
NEITHER THE ERROR OF SILENCE
NOR THE DEPTH OF VOICE
…Neither the error of voice nor the depth of silence.
Only snow kept on falling upon the sea
until the waves’ blood froze.
Huddled under the lamplight,
hair clothing her all the way down,
and glowing with a childishness of yore. Though the years had passed
and the nightingales muddled their words like oldsters, she kept at it.
In the afternoon she’d read in this empty space,
the floorboards creaking old talk,
the faces mirrored and eternal,
deeds outlined on the windows
not cleaned for years.
She was sitting there,
her mind more bent on embellishing the morrow,
a calm, faint grace spreading shiver-like across her shoulders.
Neither the error of silence nor the depth of voice.
Only snow kept on falling upon the waves,
and her mouth shadowed with big secrets dreadful secrets
shading her heart and brow.
That light of bygone days surfaced in waves
from inside out.
And the moment life touched it, it turned to dust.
STREET CROSSING
As if the room were a street crossing,
the door bursts open
and in comes that old girl
all wrinkles round her eyes
and stares at you laughing ironically for long.
And she keeps feeling her face and the wind rages around you.
You whisper to her to leave,
but she doesn’t hear nor budges, only gradually
the wrinkles vanish from her face
and she grows infinitely more beautiful, child-like,
a chrysanthemum that opens in the room.
And the walls blossom
and the furniture starts shifting
as she lowers and shyly fondles the heavens on her skirt.
And her eyes reek with a devilish innocence
and of a sudden she starts to shrivel again and grow ugly
and abruptly over you she closes
time’s black fan.
WHERE WERE YOU…
Where were you when I looked for you
and once I learnt, I passed a hand
over my clothes to feel my body, that blazing
dream of life in the mirrors of sleep.
But we don’t reveal the dream.
We save it.
And it makes us grow stealthily,
like a tree singing through its roots.
I invited people again. For you to be young.
Keep away, shadows.
Houses forgotten in the square
with vacant windows, odd clothes
discarded on the stairs.
A laugh creaked that a child’s wardrobe
should open. Now it’s after me
with the demands of an old fogy.
Room in a shambles, windows
pulled out, a poison-amassing
sun. Some are looking for the tree-laden
upper sky. Sirens wail
behind books, valuables and rags.
And the sole reader, my
dearest invalid, pressing his eyes
on me lest I should leave. We’ll all freeze to death,
we’ll be burnt.
What audacious flowers in the soil,
soil black and seasonless.
Everything spoke in secret.
I’ll remain with a dress hanging a thousand years
over my arm.
Whatever was to speak has spoken.










Δεν ξέρω πώς μεταφράζονται αυτά στα αγγλικά:
*Κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού και των αντίστοιχων συντάξεων στον δημόσιο τομέα
*Ενσωμάτωση του 13ου και 14ου μισθού στο μισθό στον ιδιωτικό τομέα
*Μείωση στις υψηλές συντάξεις, με μικρές αυξητικές διορθώσεις στις πολύ χαμηλές συντάξεις
*Αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ
*Αύξηση του ορίου των απολύσεων
το σίγουρο είναι πως τέτοιες ώρες τα ποιήματα φαντάζουν τρύπια.
Να προσθέσω απλώς πως οι Έλληνες επενδυτές έχουν υπερκεράσει τους αντίστοιχους Άραβες στην αγορά ακινήτων στο κέντρο του Λόνδίνου…
Και τουλάχιστον οι Άραβες έχουν πετρέλαιο, οι Έλληνες αναρωτιέμαι τι έχουν…
Τα ποιήματα δεν σου δίνουν (δυστυχώς) ψωμί να φας.Το πολύ πολύ να σε κάνουν (προς στιγμή) να ξεχάσεις την πείνα σου.Αν κι ούτε αυτό μπορούν να κάνουν πια…
Επιτέλους, έρχεται η εποχή όπου θα μπορούμε
να πούμε πια τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη.
Έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε,
“Τέτοια ποιήματα σού φτιάχνουμε εκατό την ώρα”
Γιατί τη μουσική δεν τη σκοτώνει η πειρατεία
την ποίηση δεν τη σκοτώνει η πειρατεία
την τέχνη τη σκοτώνει ο μισθός
– που δε φτάνει για όλους –
μα αν χάσει την αξία του
ο μισθός
θα χάσει την αξία του
το ποίημα;
Μάκια μάκια
στα θλιμμένα σας μουτράκια!
Χάνει την προτεραιότητά του, Παναγιώτη,
όχι την αξία του.
Θα τη ξαναβρει όμως τοκισμένη…
Σε αυτό ελπίζω κι εγώ, Σπύρο.
Συμπαθάτε με, νοικοκυραίοι, αν κάνω λάθος, αλλά νομίζω πως, έτσι κι αλλιώς, η ποίηση δεν υπήρξε ποτέ προτεραιότητα για όσους τρομάζουν που οι μήνες του χρόνου από δεκατέσσερις θα ξαναγίνουν δώδεκα…
Άραγε,
σε φεγγάρια ή σε μηνιάτικα μετριέται
ο καιρός των τσιγγάνων;
Γιώργο, φχαριστώ για το G3 – ξέρεις σε ποιο ωδείο παραδίδουν μαθήματα καλάσνικοφ;
Δεν είναι τρόμος, Παναγιώτη.
Είναι συνειδητοποίηση.
Και για να γίνουν οι μισθοί δωδεκάμηνοι
όπως λες,
πρέπει πρώτα να υπάρξουν.
Αγαπητέ κύριε Πατιέ
Σας συλλαμβάνω ολίγο αδιάβαστο .
Στο εκ παραδρομής ερώτημα σας απαντώ .
Την πρώτη ναυτιλία στον κόσμο .
Και ήτανε καπιταλιστές (οι Ελληνες) όταν ακόμα
το ονόμαζαν υγρών πυρ.
Αυτά με αγάπη.
Εκείνο που εγώ ρωτώ ???
Μήπως είναι αδόκιμα τα σχόλια
Αυτά κάτω από μια τέτοια ανάρτηση .
Δεν χτίζεις ρετιρέ χωρίς τα θεμέλια…
Για να μπορείς να γράφεις ποίηση και να εκτιμάς την ποίηση (τη τέχνη γενικά), θα πρέπει πρώτα να επιβιώνεις…
Όσο για…τη ναυτιλία, την είχαμε και πρίν ένα χρόνο, αλλά τώρα τελευταία ξαφνικά βρέθηκαν τα κεφάλαια για να επενδυθούν σε ακίνητα…
Παναγιώτη το θέμα δεν είναι τα φεγγάρια ή οι μισθοί ή τα…μαθήματα καλάσνικωφ.
Η πιο δύσκολη τέχνη είναι να ξέρεις μέχρι που είναι τα όρια και η χρησιμότητά της αλλά και η γνησιότητάς της…
Αλλιώς προτείνω να αρχίσουμε να τρώμε παντεσπάνι γιατί το καρβέλι μάλλον τελειώνει…
Ξέρεις τι εννοώ, Σπύρο: τέτοιες ώρες τα ποιήματα φαντάζουν τρύπια σε εκείνους που πάντα τρύπια τους φάνταζαν. Κι όσο μας κάνουν να ξεχνάμε την πείνα μας, άλλο τόσο η πείνα τα γεννάει.
Τα περί απώλειας του 13ου και 14ου μισθού, περί περικοπής συντάξεων, καλά κι άγια, όσο κι η ποίησή τους. Γιατί κι αυτά έχουν την ποίησή τους, καλέ μου Σπύρο, όπως κάθε τι ανθρώπινο έχει την ποίησή του. Αλλιώς η ποίηση θα ήταν προνόμιο ολίγων εκλεκτών ή γνώρισμα πλούσιων κοινωνιών – μια περιττή πολυτέλεια, όπως σταδιακά κατέληξε στις μέρες μας.
