Στίχοι-μουσική-φωνή και μπουζούκι: Κώστας Ριτσώνης
Ο ΑΚΙΣ < ουσάκ>
Στου Περαία το λιμάνι τον μπλοκάραν μάνι μάνι
τον τσιμπήσανε οι τζέδες και του βάλαν χειροπέδες
πάλι πιάσανε τον Άκη
φορτωμένο χασισάκι
Είσαι αλανιάρης Άκη μου
αγύριστο κεφάλι
τι κουβαλας τόσο πολύ
σχεδον μισο τσουβάλι
Σε μπλοκάρανε βρε Άκη φορτωμένο χασισάκι
να πηγαίνεις στα αλάνια που είναι στο νησί χαρμάνια
Μισό τσουβάλι βρε παιδιά
φτάνει για μια βδομάδα
είναι πολύς ο τουρισμός
που φτάνει στην Ελλάδα
Έρχονται και μαστουρώνουν
κι όλο μας καλοπληρώνουν
αχ με τσίμπησαν οι τζέδες
και μου βάλαν χειροπέδες
………………………………………………..
τζες = ο αγαπητικός, ο αστυνομικός, ο ενδιαφερόμενος
το γλέντι
άντε σε μια βάρκα μπήκα
στη σπηλιά του δράκου βγήκα
βλέπω τρεις αγγέλους χάμω
και το διάβολο από πάνω
με κοιτάνε και γελούνε
και γλυκά μου τραγουδούνε
τα ανθρώπινα τα λάθη
είναι των αγγέλων πάθη
του διαβόλου κοινωνία
του θεού η αμαρτία
έλα κάτσε εδώ κοντά
τον εσφάξαμε το δράκο
να τον φάμ’ μπουκιά μπουκιά
κι εξεκίνησε το γλέντι
άνθρωποι άγγελοι διαβόλοι
κι ο θεός από κοντά
τα ανθρώπινα τα λάθη
είναι των αγγέλων πάθη
του διαβόλου κοινωνία
του θεού η αμαρτία
Διάλεξα αυτό γιατί διαισθάνομαι πως
το έγραψε για μένα .
Ψαρά
η βάρκα σου σάπισε
μπαίνουν μέσα νερά
ψαρά παράτα τα δίχτυα
και πιάσε τον κουβά
.
Είχα την χαρά και την τιμή
να τον γνωρίσω στις κερκίδες
του αίθριου Κολωνού .
ΟΙ συλλογές του κοσμούν
το σπίτι μου .
Παντάξιος .
Κώστα, όμοφοι οι στίχοι σου, όπως ένα αγνό , γνήσιο ρεμπέτικο που μόνο απόλαυση δίνει.
στις παραγκες στις παραγκες
πισω απ την Αγια Σοφια
δυο μαγκες δυο μαγκες
ο λιανος και ο παχυς
εσκοτωσανε μια ψειρα
εν βρασμω ψυχης….
Θυμίζει γνήσιο ρεμπέτικο, ακόμα και στην υφή του ήχου. Σα να βγαίνει απο παλιό γραμμόφωνο. Έτσι για να θυμόμαστε και απο που βγαίνει η λέξη ερασιτέχνης… Άλλωστε μετά το Μάρκο το χάος. Με το Μάρκο ξεψύχησε και όλος ο λαϊκός πολιτισμός που η τελευταία του επιβίωση ήταν το γνήσιο ρεμπέτικο. Τώρα το περιθώριο των άστεων είναι κατα βάση αλλόγλωσσοι και αλλόθρησκοι, και το ελληνικό “περιθώριο” αρκείται σε ηλεκτρονικούς πειραματισμούς που είναι διεθνείς και παγκοσμιοποιημένοι. Καλό ή κακό, θα το δείξει το μέλλον…
http://www.youtube.com/watch?v=Wr9gue3hlgE
Και αυτός ο αρχαίος ήχος, σα μοιρολόι,
προς τιμήν αυτού του γίγαντα της μουσικής.
Κύριε Ράπτη, αυτή η άποψη περί θανάτου του λαϊκου κλπ. είναι ευρέως διαδεδομένη στους ρεμπετολογούντες πέριξ της πλατείας Κολωνακίου, γιατί ανέβαζει τις τιμές στις συλλογές βινυλίων. Μετά τον Μάρκο δεν πέθανε τίποτα και κανείς, αντιθέτως ζωντάνεψαν σαν Ζόμπι οι συλλέκτες και οι ρεμπέτικες κομπανίες.
Υ.Γ. προσωπικά περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον το πρώτο ζεϊμπέκικο που θα γράψει Αλβανός συνθέτης. Μην ξεχνάτε και ο Μάρκος καθολικός ήτανε, πάει να πει με τον τρόπο του ένας “άλλος”.
