ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ
Μποέμης από την Βοημία βουίζει
αντιβουίζουν τα βυζιά
αλλά ο μποέμης από την Βοημία
βρίθει από λέξεις και βυζιά
να μάθει να μην βουίζει άλλη φορά
ΘΗΡΙΟΔΑΜΑΣΤΗΣ ΑΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΑ
Αποδοκιμάζοντας τους ευήλιους τιμητές της εκατονταρχίας
υπογράφουμε άφωνοι ,κάτω απ’ την αμετάκλητη ροπή των αν-
θρωπίνων πόρων,
τις καταφατικές δοξασίες των σωφρονισμένων κώλων. Υπάρχει
εδώ ένα ιδιότυπο τηγάνι, υπάρχει εδώ ένας θάμνος που φαρμα-
κώνει τα κλαδιά του
ενώ μυρίζει ένα παπούτσι. Υπάρχει εδώ μια κλήση δυνητικής
παθογένειας που τεντώνει τους δικτυακούς ποταμούς των επιθέ-
των μέσα στον ένσκοπο χάρτη των μελλοντικών ψιθύρων.
Υπάρχει ακόμα ένας μοχλός με τον οποίον τα άστρα γίνονται
προβατίνες
και οι αξιώσεις μας σημεία.
ΞΥΔΙ ΚΑΙ ΑΡΤΟΣ (ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΑΥΤΙ)
αφιέρωσε τα δόντια της στον ινδό ομοφυλόφιλο που ήταν ξά-
δερφός της
και φερόταν ως ξάδερφος μόνο όταν οι μύγες οι παχιές άλλα-
ζαν δέρμα και φώναζαν αλληλούια
και σαν να μην έφτανε αυτό-ποτέ δε φτάνει-
οι μύγες μετανάστευσαν δίχως να πουν κουβέντα και το
ένταλμα της προεδρικής
ονείρωξης παρέμεινε άπραγο σαν του ιαγουάρους που τραβούν
από τη μία άκρη το μουστάκι μου
ενώ εγώ το έχω ξεριζώσει και το έχω βάψει για να ναι όμοιο με
ρύζι ή με
το πηλίκο των εφετείων
αλλά
αλλά η
Κυριακή είναι η μέρα του θεού
και τα ξαδέλφια τσακώνονται μέχρι θανάτου χωρίς να σφυρί-
ξουν
χωρίς να μοιράσουν δίκαια τα ασπρόρουχα της νυφίτσας που
λαγοκοιμάται κάτω
από ένα σπυρί ήλιου
δίχως άλλο
κάθε κυριακή στην εκκλησία
για κούρεμα
και χέσιμο
ΕΝΑ ΚΑΠΕΛΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ
μια γυναίκα δούλευε ως λαθρέμπορος.
η κοιλιά της ήταν μια ευκλείδεια σχισμή διότι ποτέ
δε φθάνει ένας κουρέας για να θρυμματίσει τους καρπούς των
χεριών μας.
Όσο κι αν αγαπάμε τις αστυνομικές βολίδες που κρέμονται απ’
το εκρεμμές των πτηνών
ποτέ δε θα δεχθούμε τα ανείπωτα δάκρυα των λιμνών.
Τα λεπτά σκιρτήματα της ύλης δεν χαλιναγωγούν
πια τα γαλλικά κηπάρια που επωάζονται στους ίσκιους των
ακτών και των αράδων.
Το μελάνι γεννά τις σουπιές.
Εν τω μεταξύ, για να μαστε πλήρως σύμφωνοι με το εργατικό
πνεύμα ενός εγελιανού φαροφύλακα, αξίζει
να αποζημιώσουμε τις σαρκικές μας ώσεις όσο αυτές αγριεμέ-
νες και θυελλώδεις κατασπαράζουν τα μηνίγγια των ναυτών.
Ένας κουρέας ποτέ δεν είναι αρκετός για να θρυμματίσει τους
καρπούς των χεριών μας.
Ένας αφέντης και δέκα αφεντάδες, 10 ή και 1000, δεν φθάνουν
για να δαμάσουν την καθεαυτότητα των συνόρων μας.
