τον αρχικό παραγωγό, η κακοδιοίκηση της οικονομικής μηχανής, η ανισότητα της τοκογλυφίας, και άλλα χαρακτηριστικά μιας εμπορευματοποιημένης κοινωνίας η οποία πρέπει να ξετιναχθεί με βάση τις χριστιανικές αρχές […] Συνειδητοποιούμε ότι η οργάνωση της κοινωνίας πάνω στην αρχή του ιδιωτικού κέρδους, καθώς και πάνω στη δημόσια καταστροφή, οδηγεί τόσο στην παραμόρφωση της ανθρωπότητας από τον άναρχο βιομηχανισμό όσο και στην εξάντληση των φυσικών πηγών και ότι σε μεγάλο βαθμό η υλική μας πρόοδος είναι μια πρόοδος την οποία ίσως χρειαστεί να πληρώσουν πολύ ακριβά οι επόμενες γενεές”.
Ιω. Ρωμανίδης: “[Ιδιώτης] Πιστός με το βάπτισμα του ύδατος μη εισελθών ακόμη εις την κατάστασιν του φωτισμού, δηλαδή εις το βάπτισμα του Πνεύματος, και ως εκ τούτου ουχί ακόμη μέλος του σώματος του Χριστού και του “βασιλείου ιερτεύματος.” Δια τούτο και λέγεται ιδιώτης, αφού ιδιωτεύει.”
Ο ανασκολωπισμός της αρχαίας ελληνικής λογιοσύνης επέφερε λαμπρά αποτελέσματα ωσάν και το περιεχόμενο του αποσπάσματος!
Σημαντικές οι επισημάνσεις σας, φίλοι, Γ.Μ. και Κ.Π.