Ο Γιάννης Μωραίτης, έχει παίξει σε τραγούδια του Μάρκου. Αφιερωμένο, με εκτίμηση
http://www.youtube.com/watch?v=9QFcn3tUweU
Ο μπεκρής θέλει παρέα
για να την περνά ωραία
και ο Άκης με μαυράκι
σπάζει φίνο νταλγκαδάκι
Η κοπέλα η μοιραία
κάνει στο μπεκρή παρέα
Και τον Άκη τον καημένο
τον πηγαίνουνε δεμένο
της αγάπης οι μπεκρηδες
είναι μάγγες μερακλήδες
όμως είναι μπελαλήδες
πιο πολύ απ’τους χασικληδες
εγώ θέλω χασισάκι
στης ζωής μου το φαρμάκι
να ξεχάσω κάποια φίνα
ύπουλη γλυκειά τσαχπίνα
δε γουστάρω το κρασάκι
ούτε ούζο κι ουισκάκι
μοναχά με χασισάκι
εγώ σπάζω νταλκαδάκι
Ήρθ’ ο Άκης και με βρίσκει
“Μήπως θες μαυρογιαννάκη”;
χάρηκα, “κερνά τσιγάρο”
μα μου έφερε ουίσκι…
Σαν έπεφτε το σούρουπο
Οι μάγκες οι παλιοί
Για τις ταβέρνες τράβαγαν
Απ’ το στενό στρατί
Κει μέσα απλωνόντουσταν
Και πίνανε κρασί
Την κούραση να πνίξουνε
Απ’ το σκληρό πρωί
Τα λόγια τα μετρούσανε
Στο μέτωπο τιμή
Κι ας κρύβανε τον πόθο τους
Για αμαρτωλό φιλί
Μα η ζωή που τσάκιζε
Στους βράχους τα καράβια
Τα νιάτα τους χαράμισε
Στ’ ατίθασα τα βράδια
Κι εκείνοι που την ξέρανε
Σαν τσέπες στο σακκάκι
Το σούρουπο σαν έπεφτε
Έστριβαν τσιγαράκι
Μου θυμίσατε κάποιον , που αντί για κρίση
ανάρτησε όλη την ποιητική του , συλλογη .
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το ΠΟΙΕΙΝ
διαθέτει αξιόλογους στιχουργούς .
Καλημέρα μαγκίτες-ρεμπέτες
…….
Eίμαι ελεύθερος μες στο δωμάτιο. Μακριά απ’ τους φίλους και το παρελθόν μου. Υπάρχει μια αληθινή δημοκρατία στις σχέσεις μου με το όργανο. Βέβαια τα θέλει όλα τέλεια. Τις χορδές του καλοκουρντισμένες. Την επιφάνειά του λουστραρισμένη.
Όμως όσο πιο σωστός είμαι, τόσο με ανταμοίβει με γλυκιά αρμονία. Με γεμίζει μουσική. Γίνεται ξεκούραση και απόλαυση. Πρώτη φορά στη ζωή μου βρήκα μια τέτοια ειλικρινή και σταθερή φιλία.
(Κώστας Ριτσώνης-Απ’ το διήγημα “Το όργανο” της συλλογής διηγημάτων “Τσίλιες”)
Ο ΜΑΡΚΟΣ Ο ΤΡΑΝΟΣ
Ήταν ο Μάρκος ο τρανός
των μπουζουκτσήδων αρχηγός
Στο ρεμπέτικο το πάλκο
αρχηγό είχαν το Μάρκο
Ήταν ο Μάρκος βρε παιδιά
ένας ρεμπέτης του ντουνιά
Σύρα μου εσύ γλυκό νησί
που γέννησες τέτοιο παιδί
και στου Περαία τα στενά
μεγάλωσε μια λεβεντιά
Συριανός και Πειραιώτης
ήταν ο Μάρκος ο ιππότης
Τον αργιλέ φουμάριζε
μες στον ντεκέ μπουκάριζε
πάνω στο πάλκο τραγουδά
του μαγγίτη το νταλκά
κι οι βλάμηδες γι’αυτόν μιλούν
τον Συριανό που αγαπούν
Ήταν ο Μάρκος βρε παιδιά
ένας ρεμπέτης του ντουνιά
Αγαπητέ Χ2, το είπατε και σεις. Σα Ζόμπι. Και όλοι γνωρίζουμε οτι τα ζόμπι δεν είναι ζωντανά αλλά νεκροζώντανα. Η αναβίωση του ρεμπέτικου δηλαδή μετά το ’70, δεν σημαίνει απαραίτητα συνέχεια και γνησιότητα. Μπορεί να είναι προϊόν αστικής νοσταλγίας. Σε μια μεταμοντέρνα εποχή παγκοσμιοποίησης βέβαια όλα είναι πιθανά… Δε θέλω να είμαι ούτε πεσσιμιστής, ούτε στείρος νοσταλγός του παρελθόντος. Αλλά και ιστορικά να το δούμε, η δημοτική παράδοση εισχώρησε στο ρεμπέτικο, και αν δεν πέθανε, πάντως παγιώθηκε και σταμάτησε να εξελίσσεται.