Η ΑΙΩΝΙΑ ΚΤΗΝΟΒΑΣΙΑ
ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΥ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ
η μισοφαγωμένη δεκάρα που υπνοβατούσε για να μην ενοχλή-
σει την διένεξη του βουτύρου
παρέμεινε δική μας
αιώνια δική μας
είθε οι ουρανοί να αγκαλιάσουν την άψυχη παντόφλα του νε-
κρού αγοριού
ο κυρίαρχος ρυθμός ήταν ο β
και παρόλη την ανάγκη μου να αισθανθώ άνθρωπος
καταβρόχθισα τα ρολόγια μαζί με τις αλυσίδες
και δεν θυμάμαι που έχω αφήσει το ροδόνερο των αστικών μας
λίκνων
αχ πεφταστέρι
δίχρωμο
ευνουχισμένο
σκατοκέφαλο
πεφταστέρι αχ!!
πόσα καλοκαίρια καθάριζα τους στάβλους που μέσα έτρωγαν
κρέας παστό
και πεταλούδες με κιθάρες και ακορντεόν
και ψύλλους στ’ άχυρα
και ράθυμους Διόσκουρους που διαγωνίζονταν στην πετροβο-
λία
στη σκοποβολή όταν ο στόχος ήταν το ροκανισμένο αρχίδι
του χρόνου
από του χρόνου ανοίγει η πολυπόθητη διώρυγα του αυτιού
και οι συνεχείς πλίνθινες κυρίες
θα μιλάνε αλλιώς
ενώ θα προστάζουν τους παπάδες να κοιμούνται εναλλάξ
πάνω στις λόγχες του ασβέστη
Ένας 20χρονος που απαιτεί τον σεβασμό μας!
Ευχαριστούμε τον “Ενδυμίονα” που μας τον γνώρισε…
Πλήθος λέξεων, συναισθημάτων, εικόνων και προπαντώς εκπλήξεων…
Ίσως ο ένας που δεν μας διαβάζει, να βρίσκεται εδώ!
Γουστάρω τους άλλους…τελεία και παύλα-
Δεν ξέρω τίποτα!
Όταν ρώτησαν τον Μπόρχες πως αισθάνεται που έκλεισε τα 80, απάντησε πως φταίει…το δεκαδικό σύστημα!
Αν είχαμε υιοθετήσει κάποιο άλλο μετρικό σύστημα, ο Μπόρχες θα επέτρεπε το 51 να πλησιάσει το 56 (μπαρντόν!)
Πολύχρονος!!!
Κύριε των δυνάμεων! ένας σουρεαλιστής στην Ελλαντα-ντα. Μένω ενεός. Μ’ αρέσει. Το μελάνι γεννά σουπιές και μεις καταβροχθίζουμε ρολόγια κι αλυσίδες!
… και από αυτά που διάβασα συν ό,τι πρόλαβα από το βιβλίο του (με χρέωσε κάτι παραπάνω, αλλά δεν πειράζει), δεν τον υποκρίνεται. Η γραφή του δεν έχει επιτήδευση (που δεν είναι το ίδιο με το επεξεργασμένη) ώστε να φαίνεται. Αν είχα κάτι να του πω (λαμβάνοντας όμως υπόψη το βιβλίο) είναι να προσέξει το χειρισμό της «πρόκλησης».
Μένω ετεός σε ότι σκοτώνει την ποίηση.
Μένω ενεός (για να δανειστώ τον συλλογισμό
του κ. Παπαθανασίου ).
Το μελάνι γεννά έρεβος και μεις καταβροχθίζουμε
περιττώματα.
Πως αντέχετε να παραμένετε ετεός κρυμένος στην αρχαιοπρεπή ελεγειακή μάσκα σας;
Μια αξιοπρόσεκτη προσπάθεια ανατρεπτικής γραφής. Τέτοια προσπάθεια, όταν έχει ειλικρινείς προθέσεις, όταν υπάρχει ευφυία και ταλέντο, όταν δεν αιθεροβατεί, όπως και να την χαρακτηρίσεις (σουρεαλισμό, μετα-σουρεαλισμό και πάει λέγοντας), είναι αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα.
Καλοπροαίρετος πάντα , δεκτές οι παρατηρήσεις
όμως εγώ γέμισα αλλεργικές φλύκταινες από τον
“Υαλοκαμβά”
Παρακολουθώ τον Θανάση πολύ πριν αναρτηθεί
στο ποιείν . Είναι η πένα που θα αφήσει εποχή
στην Ελληνική Ποίηση .
