ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΟΙΗΤΗΣ, 21 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΥΠΟ ΣΩΤΗΡΙΟΥ Κ.ΠΑΣΤΑΚΑ
1. Γράφετε μόνο ξύπνιος;
Πάντα εν υπνώσει. Είναι ο μόνος τρόπος να διαφεύγω της συλλήψεως…
2. Αν είστε εξαρτημένος από την ποίηση, γιατί δεν παίρνετε μεθαδόνη;
Μη νομίζετε, πήρα (τους δρόμους, τα βουνά, τις θάλασσες, όσες γυναίκες μπόρεσα…). Τίποτε, η ποίηση εξακολουθεί να μου γνέφει στη γωνία. Το γνωστό καρότο…
3. Αισθάνεστε ποιητής μόνο όταν γράφετε;
Ποιητής αισθάνομαι μόνο όταν κολυμπάω κι όταν κάνω έρωτα…Μετά γράφω παλεύοντας να επανέλθω στη χαμένη ευτυχία…αλλά τίποτε.
4. Γράφετε και αποτυχημένα ποιήματα ή τα δημοσιεύετε μόνο;
Μόνο αποτυχημένα γράφω! Έχω απαιτήσεις εγώ…
5. Το ποίημα φέρνει στο μυαλό σας α) τα πόδια μιας γυναίκας;, β) ένα ηλιοβασίλεμα;, γ) ένα θεσπέσιο γεύμα;
Και τα τρία είναι από μόνα τους ποίηση. Οπότε απλά όταν τα βιώνω μπαίνω στον πειρασμό να τα αναπαράγω…
6. Οι λέξεις είναι απαραίτητες σε ένα ποίημα; Και αν ναι, έχετε λίστα με ποιητικές λέξεις που πρέπει να αποφύγετε;
Το ομορφότερο ποίημα είναι αυτό που δεν έχει ακόμη γραφτεί. (Κλεμένη έκφραση φυσικά και ολίγον πολιτικάντικη, αλλά μου αρέσει οπότε…) Αφού λοιπόν δεν έχει γραφτεί ακόμη, δεν χρειαζόμαστε τις λέξεις…
7. Την ποιητική σας ταυτότητα την πήρατε από μόνος σας ή σας την έδωσε η συντεχνία;
Η μόνη ταυτότητα που έχω είναι αυτή που αναγκαστικά έπρεπε να βγάλω. Κατά τα άλλα κουκιά σπέρνω.
8. Αν τα κακά ποιήματα των φίλων σας κάνουν καλύτερους ποιητές, οι κακές κριτικές σας ωθούν στο καλύτερο;
Αλίμονο όχι! Αλλιώς τώρα θα ήμουν ήδη εφάμιλλος του Ομήρου…
9. Γράφετε από ανάγκη ή από συνήθεια;
Από ανάγκη. Κι αυτό αποτελεί το μόνιμο άλοθί μου.
10. Πιστεύετε στην μούσα; Αν ναι, πια είναι η δική σας;
Τώρα τη λένε Ντίνα. Για αύριο πρέπει να με ξαναρωτήσετε…
11. Σας έχει επισκεφτεί η έμπνευση τώρα τελευταία και πότε ήταν η τελευταία φορά που σας κορόιδεψε;
Άτιμο θηλυκό! Όλο μου δίνει ραντεβού κι όλο με στήνει!
12. Ποιος ήταν ο τίτλος του πρώτου σας ποιήματος και για ποιο πράγμα μιλούσατε;
Φοβάμαι πως θα φανώ πληκτικός. ʽΓαλάζιοʼ ο τίτλος κι αφορούσε (φυσικά) τη θάλασσα…
13. Είστε ερωτευμένος αυτόν τον καιρό;
Ο γιατρός που με παρακολουθεί μου λέει πως είμαι. Ελπίζω η ασθένειά μου αυτή να παραμείνει ανίατη…
14. Πως αισθάνεστε όταν σας αποκαλούν ποιητή;
Πιστεύτε με με έχουν αποκαλέσει κατά καιρούς άπειρα πράγματα αλλά έτσι ποτέ! Από την άλλη έχουν υπάρξει φορές που με έχουν αποκαλέσει «ποιητή μου», αλλά εδώ αυτό που μετράει είναι το «μου»…
15. Σας ώθησε κάτι ώστε να ασχοληθείτε με την ποίηση ή ήταν δική σας απόφαση;
Δεν έχω καμμιά δικαιολογία, μόνος μου έβγαλα τα μάτια μου!
