μετακόμιση
Ι
Χθες μετακόμισα δυο δρόμους παραπέρα.
Αέρισα καλά το ξένο σπίτι
αλλά μυρίζει ακόμα φαγητά
τσιγάρα
αναπνοές.
Χθες μετακόμισα
μια μοναξιά
πιο πέρα.
ΙΙ
Σ΄ αυτό το σπίτι θα ʼρθούν
λιγότεροι συγγενείς
θαʼ ρθούν λιγότεροι φίλοι.
Δε θα το μάθουν καν πως μετακόμισα
δε θα χτυπήσουν το κουδούνι.
Τακτοποιώ τα πράγματα . Άλλο ένα άδειο σπίτι.
Βιβλία ,δίσκοι- άχρηστοι πλέον,
μικροπράγματα,
από μετακόμιση σε μετακόμιση
έφτασαν σώα ως εδώ.
Από σπίτι σε σπίτι αναλογίζομαι, μετρώ,
έχασα ανεπαίσθητα
ανθρώπους που αγαπούσα.
ΙΙΙ
Η ανάμνηση από τη μυρωδιά τους ,
η κουβέντα τους, έφτασε αλώβητη ως εδώ.
Λίγες φωτογραφίες
ανάμεσά τους ξετυλίγουν τη ζωή μου.
Και ας μη μάθουν καν πως μετακόμισα.
Κι ας μη χτυπήσουν το κουδούνι.
Πρώτη μου μέρα στο καινούργιο σπίτι
το κατέκλυσαν
άνθρωποι που αγάπησα,
που έχασα,
και έφτασα ανεπαίσθητα
μια μοναξιά πιο πέρα.
IV
Στον Τάσο Πορφύρη
Άλλαξα σπίτια, πόλεις.
Δώδεκα χρόνων αφήσαμε το σπίτι μας
το πέτρινο, το δίπατο,
που τ΄ αγκωνάρια του έχτισαν Λαγκαδιανοί μαστόροι.
Στης σάλας τον παλίμψηστο σοβά –ασβέστης στο λουλάκι-
χάραζα της παιδικής μου μοναξιάς ταξίδια.
Απ΄ το μπαλκόνι αγνάντευα συμμορίες παιδιών
νυφιάτικες πομπές
κι ολοφυρμούς,
σκηνές ζωής ολάκερης
κι απαρασάλευτης ενόμιζα
σαν τον Ταΰγετο αντίκρυ μου και το Τετράζι.
Αφήσαμε τον αργαλειό και τον κομό,
τη λάμπα, το λεβέτι μας, το σίδερο.
Κλειδώσαμε με το βαρύ κλειδί
το κρύψαμε στη θέση του
σα να ΄ταν να γυρίσουμε το βράδυ.
Μπροστά η μάννα κι ο πατέρας μου
το φορτωμένο γαϊδουράκι
πίσω εγώ με τον παππούλη μου,
ραγδαίο πρωτοβρόχι.
Μία ομπρέλα αντρική μου είχαν δώσει να βαστώ
και ο αέρας μου την έπαιρνε.
Από το άλλο χέρι κρατούσα τον παππούλη μου
που κάθε τόσο πισωγύριζε
έλα παππούλη φτάνουμε και τον τραβούσα από το χέρι
και έτρεχαν τα μάτια μου
για τον παππού που πισωγύριζε
για τη ζωή που αφήναμε με κείνα πίσω τα πράγματα
που ξαφνικά τα ΄παν παλιά.
Πηγαίναμε στα μωσαϊκά, στα χωλ,
στα κουτουρού πηγαίναμε
μ΄ έναν παλιό παππούλη.
Ώ εκείνη η μετακόμιση
με τη βροχή ,το πισωγύρισμα
με το χωριό μου που ξεμάκραινε
βρέξει δε βρέξει πια σε κάθε μετακόμιση
το ίδιο εκείνο σπίτι αφήνω.
V
Τελευταία άρχισα να πετάω πράγματα
ρούχα έπιπλα βιβλία.
Παίρνω μαζί λιγότερα
παίρνω όλο και πιο λίγα-
ώ να χωρούσαν πάλι κάποτε
σε ένα γαϊδουράκι
ώσπου να φύγω πούπουλο
στην τελευταία μετακόμιση
με μόνο το καλό μου το φουστάνι.
Από τα είδη της ποίησης που αγαπώ ιδαίτερα..
Αγαπώ την ποίηση αυτή γιατί δεν μηχανεύεται κανέναν τρόπο για να ξεφύγει από τα μόνα ορατά και αληθινά πράγματα της ζωής μας την ώρα που οι πολύ πιο απο πάνω μας ουρανοί χαμηλοδείχνουν προκλητικά τα μηχανήματα τους προκειμένου να ταξιδέψουμε σε έναν κόσμο πεντάγωνης λογικής ή απλησίαστης φαντασίας…
Αγαπώ την ποίηση τούτη γιατί επιτελεί με σπαραχτική ακρίβεια το χρέος του κάθε φευγαλέου ανθρώπου να σταθεί ευλαβικά πάνω σε αγκωνάρια και σιωπές, σε μυρουδιές και “μπελάδες” ,σε φορές που πολύ πιο σοφός από τα φορτία των γεγονότων προεξοφλεί το λουλουδιαστό του πέταγμα με το μόνο της ζωής του ένδυμα και με σωρό πίσω του τα σωστά αφημένα ταξίδια..
