1. Keith Jarrett/Charlie Haden-Jasmine (ECM)

Δυο παλιοί γνώριμοι συναντιούνται ύστερα από καιρό. Με αφορμή ένα ντοκιμαντέρ για τον Haden (το «Rambling Boy», του 2007), Haden και Jarrett έπαιξαν μαζί ύστερα από σχεδόν 30 χρόνια. O Jarrett βλέποντας το καλό κλίμα μεταξύ τους κάλεσε τον Haden στο στούντιο τού σπιτιού του κι εκεί προέκυψε αβίαστα το Jasmine. Η προσέγγισή τους σε μια σειρά από standards, όπως το “Body and Soul”, το “For All We Know” κ.α. ,είναι άμεση, με μια φυσικότητα, απόσταγμα της μεγάλης εμπειρίας και της βαθιάς αισθαντικότητας των δύο βιρτουόζων. Με το πέρασμα των χρόνων, πολλά άλλαξαν μα κάποια πράγματα παραμένουν. Οι δυο μουσικοί συνομιλούν ήρεμα, ανεπίσημα, αυθόρμητα. Η μουσική μοιάζει μια οικεία αντανάκλαση αυτών που καθόρισαν ολόκληρη τη ζωή τους. Τα όμορφα πράγματα για τα οποία αξίζει να ζει κανείς. Ο έρωτας, η φιλία, η δημιουργία. Με την απλότητα της σοφίας και ερμηνευτική φινέτσα, ο Keith Jarrett και ο Charlie Haden συνεχίζουν να μας συνεπαίρνουν.

2. Brad Mehldau-Highway Rider (Nonesuch Rec.)

Ο πιανίστας Brad Mehldau απʼ την αρχή της καριέρας του έδειξε πως μπορεί να φτάσει πολύ μακριά. Πότε με το τρίο του, πότε μόνος στα πλήκτρα, πάντα είχε μια πρωτότυπη μελωδική ματιά, με απρόσμενες ερμηνευτικές πρακτικές και ενδιαφέρουσες εξερευνήσεις σε τόπους πρωτόγνωρους. Μετά το “Largo” του 2002 φάνηκε να πηγαίνει σʼ ακόμη πλατύτερα μουσικά περιβάλλοντα υπό τη ματιά του σπουδαίου παραγωγού και πολύ-οργανίστα Jon Brion. Με το διπλό Highway Rider ο Mehldau συνεργάζεται ξανά με τον Brion και ηχογραφεί την πιο φιλόδοξη μέχρι τώρα δουλειά του. Μετά τη συνεργασία του με τη σοπράνο Rene Fleming στον κύκλο τραγουδιών “Love Sublime” και τo ορχηστρικό “The Brady Branch Variation” o Mehldau πιο σίγουρος από ποτέ βρίσκει τη χρυσή τομή ανάμεσα στη συνθετική του ικανότητα και τον αυτοσχεδιασμό. Χρησιμοποιεί όλα όσα έμαθε μέχρι τώρα, το τρίο του (με δύο ντράμερ), κλασική ορχήστρα υπό τη διεύθυνση του Dan Coleman, φωνητικά καθώς και τον φίλο του Joshua Redman στο σαξόφωνο (σʼ αυτόν ξεκίνησε). Ξέρει πολύ καλά να δημιουργεί μια αφηγηματική γραμμή ανάμεσα στη «δυναμική» του αυτοσχεδιασμού χρησιμοποιώντας με μέτρο αυτά που χρειάζεται απʼ τους μουσικούς και τα μέσα του. Με το Highway Rider ο Brad Mehldau μοιάζει να προχωρεί μέσα στα αχανή αμερικάνικα τοπία στο σωστό δρόμο, με την ιδανική ταχύτητα. Μια δουλειά που θα μείνει κλασική ανάμεσα στη δισκογραφία του, οτιδήποτε κι αν ακολουθήσει.