16. Πιστεύετε ότι για να είναι κάποιος ποιητής πρέπει να έχει κάποιο χάρισμα ή απλώς πολλά ελαττώματα;
Ένα και μόνο χάρισμα, να αφοσιώνεται στα άπειρα ελαττώματά του.
17. Στην ζωή σας έχετε αφοσιωθεί μόνο στην ποίηση ή έχετε και κάποια κατοικίδια ή ακριβά αυτοκίνητα ή ερωμένες/ους;
Θάλασσα, γυναίκα, φιλοσοφία, ποίηση, γυμναστική. Τώρα που το σκέφτομαι, όλο με θηλυκά μπλέκω. Είναι καλό αυτό τώρα γιατρέ μου?
18. Γράφετε καθαρά μόνο δικές σας σκέψεις ή κλέβετε και τις σκέψεις άλλων ατόμων;
Προσπαθώ εναγωνίως να κλέψω τη σκέψη του Θεού αλλά δεν βγαίνει ποτέ στο τηλέφωνο ο μπαγάσας…
19. Πιστεύετε ότι υπάρχουν ταμπού στην ποίηση;
Ναι. Η μιζέρια. Η έλλειψη ταλέντου. Και το μεγαλύτερο από όλα, να νομίζουμε πως εμείς κατά καιρούς δεν μετέχουμε στο ίδιο πανηγυράκι της δυστυχίας τους…
20. Ποιος πιστεύετε πως είναι ο χειρότερος χαρακτηρισμός για έναν ποιητή;
Έχει καλές προθέσεις…Κάτι σαν το «είναι καλό παιδί»…
21. Πώς ορίζεται η ποίηση;
Με την εξάντληση όλων των πιθανών κι απίθανων ορισμών της. Ότι απομένει και μας τυφλώνει με την απουσία του είναι η ποίηση…











“[…]
Δε γνώριζε τίποτα
Μήτε το χρώμα των ματιών της
Της είχαν μάθει μόνο
Νʼαπαντάει
[…]
Φοβόταν το Σκοτάδι
Μα πιο πολύ το Γαλάζιο […]”
Αν μιλάτε σοβαρά όταν λέτε ότι αυτό το ποίημα αφορά ΦΥΣΙΚΑ τη θάλασσα, τότε, κύριε Moore, we’ll grant you all the rest.
Είναι μία ανάρτηση που ξεχωρίζει .Τη καλημέρα μου.
-Πιστεύετε ότι υπάρχουν ταμπού στην ποίηση;
-Ναι. Η μιζέρια.
Τα πες όλα! 🙂
“…Η έλλειψη ταλέντου. Και το μεγαλύτερο από όλα, να νομίζουμε πως εμείς κατά καιρούς δεν μετέχουμε στο ίδιο πανηγυράκι της δυστυχίας τους…”
Το χετε προσεξει κι εσεις,κυριε Πατιε, πως όλοι, ταλαντουχοι και αταλαντοι, μεταχειριζονται τα ιδια κλισε βλ.η έλλειψη ταλέντου;
Μια βολτιτσα στη μηχανη του ποιειν μας πειθει. Εμενα τουλαχιστον μ’ επεισε,
😉
Κάθε δημιουργία κρύβει μέσα της την αποτυχία. Και όλα όσα επιτυγχάνουν, επιτυγχάνοντας αποτυγχάνουν.
…
Ο ρυθμός αυτού που επέρχεται δεν είναι ούτε προοδευτικός ούτε αντιδραστικός. Ρυθμός του παλλόμενου κόσμου, ρυθμός της ποιητικής σκέψης, ως ποιό σημείο άραγε θα μπορούσε να γίνει και ρυθμός της πράξης; Το ερώτημα δεν μπορεί παρά να μένει ανοιχτό.
Κώστας Αξελός
Κύριε Παπαθανασίου τα 7 στα 9 σας ποστ ειναι λεξεις αλλων!!!
Και το πιο ανησυχητικο δεν ειν’ αυτο αλλα οτι τα σχολια σας δεν ειναι αυθαιρετα αλλα οργανικο κομματι ενος διαλογου που παντως προσπαθει να διεξαχθει. Αν ολοι μας παραπεμπαμε στα λογια του ταδε η του δεινα για να απαντησουμε-εκφρασουμε τη γνωμη μας ,φανταζεστε τι θα γινοταν εδω;
Οι νεκροι θα μιλουσαν μεταξυ τους και μεις θα επιβεβαιωναμε με τον πλεον εμφατικο τροπο την αναγκη μας για εναν μπαμπακα και τον ερωτα μας μετα του δικαστου. Η αυθεντια παντα απονεμει το δικαιο στον γνωριζοντα και αναρτωντα. Αλλα δεν ειναι λιγακι λυπηρο; τα ξαναπαμε, νεοι ανθρωποι…
Με συμπαθεια
Hats off to Miss Sunshine! (thumbs up on this one)
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1108991&lngDtrID=251
Όλι Ρεν: τι γίνεται με τις στατιστικές του Ποιείν;
Αναγνώστης: Τι εννοείτε κύριε Επίτροπε;
Όλι Ρεν: Σύμφωνα με μια στατιστική που δημοσιεύθηκε στο Ποιείν ο κ. Παπαθανασίου στα 7 από τα 9 σχόλια του (77,78%) μεταφέρει απόψεις άλλων παρεμποδίζοντας το διάλογο.