Εκείνο που έχω υποστηρίξει και παλαιότερα είναι πως σαφώς η αναβίωση του ρεμπέτικου δεν με αφορά. Αλλά και ότι υπήρχαν σημαντικοί συνθέτες και μουσικοί που εξαιτίας ακριβώς της αναβίωσης πέρασαν σχεδόν απαρατήρητοι, υποτιμήθηκαν, δεν αναγνωρίστηκαν κλπ, κλπ, κλπ. Και ότι το λαϊκό τραγούδι είτε ως σμυρνέικο είτε ως ρεμπέτικο είτε ως σκέτα λαϊκό στο Σου Μου και τα Αραπάκια είναι το ίδιο πράγμα. Και συνεχίζει να υπάρχει. Αν δε φτάνει μέχρι εδώ μερικές φορές δε φταίει το ίδιο, αλλά οι μηχανισμοί δημοσιότητας: οι πλέι λιστ των ραδιοφωνικών σταθμών, το σύστημα Κωστόπουλου, τα ριάλιτι των ταλέντων, τα περιοδικά και τα εξώφυλλά τους και όλα αυτά τα γνωστά. Ποιος θυμάται σήμερα τον συνθέτη από το Κελλί 33;
Υ.Γ. Πριν από κάποια χρόνια η Δόμνα Σαμίου σε μια συνέντευξή της, νομίζω στο Βήμα, είχε πει ότι το δημοτικό τραγούδι πέθανε. Όταν τραγουδάει ακόμη μια Σοφία Κολλητήρη δεν είναι ατόπημα να υποστηρίζει κανείς κάτι τέτοιο; Και τέλος πάντων το δημοτικό πέθανε έτσι, από φυσική φθορά ή από την τρέλα των ιθυνόντων να φωνάζουν τον άλφα ή τον βήτα τραγουδιστή στην κρατική τηλεόραση και να τον υποχρεώνουν να ντυθεί με φουστανέλα και τσαρούχια για να τον παρουσιάσουν;
Υ.Γ. Για το κατά πόσο όπως λέτε η παράδοση έχει σταματήσει να εξελίσσεται, θα πρότεινα να ακούσετε το “Γέλα καρδούλα μου” από τη Βάσω Χατζή, διασκευή σύνθεσης του Α. Παπαδημητρίου. Εκεί θα δείτε ότι το 2010 η παράδοση τινάζει τα πάντα στον αέρα από ένστικτο έστω, ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνει λέξη από αυτά που τραγουδάει. Ακούστε επίσης το Μία μυτιά Ο2 του Βασίλη Καρρά. Και μεταξύ μας: ανάμεσα στην Πριγκιπέσσα του Μάλαμα και στην Πριγκιπέσσα του Καρρά, σαφώς προτιμώ τη δεύτερη (Ακόμη περισσότερο την Πριγκιπέσσα που άκουσα πρόσφατα με κλαρίνα στο κέντρον Αγρίμια).
Επιτρέψτε μου και ένα τελευταίο υστερόγραφο. Από το ρεμπέτικο στο σημερινό λαϊκο τραγούδι δύο πράγματα όντως έχουν αλλάξει σημαντικά: το είδος της μαστούρας ( το πέρασμα από τα φυτικά στα χημικά) και το είδος του κόσμου στον οποίο απευθύνεται το τραγούδι. Γιατί άλλο λαϊκό γράφεις για τον μετανάστη και άλλο λαϊκό για τον βουλευτή το λαμόγιο που τα σπάει στο μαγαζί. Σ’ αυτό δεν θα διαφωνήσω. Γι’ αυτό το λόγο το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ελπίζω στην απόγνωση του κόσμου, ότι πιο όμορφα λαϊκά τραγούδια θα ακούσουμε…Κι αυτό είναι η ελπίδα, δε νομίζετε;
τραγούδια πάντα ζωντανά
στα ρεμπετάδικα
με τρίχορδα μπουζούκια
στα πανηγύρια
με γύφτικα κλαρίνα
κύριε Ριτσώνη, σας είχα φτιάξει κάποτε ένα ξενυχτάδικο
http://olaxidyo-x2.blogspot.com/2009/02/blog-post_20.html
εδώ. Τώρα να ζητήσω την άδειά σας, να το λειτουργήσω…
Κύριε Ριτσώνη
περιμένουμε νέο σας τραγούδι
αυτή τη φορά
για τον άλλο “Άκη”… 🙂
αυτά Σπύρο δε χωρούν
αναβολή
Με πολύ αγάπη στον Σπύρο Αραβανή
Το τσιράκι
Τσιγάρα αγόραζε ο Άκης
του Παπανδρέου ολημερίς
και όταν του είπανε τι κάνεις
“μάγκα μου ” είπε , θε να δεις .
Όταν το χνώτο σου βρωμάει
πρέπει να κάνεις τουμπεκί
Μα σαν λιγδώσει τ’ άντερο σου
τότε ο κόσμος θα σου πει
σπουδαίο ήσουνα τσιράκι
και ψευτοσοσιαλιστής
κι αν έστησες και δυό λαμόγια
ο πρώτος είσαι ??? μην ντραπείς !!!!
Συνονόματε έλαβα και αντί-χαιρετώ σε με ευχαριστίες για τις “τσίλιες”.
Υ.Γ.: Στο επόμενο ταχυδρομείο γράψε στο φάκελο και το πατρώνυμό μου Παπαθανασίου.