(Από την ενότητα «Προσωπεία»)
Ο Τζουτζές
Στον Νίκο Ζούδιαρη
«Κάνε με να κλάψω» είπε ο βασιλιάς
«κάνε με να κλάψω» είπε και γέλαγε.
«Χάθηκε η μάχη, κάνε με να κλάψω»,
χάθηκε ο διάδοχος» είπε και γέλαγε.
«Ο εχθρός μου νίκησε, κάνε με να κλάψω,
χάνεται η χώρα μου» είπε και γέλαγε.
«Δύναμη στο κλάμα» είπε ο τζουτζές
«δεν έχω καμιά»» είπε και γέλαγε.
«Των δακρύων την τέχνη δεν μου τη διδάξανε,
δεν μου τη ζητήσανε» είπε και γέλαγε.
«Με διαταγή σου, έγινα χαρούμενος,
Ξέμαθα στον πόνο» είπε και γέλαγε.
«Τώρα, πώς θα κλάψω;» είπε ο τζουτζές.
«Τώρα, πώς θα κλάψω;» είπε ο βασιλιάς.
«Τώρα, πώς θα κλάψω;» είπε και γέλαγε.
(Από την ενότητα «Εκδοχές του τέλους»)
ΧΙ
Με τρομάζει η ανυπαρξία, η μητέρα μου,
και δεν ξέρω γιατί,
αφού η ερωμένη μου, η ύπαρξη
είναι αυτή
που πάντα μου επεφύλασσε
και σίγουρα μου επιφυλάσσει ακόμη
τις πιο οδυνηρές εκπλήξεις.
(Από την ενότητα «Προσευχές»)
Ελέησον σε
Ένιωθες μόνος και μας έπλασες για να ‘χεις
Συντροφιά εις τους αιώνας των αιώνων.
Έσφαλες όμως πλάθοντάς μας
Κατ’ εικόνα και ομοίωσίν σου,
Πολλαπλασίασες τη μοναξιά σου.
Τώρα είσαι μόνος μέσα σ’ ένα πλήθος μόνων.
Δεν έχει πιο μεγάλη μοναξιά.
(Από την ενότητα: «Ιδεογράμματα Β΄)
Οκτώ χαϊκού
α.
Σκίτσο ο κόσμος και
ανελέητη ο θάνατος
γομολάστιχα
β.
στη Γιώτα Κριτσέλη
Έσβησε ο κόσμος.
Μένει αναμμένη, μόνη
μια ανεμώνη.
γ.
Για ποια εκίνησε
κορφή και σε ποια κοίτη
κατρακύλησε!…
δ.
μνήμη Γ. Κ. Καραβασίλη
Παραπατώντας
εφτασε στον θάνατο·
τον μέθυσε η ζωή.
ε.
Σήπεσαι σώμα
στη σιωπή, στην απουσία
άλλων σωμάτων
στ.
Θεέ μου, τι αόρατο
ναυάγιο που είναι
η έρημη ζωή!
ζ.
Χειμώνας πάλι·
σβηστή η φωτιά του έρωτα
και η καρδιά μου κρύα.
η.
Το είδωλό μου
μέσα στον καθρέφτη
σαν νεκρή φύση.
(Από την ενότητα: «Παίγνια και Σάτιρες»)
*
Αν ο Πενθέας
λεγόταν Νηπενθέας,
ίσως να ‘χε γλιτώσει
τη σφαγή.
*
τω αγνώστω ποιητή
Πέρασε τη ζωή του,
Γράφοντας ποιήματα
Με τη γομολάστιχα.
Το είχε πει εδώ και χρόνια, ο Αργύρης Χιόνης:
Η ποίηση πρέπει να ‘ναι
Ένα ζαχαρωμένο βότσαλο
Πάνω που θα ‘χεις γλυκαθεί
Να σπας τα δόντια σου
Θεέ μου, τι αόρατο
ναυάγιο που είναι
η έρημη ζωή!
Πόσο αληθινός στίχος, στην καρδια με πέτυχε. Συγκλονιστικός ο κύριος
Αργύρης Χιόνης
Κύριε Χιόνη
Τα σέβη μου !
Αξιαγάπητη – ανθρώπινη η γραφή σας !!
Το “Ελέησον σε” με “περιγράφει”
Πάρα πολύ ωραία ποιήματα. Ούτε ένα γράμμα δεν θα μπορούσε να λείπει. Επίσης αποπνέουν μια γνήσια σοφία ή φιλοσοφία. Διδάσκουν χωρίς να δασκαλίζουν, όπως θα έπρεπε πραγματικά να είναι η ποίηση. Τέτοια ποίηση νομίζω πως έχουμε ανάγκη και χρειαζόμαστε, ειδικά στις μέρες μας.
ΧΙ
Με τρομάζει η ανυπαρξία, η μητέρα μου,
και δεν ξέρω γιατί,
αφού η ερωμένη μου, η ύπαρξη
είναι αυτή
που πάντα μου επεφύλασσε
και σίγουρα μου επιφυλάσσει ακόμη
τις πιο οδυνηρές εκπλήξεις.
Πόση απλότητα αλλά και πόση σοφία κρύβεται σε αυτούς τους στίχους π. χ…
κ.Χιόνη, μ’ όλο το σεβασμό και σε ότι με αφορά, αυτά ή θάπρεπε να έχουν βγει χρόνια πριν ή να περιμένουν.
Είναι καλά για λεύτερους και για χορτάτους. Εγώ όμως δεν αισθάνομαι ούτε τόνα ούτε τ’ άλλο πια.
Δεν με συγκινούν εν έτει 2010-2011 στη χώρα τούτη.
Να είστε καλά.
η ποίηση του κ. Χιόνη έχει βαριούς τους ώμους μα αλαφροπατά. Με την γομολάστιχα εγγράφει τα συγκινημενα ιχνη εντός του αναγνωστη , ευχαριστουμε.
Τα ποιήματα μού άρεσαν πάρα πολύ.
Μήπως όμως ο τελευταίος στίχος στον Τζουτζέ είναι “είπε και γέλαγε” αντί “είναι και γέλαγε”;
O τελευταίος στίχος όντως είναι “είπε και γέλαγε” και όχι “είναι και γέλαγε”
«Τώρα, πώς θα κλάψω;» είπε και γέλαγε.
Αργύρης Χίονης, “Ο τζουτζές”, Ό,τι περιγράφω με περιγράφει, εκδ. Γαβριηλίδης, 2010, σ.14.
Πέθανε ο Αργύρης Χιόνης
Η θλίψη , απλά…….ανθρώπινη !
“μην κλαις, δεν είναι τίποτα, δεν είναι τίποτα, η ζωή είναι θα περάσει”
ΤΟ ΝΑ ΠΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ!!!???… ΑΠΛΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΩ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΜΟΥ!! ΗΜΑΣΤΑΝ ΦΙΛΟΙ!!