Αναγνώστης: Υπάρχει μια αίσθηση ότι όταν ενσωματώνεις σε ένα σχόλιό σου απόψεις άλλων, διασπάται η ομαλή ροή του διαλόγου που προσπαθεί να διεξαχθεί.
Όλι Ρεν: Αυτά που ξέρετε τελείωσαν! Οι υπηρεσίες μας μέτρησαν τα σχόλια του κ. Παπαθανασίου και βρήκαν ότι ο παρακολουθούμενος σχολιαστής μέσα στο Φλεβάρη του 2010 έστειλε 19 σχόλια εκ των οποίων μόνο τα 8 (42,11%) μετέφεραν απόψεις άλλων. Έχουμε την υποψία ότι επιλέχθηκαν τα σχόλια που θα μπουν στη στατιστική αλλοιώνοντας την εικόνα και αυτό σημαίνει ότι δε μπορούμε να σας εμπιστευόμαστε.
Αναγνώστης: Ξέρετε, το 7 στα 9 αφορά άλλη χρονική περίοδο και όχι την τελευταία.
Όλι Ρεν: Αυτά που ξέρατε τελείωσαν! Από δω και πέρα επιτρέπονται μόνο τα εξής τα οποία αποδεδειγμένα και δεν παρεμποδίζουν την ομαλή ροή του διαλόγου.
1) πρέπει πάντα να τονίζετε με έμφαση ότι όταν κάποιος διατυπώνει διαφορετική άποψη ο μόνος λόγος που το κάνει είναι για να σας τη σπάσει και όχι για να πει τη γνώμη του, διότι δεν επιτρέπεται να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις!
2) όταν δεν ξέρετε τι να απαντήσετε, δε χρειάζεται να ζαλίζετε την κούτρα μας, απλώς επικαλείστε εκφράσεις του τύπου: «ρε παιδί μου μέχρι τις 11.03 π.μ σε συμπαθούσα, αλλά μόλις διάβασα αυτό που έγραψες είπα: να ένας ηλίθιος» και, για ποιο προχωρημένους, τον αποτελειώνετε αναφέροντας πόσους τόμους έχετε συγγράψει για το θέμα ή τις διαλέξεις που δώσατε…
3) καλό είναι επίσης να φροντίζετε να υπενθυμίζετε και τα Φροϋδικά απωθημένα του συνομιλητή σας. Όλοι πρέπει να ξέρουν το «τι κρύβεται» από πίσω…
heh…mirko paidi se kormi megalou…:-)
Δεν θα δέχεσαι πια τα πράγματα από δεύτερο ή τρίτο χέρι, ούτε θα βλέπεις μέσα από μάτια νεκρού, ούτε θα τρέφεσαι από φαντάσματα στα βιβλία,
Δεν θα βλέπεις ούτε μέσα από τα δικά μου μάτια, ούτε θα δέχεσαι τα πράγματα από μένα,
Θα ακούς όλες τις πλευρές και θα τις διηθίζεις ο ίδιος.
ουώλτ ουίτμαν- το τραγούδι του εαυτού μου(μετάφρ. Ζ.Νικολοπούλου)
“Το άνοιγμα δεν είναι κάτι το μυστηριώδες. Ας πάρουμε μια παρέα στην παραλία. Οι μεν φωτογραφίζουν τους δε. Θέλουν να τους οικειοποιηθούν, να τους αρχειοθετήσουν. Οι άλλοι φωτογραφίζουν τη θάλασσα, θέλουν να την ακινητοποιήσουν. Οι άλλοι λένε, τι ωραία που είναι, δες, δες τι ωραία που χτυπάει το κύμα. Ολα αυτά είναι μορφές ακινητοποίησης του χρόνου, του χώρου και όχι άνοιγμα στο χωροχρόνο. Ανοιγμα είναι να έκαναν μπάνιο, να χαίρονταν, να ζούσαν χωρίς αυτό το δες, δες…”
Κ. Αξελός
Aφήστε τους ανθρώπους που δεν βρήκαν αληθινή αγάπη
να λένε ότι ένα τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει.