Αγαπώ τέλος την ποίηση τούτη γιατί μπορεί να συμπυκνώνει αστραπιαία με φράσεις όπως “ραγδαίο πρωτοβρόχι” ή “παλιός παπούλης” πράγματα που υπερίπτανται καθόλη την διάρκεια του ποίηματος πάνω από τα κεφάλι του αναγνώστη και που σκασμένος θα ήτανε αν δεν τα βρισκε φκιαγμένα τελικά σε συσκευασία δώρου για να τα πάρει και να τα χαρίσει σε μια δική του στιγμή που στεγνή από υφή θα του έμοιαζε όσο κι αν η ψυχή του δεν θέλει..
Καλή πρόοδο εύχομαι του βιβλίου σας στις μεριές των ανθρώπων..
Αξιαγάπητη και ανοιχτό-χερη παροχή
αυτό-θυμικού , που δεν θέτει πανεπιστημιακά
όρια κατανόησης με τις αλληγορίες της
απτές – προσιτές .
Εύχομαι από καρδιάς , τα ” Διηγήματα”
να μην “πουλάνε” αλλά να τα αγοράζει
όποιος αγαπά την ποίηση !!
το πιο ουσιαστικό συστατικό στοιχείο της καλής ποίησης είναι η ευαισθησία.. και στα ποιήματα της γιώτας αργυροπούλου είναι έκδηλη η ευαισθησία.. είναι δηλ. καλά ποίηματα
Υ.Γ. εφ’ εξής θα επαινώ μόνον τα καλά ποιήματα.. για τα άλλα ας το κάνουν άλλοι..
Τρία σχόλια γραμμένα από αντρικό χέρι…δεν θα ρωτήσω “που είναι οι γυναίκες”.
Αυτό που λέγαμε “γυναικεία ποίηση” θα άξιζε κάποιας μελέτης για να το τοποθετήσουμε εκ νέου σε διαφορετική βάση: πως η γυναίκα-ποιήτρια (κι όχι μόνο), κατάφερε να ξεπεράσει το “εγώ” σε βαθμό που το ποιητικό υποκείμενο καταφέρνει να ενσωματώσει και το αντρικό και να απευθύνεται σε όλους.
Η Γιώτα Αργυροπούλου ανήκει σ’ αυτή τη νέα κατηγορία των γυναικών και χαίρομαι που το καταγράφουν και τα σχόλια.
Όσο για τη μελέτη που προτείνω, μέχρι να βρεθεί κάποιος-κάποια να τη γράψει, ρίχνω έτσι πρόχειρα κάποια άλλα ονόματα: Ελένη Μαρινάκη, Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Παυλίνα Παμπούδη, Χλόη Κουτσουμπέλη, Στέλλα Βλαχογιάννη…και σίγουρα θα υπάρχουν και άλλες που μου διαφεύγουν.
Από σήμερα λοιπόν, μεροδούλι-μεροφάι στο ΠΟΙΕΙΝ για όλους μας…Ζητάμε συγγνώμην για κάποιες παρατυπίες που σημειώθηκαν κατά την περίοδο της δεκαπενθήμερης διακοπής και πρωτίστως από την Εξ’ απορρήτων (το σχόλιό της επανήλθε στην κανονική μορφή).
Merci Monsieur! :))
Ως γυναίκα δηλώνω “παρούσα” απέχοντας όμως από την κριτική μιας “γυναικείας ποίησης”. Το έχω ξαναγράψει, το φύλο είναι υπό διαρκή διαπραγμάτευση. Γι αυτό και είναι εφικτή η ενσωμάτωση του ανδρικού στο γυναικείο. Το αντίστροφο είναι – κοινωνικά – πιο δύσκολο να συμβεί! Πόσο δε μάλλον η υπέρβαση του οποιουδήπτε έμφυλου εγώ σε μία ατομοκεντρική κοινωνία.
Ρεινιώ Ρεινούλα
Ενώ κάποιες ρήσεις σου με γοητεύουν
κάποιες άλλες με από-γοητεύουν .
Ξανά-γράψε: “το φύλο είναι υπό
διαρκή ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ επί ίσοις όροις”
Το φύλο είναι υπό διαρκή ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ καθώς – ως κοινωνικά κατασκευασμένη ιδιότητα – διατηρεί ασαφή και διαρκώς μετακινούμενα όρια. Επίσης, το φύλο είναι – σαφώς – υπό διαρκή ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ επί ίσοις όροις. :))
Σωτήρη, αν η κυρία Αργυροπούλου “κατάφερε να ξεπεράσει το “εγώ” σε βαθμό που το ποιητικό υποκείμενο καταφέρνει να ενσωματώσει και το αντρικό”, ίσως γι’ αυτό κατάφερε να προσελκύσει το ενδιαφέρον των ανδρών. Το “εγώ” είναι κατεξοχήν ασθένεια του αρσενικού και η θεραπεία του, από όπου κι αν προέρχεται, ενδιαφέρει κυρίως τους άντρες – οι οποίοι, παρά τις διαρκείς διεκδικήσεις/διαπραγματεύσεις, επιμένουν να ταυτίζονται με το αρσενικό 🙂
Λόγος απλός που ρέει σαν κουβέντα μ’ ένα φίλο ή τον εαυτό σου. Εικόνες, πολλές εικόνες. Συναίσθημα που όμως δεν εκβιάζει. Κανένα ίχνος επίδειξης. Καμιά βαρύγδουπη λέξη ή εξεζητημένο επίθετο. Ειλικρίνεια, ανθρωπια!
Εύγε! Ειδικά για τα IV και V.
απαλό αεράκι η ποίησή σας, αγαπητή
Βαθειά μες στην καδιά, βαθειά μέχρι τις ρίζες.
Πάντα βιαστικός, έκανα λάθος. Το ξαναγράφω.
Βαθειά μες στην καρδιά, βαθειά μέχρι τις ρίζες.