«Κοίτα να δεις. Ως εδώ ήταν. Δεν θα με τρελάνετε άλλο. Τέρμα. Τ-έ-ρ-μ-α. Κατάλαβες; Τελείωσε το καλαμπούρι. Θα κάτσετε εκεί που σας πηγαίνω και δεν θα βγάλετε μιλιά. Κι αν μάθω ότι αρχίσατε πάλι να μαλώνετε θα έρθω κάτω και θα τα κάνω όλα λαμπόγυαλο. Δεν θέλω να ξανακούσω κιχ. Κι αν δεν μπορείτε να είστε φιλιωμένοι, βγάλτε το σκασμό. Μείνετε σιωπηλοί. Δεν μʼ ενδιαφέρει πλέον τι θα κάνετε».
-Καλά αυτή θα είναι με τα αδέλφια της. Εγώ; Εγώ τι δουλειά έχω εκεί;
«”Αυτή” μπαμπά τυχαίνει να είναι η γυναίκα με την οποία έζησες τη ζωή σου και μάνα μου -αν θυμάσαι. Ένα αυτό. Δεύτερον καταλαβαίνω ότι το ζόρι το έχεις κυρίως εσύ αλλά δεν είχα άλλη επιλογή, μπαμπά. Δεν μπορώ να γίνομαι χίλια κομμάτια».
-Μα στο σόι της μάνας σου με πας!
«Πού να σε πάω ρε πατέρα; Τι να κάνουμε; Αυτοί φρόντισαν να έχουν στέγη σʼ αυτούς σας πάω. Και μη μου αρχίσεις πάλι τα μελοδράματα ”δεν θες τον πατέρα σου γιατί είναι φτωχός”, δεν είμαι πια το παιδάκι που εκβίαζες συναισθηματικά. Έγινα σαφής;»
ΜΗΝ ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΧΩΜΑΤΑ της Στέλλας Βλαχογιάννη
Το έργο «Μην παίζεις με τα χώματα» παρουσιάζεται στο θέατρο ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ ( Πλαταιών & Προφήτη Δανιήλ 3, Κεραμεικός ) από την Τετάρτη 10 Μαρτίου και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 9.15.
Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη – Hρώ Μιχαλακάκου
Σκηνικά : Νίκος Τσιάμης
Κοστούμια : Αγγελική Καραμούτσου
Μουσική : Θέμης Καραμουρατίδης
Κίνηση : Χρήστος Παπαδόπουλος
Φωτισμοί : Νίκος Βλασόπουλος
Παίζουν : Θεοδώρα Σιάρκου, Ειρήνη Μουρελάτου, Σοφία Καραγιάννη
Μην παίζεις με τα χώματα!
Δε με λυπάσαι;
Με φάγαν τα πλυντήρια.
Αλήθεια τι ψάχνουμε, από παιδιά ακόμη, να βρούμε στο χώμα;
Το παρελθόν μας ή το μέλλον μας;
Τους απόντες ή τον χαμένο εαυτό μας;
Ένα παιδί που θα λερωθεί πολύ παίζοντας με το χώμα κερδίζει την αθωότητά του ως ενήλικας;
Μιαν –από τις πολλές- απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά επιχειρεί να δώσει η παράσταση που ανεβαίνει την Τετάρτη 10 Μαρτίου στο θέατρο ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ.
Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό θέαμα με άξονες τρεις μονολόγους και συνδετικά κείμενα από το βιβλίο της Στέλλας Βλαχογιάννη «Ιατρείον ασμάτων», που πραγματεύεται την Απώλεια με σαρκασμό, χιούμορ και συγκίνηση.
Την θεατρικότητα την έχει έτσι κι αλλιώς στο λόγο της…
“Ένα παιδί που θα λερωθεί πολύ παίζοντας με το χώμα κερδίζει την αθωότητά του ως ενήλικας;”
Αθωότητα δύσκολο. Κατάθλιψη μπορεί…
…κατάθλιψη στο μπετόν. Στο χώμα αθωότητα….
…ο λόγος της Στέλλας Βλαχογιάννη είναι θεατρικός εξαιτίας ενός συναισθήματος που ασφυκτιά και πνίγεται, γι αυτό μιλάει “χύμα” – μακριά από κοινωνικές φοβίες, συμβάσεις, προκαταλήψεις…
Να πιστέψουμε τις μεταφορές; Τότε ναι, υπάρχει όντως καταθλιπτικό μπετόν. Αλλά τότε ακόμη η τέχνη σε απομακρύνει από την πραγματικότητα, αντί να σε βοηθά να την αντικρίσεις. Ποιά είναι η πραγματικότητα; Η αντιμετώπιση απειλών, ο ήσυχος ύπνος…η δημιουργία(περνώντας από τον δήμιο)…η ανθρώπινη επαφή. Ουπς.
Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη – Υρώ Μιχαλακάκου
Σκηνικά : Νίκος Τσιάμης
Κοστούμια : Αγγελική Καραμούτσου
Μουσική : Θέμης Καραμουρατίδης
Κίνηση : Χρήστος Παπαδόπουλος… Περισσότερα
Φωτισμοί : Νίκος Βλασόπουλος
Παίζουν : Θεοδώρα Σιάρκου, Ειρήνη Μουρελάτου, Σοφία Καραγιάννη
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους συντελεστές…παιδιά να πάτε να το δείτε γιατί πρόκειται για θεατρική παράσταση αξιώσεων και μην μιλάτε τόσο εύκολα…Άλλο ο λόγος κι άλλο η μεταφορά του στην σκηνή!
Ο Σπύρος κι εγώ πάντως βγήκαμε συγκινημένοι και χαρούμενοι μαζί!
Η παράσταση είναι εμπειρία. Οι αλήθειες της βολικές σαν ξυράφι. Το πέρα ως πέρα ποιητικό κείμενο μετουσιώνεται σε θεατρική πράξη με τρόπο μοναδικό. Λόγια και κινήσεις, φωνές και ήχοι, σιωπές και χειρονομίες είναι συνδεδεμένα μαγευτικά.
Το μεγάλο κουτί στο κέντρο της σκηνής ένα τεράστιο θεατρικό εύρημα.
Προβληματίζεσαι, αισθάνεσαι, νοσταλγείς, μελαγχολείς, γελάς, αδειάζεις.
Θα λειτουργήσω ως άλλος Λιακόπουλος: Σηκωθείτε τώρα από τις πολυθρόνες και πηγαίνετε να κλείσετε εισιτήρια για Τετάρτη ή Πέμπτη. 🙂