Η πίστη τους θα κάνει πιο εύκολο γι’ αυτούς το να ζουν και να πεθαίνουν.
vislawa szymporska-Αληθινή Αγάπη (μπορούσε να έχει…1972)
«Δε δείχνει κανείς το μεγαλείο του όταν στέκεται σε μιαν άκρη, αλλά μάλλον όταν αγγίζει και τις δύο άκρες ταυτόχρονα».
Πασκάλ
Ελεύθερα στο πλάι μου τρέχουν τ’ αμπέλια κι αχαλίνωτος
Μένει ο ουρανός. Πυρκαγιές ανταλλάσσουνε τα κουκουνάρια κι ένας
Όνος φευγάτος πάει ψηλά τον ανήφορο
για λίγο σύννεφο
Κάτι πρέπει να γίνεται του Αγίου Ηρακλείτου ανήμερα
[…]
Γράμματα θα υπάρχουν. Θα διαβάζουν οι άνθρωποι κι απ’ την ουρά της πάλι
Η ιστορία θα πιάνεται. Μόνο τ’ αμπέλια να καλπάζουν κι αχαλίνωτος να ‘ναι
Ο ουρανός όπως τον θέλουν τα παιδιά
Με κοκόρους και με κουκουνάρια και με κυανούς χαρταετούς σημαίες
Του Αγίου Ηρακλείτου ανήμερα
παιδός η βασιληίη.
“Δυτικά της λύπης”, Οδυσσέας Ελύτης
Γεια σου φίλε Πέτρο, μπήκα να δω τι ανάρτησαν τα παιδιά από τον Κητς, και έπεσα πάνω στα σχόλιά σου:
Νομίζω πως η σπουδαιότατη ρήση του Πασκάλ βρίσκεται στον αντίποδα της Ελυτικής στόχευσης. Εκτός και αν τα περί άκρων ευνοούν και “το κάθε πόδι σε άλλη βάρκα” που απέδειξε περίτρανα ο εν λόγω ποιητής.
@16 Δεν ξέρω, ειλικρινά δεν ξέρω…Καλό καγαθό…από παλιά μας ”κυνηγάει” αυτή η διαίσθηση…Αλλά στο τέλος είναι ένα φίδι που τρώει την ουρά του…Κι ο Σίλλερ, μακράν ο ποιητής με το πιο στέρεο και φιλοσοφικό μυαλό, στο τέλος τα παράτησε…
Αυτή η -ίσως κι αναγκαία- αντιμετάθεση σε μια εξίσωση που δεν πατάει πουθενά παρά μόνο στα όνειρά μας, αρκεί για να διασπάσει τον κύκλο της άγνοιάς μας?
@15 Τα άκρα συναντιώνται μόνο στον κύκλο, πάει να πει δεν συναντιώνται…αλλάζουν φύση…γίνονται σημεία της περιφέρειας ενός κύκλου…Κι εδώ το ίδιο βάσανο που δεν μπορεί να εκφραστεί ούτε με λέξεις ούτε με εικόνες…Μένει να μας βαραίνει η απουσία του…
@13 Ο Πασκάλ υπήρξε ”μισός” άνθρωπος, ένας δυστυχισμένος μεγαλοφυής που η ψυχή του ποτέ δεν έφτασε την ωριμότητα…Και τα ραβασάκια του παραμένουν κλεισμένα στη φόδρα του παλτού του…
Μόνη του απαντοχή και τελικά μόνο μας κέρδος από αυτόν, όχι οι “Στοχασμοί” του, αλλά η σιωπή του σε όλα τα άλλα…
@8,παρατήρηση νο2…Φτου σκουληκομερμηγκότρυπα…Κερδίζει όποιος το πει πιο γρήγορα…Η μεγαλύτερη ήττα έρχεται όταν δεν νιώθουμε πως μερικά παιχνίδια δεν έχουν νικητές και ηττημένους, αλλά παίχτες και θεατές…
Φίλε Γιάννη, σε χαιρετώ με τη σειρά μου. Δημιουργική η στόχευση σου. Φωτίζει άλλες αποχρώσεις.
Για τους ποιητές τους κολασμένους.
οι ποιητές
Της ηδονής
τη σάρκα κυνηγάνε
και στα μάτια
τους θεούς κοιτάνε.
Φεύγουν είτε τρελοί
είτε μόνοι
‘λεύτεροι
σαν την ανεμώνη.
Α.Π.ΔΕΛΤΑ