3. Evan Parker/Barry Guy/Paul Lytton/Peter Evans-Scenes In The House Of Music (Clean Feed Rec.)

Ο σαξοφωνίστας Evan Parker, μπασίστας Barry Guy και ο ντράμερ Paul Lytton παίζουν μαζί μʼ αυτή τη φόρμα ή άλλες, απʼ το 1972. Η πολύχρονη συνεργασία τους έχει δημιουργήσει μιαν απαράμιλλη αυτοσχεδιαστική «μαγεία» και οι ζωντανές εμφανίσεις τους παραμένουν θρυλικές. Σʼ αυτό το live υποδέχονται τον «αβανγκάρντ» τρομπετίστα Peter Evans. O Peter Evans κατορθώνει να ταιριάξει απόλυτα στο χαοτικό αυτοσχεδιαστικό κλίμα των υπολοίπων, πράγμα σχεδόν ακατόρθωτο. Η μουσική είναι ενέργεια και οι μουσικοί μοιάζει να ενδιατρίβουν σε άγνωστους ατραπούς συνδυάζοντας ξανά και ξανά τυχαία αναπτυσσόμενες παραλλαγές. Οι συνδυασμοί εναλλάσσονται και πρωτόγνωρα ηχοτοπία (ή μάλλον πυκνότητες ήχων) ρέουν άχρονα (ή μάλλον κυκλικά) ανάμεσα στο κενό. Ο ευρωπαϊκός αυτοσχεδιασμός σε όλο του το μεγαλείο πιο ανανεωμένος από ποτέ. Μουσική για πρωτόγνωρες εμπειρίες και βάλε.

4. Gary Burton/Pat Metheny/Steve Swallow/Antonio Sanchez-Quartet Live (Concort Music Group)

Είναι σπάνιο για ένα γκρουπ που ανασχηματίζεται να δημιουργήσει ξανά αυτό που είχε δεκαετίες πριν και νʼ ακούγεται «φρέσκο» και ουσιώδες. Το Quartet, με τα original μέλη (Steve Swallow στο ηλεκτρικό μπάσο και Gary Burton στο βιμπράφωνο) ,τον νεοφερμένο Antonio Sanchez στα τύμπανα, υπό τον εκπληκτικό κιθαρίστα Pat Metheny (που είναι υπεύθυνος για την ανασύσταση), φαίνεται πως τα καταφέρνει. Στο χορταστικό 80λεπτο σετ αυτού του live, παίζουν, μεταξύ άλλων, συνθέσεις των Jarrett (“Coral”), Carla Bley (“Olhos de Gato”), Duke Ellington κ.α. Ο ήχος, ειδικά του Metheny, είναι καταπληκτικός και όλα συνδυάζονται σωστά και αρμονικά.

5. TREME: MUSIC FROM THE HBO ORIGINAL SERIES, SEASON 1

Το “Treme” είναι μια αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά διαφορετική απʼ τις συνήθεις. Πήρε το όνομά της από μία συνοικία της Νέας Ορλεάνης και ξεκινάει χρονικά τρεις μήνες μετά την καταστροφή που υπέστη η περιοχή απʼ τον τυφώνα «Κατρίνα». Περιγράφει τις προσπάθειες των κατοίκων της Ν. Ορλεάνης να ξανακτίσουν τις ζωές τους, τα σπίτια τους και τη μοναδική κουλτούρα τους. Το soundtrack της σειράς είναι διάσπαρτο με τις χαρακτηριστικές, σπουδαίες μουσικές τις Νέας Ορλεάνης. Τα πλούσια, ελικοειδή πνευστά με το blues, τη τζαζ και το gospel να συναντούν το φανκ, το ροκ ακόμα και το hip-hop. Σημαντικοί οι μουσικοί που συμμετέχουν σʼ αυτό το συναρπαστικό μωσαϊκό. Ο Dr John, ο Allain Toussaint, ο σαξοφωνίστας του post-bop Donald Harrisson, η Rebirth Brass Band κ.α. μας δίνουν το καλύτερο soundtrack που ακούσαμε φέτος.

από Σωτήρης Παστάκας
4 Comments