Κάτι τέτοιες ώρες, όπου τα βιβλία είναι χρήσιμα
για προσάναμμα – και πιο πολύ τα βιβλία της ποίησης, με τα μεγάλα λευκά περιθώρια, που σε κάνουν να λυπάσαι δυο φορές για το χαρτί που πήγε χαμένο – κάτι τέτοιες ώρες, η ύψιστη πράξη κριτικής θα είναι να διαλέγεις ποια βιβλία απ’ τη βιβλιοθήκη σου θα ρίξεις πρώτα στη φωτιά. Όσο για την ποίηση, κάτι τέτοιες ώρες εγκαταλείπει τις βιβλιοθήκες και κατεβαίνει στους δρόμους – να ενωθεί με τους ποιητές 🙂
Στο μεταξύ, ήρθε κι ο Γιώργος κι έκανε την ποίηση ρετιρέ. Αυτή όμως η μικροαστική αντίληψη περί τέχνης φτάνει με το ζόρι μέχρι το χορό της αρκούδας (η οποία, ως γνωστόν, δεν χορεύει νηστική). Όσοι ξέρουν πραγματικά από ρετιρέ, βλέπουν την ποίηση σαν υπόγειο.
Και δεν είδα να πέφτει κανείς από το ρετιρέ της ποίησης, είτε έχασε περιουσίες στο χρηματιστήριο είτε το μεροκάματό του – κι αν κάποιος το έκανε, το πολύ-πολύ να ξύπνησε με πονοκέφαλο.
Τι έχει η ανάρτηση, Τυρταίε, που δεν της αξίζουν αυτά τα σχόλια; Είναι άρρωστη, κοιμάται κι εμείς φωνάζουμε κάτω από το παράθυρό της; Την κρέμασαν κι εμείς μιλάμε στο σπίτι της για σκοινί;
Αγαπητή κυρία Δαράκη, αγαπητέ κύριε Γκούμα, βρήκα λευκό τοίχο έξω από την πόρτα σας κι άρχισα το graffiti. Αν έχει κάποια σημασία για σας, καταλαβαίνετε ότι, όση ώρα έγραφα, δεν πέρασε ούτε ένας αστυνομικός.
(Έχει ακόμα αρκετό κενό στον τοίχο, αλλά μου τελείωσε το σπρέυ)
Παναγιώτη, οι περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις δεν έχουν τίποτα το ποιητικό.
Καμία δημιουργία καμία έμπνευση. Αλλάζουν τη ζωή, όπως -ας πούμε- κάνει και η ποίηση. Αλλά ως εκεί η συγγένεια. Μη τα συγχέουμε όλα εν είδει λεκτικού εντυπωσιασμού.
Συνεχίζω να υποστηρίζω τα τρύπια ποιήματα, -δεν εννοώ το κείμενο- αλλά το ρόλο τους και τις σκέψεις που αντανακλώνται σε αυτά, όταν “τρέχουν” αμεσότερες ανάγκες. Και για να αυτοαναιρεθώ, αυτή η υποστήριξη κρατά λίγο…ελάχιστα.
Όσο ένα κακό ποίημα…
Αυτή η κρατικοδίαιτη, κρατικοβραβειοκένταυρη σύγχρονη διανόηση του κώλου αυτής της χώρας έχει βγάλει το σκασμό. Πλην του Μίκη βέβαια. Αλλά αυτός είναι και του λιμανιού και του σαλονιού. Οι άλλοι είναι απλώς του μουνιού!
Μπορούσε να είχαν γραφτεί πρώτα κάποια σχόλια για την ανάρτηση. Αλλά. Η πίεση της κοινωνικής λαίλαπας δε συγχωράει και την ποίηση! Στο φίλο Σπύρο, ως σχόλιο και ως υπενθύμιση, στίχοι της Ζ. Δαράκη:
Οι κινήσεις προς την ελευθερία
είναι σχεδόν πάντα οι ίδιες
Διαφορετικός είναι ο τρόπος
που ο καθένας μας επιστρέφει στη σκλαβιά του
[Ιόνιο Βλέμμα, η΄]
Αλλά και κάποια σημεία φλυαρίας ιντερνετικής με οδηγούν στον ακόλουθο σχολιασμό με στίχους και πάλι της εξαιρετικής ποιήτριας -ίσως ο κ. Γ.Γκούμας τους έχει ήδη μεταφράσει, δεν το ξέρω:
Έρμαιο των λέξεων
φτάνει
σου είπα Φτάνει
Μας ελεούν οι λέξεις μόνο
αγκάλιασέ με
[Ο απέναντι χρόνος, 2006]