έχουμε κάποια υπερρεαλιστικά ποιήματα πάνω στα χνάρια του εμπειρίκου(περισσότερο) και του εγγονόπουλου(λιγότερο) (διάβασα και κάποια ακόμα στο μπλογκ του θανάση) της πρώτης εποχής, της σκληρά υπερρεαλιστικής.ποτέ δεν με συγκίνησε η υψικάμινος πχ. αλλά καταλαβαίνω την χρησιμότητα της για την περίοδο που γράφτηκε.εδώ δεν καταλαβαίνω τίποτα…δικό μου το πρόβλημα βέβαια…
Όπως ξέρω, ο Θ.Α. αγαπά ιδιαίτερα τον υπερρεαλισμό.
Το πρόβλημα με τον υπερρεαλισμό είναι πως αποτελεί ένα από τα δυσκολότερα ρεύματα ως προς την κατανόηση των ποιημάτων. Όποιος έχει μελετήσει τα λογοτεχνικά ρεύματα ξέρει πως ο υπερρεαλισμός -για να μην μπλέκουμε με δυσνόητους λογοτεχνικούς όρους- είναι η σαλάτα των λέξεων. Δεν το λέω με την κακή έννοια φυσικά, θέλω απλά να πω πως σε ένα υπερρεαλιστικό ποίημα, οι λέξεις δένονται με τέτοιον τρόπο ώστε σπανίως να αποδίδουν κάτι το λογικό. Εξ’ ου και το όνομα του ρεύματος. Τα πάντα στερούνται ρεαλισμού, οι προτάσεις δείχνουν να μην βγάζουν νόημα, οι λέξεις δένονται μεταξύ τους σχηματίζοντας το ακατανόητο και η παντελής έλλειψη μέτρου, ομοιοκαταληξίας είτε οποιασδήποτε άλλης ποιητικής φόρμας, οξύνει το θέμα της κατανόησης.
Δεν είμαι και πολύ του υπερρεαλισμού ως αναγνώστρια, παρ’ όλα αυτά του αναγνωρίζω ένα καλό. Το καλό αυτό είναι η ελευθερία της διανόησης. Ένα ποίημα το οποίο αποκρύπτει το σκεπτικό του δημιουργού του και σε μπερδεύει, μην αφήνοντας να βγάλεις μία νοηματική άκρη, σου δίνει και την δυνατότητα να πλάσεις μόνος σου το νόημα, να το κάνεις πιο εύκολα δικό σου, δίνοντάς του μία προσωπική σου πινελιά. Ο υπερρεαλισμός είναι ο γόρδιος δεσμός των λέξεων. Δεν υπάρχει άκρη, δεν υπάρχει μέση, δεν υπάρχει τέλος, και αρκετούς τους εκνευρίζει αυτό. Άλλοι πάλι αισθάνονται τη μαγεία της αναζήτησης. Παντού και πάντα θα υπάρχουν αντίθετες απόψεις.
Στον «Υαλοκαμβά» ξεχώρισα την πρωτοτυπία του. Ο τρόπος με τον οποίο είναι γραμμένα πολλά από τα ποιήματα έχει κάτι το διαφορετικό. Ένα από τα προτερήματα ενός αληθινού ποιήματος είναι ο αυθορμητισμός του. Δεν έχω κανένα δικαίωμα να κρίνω αν πρόκειται για καλά ή κακά ποιήματα. Τουλάχιστον όμως το να είναι αυθόρμητος κανείς και -έστω στη ποίησή του- να μην υποκρίνεται είναι περισσότερο καλό παρά κακό. Εκτός αυτού, αν κάτι λείπει απ’ τη ζωή πολλών, είναι το χιούμορ. Ακόμη και το χιούμορ μπορεί να είναι καλό ή κακό. Ακόμη και μαύρο καμιά φορά. Το είδος του όμως δεν αναιρεί τη φύση του.
Τα ποιήματα δε του «Υαλοκαμβά» μου φάνηκαν εντελώς καλοπροαίρετα. Έχω διαβάσει χιουμοριστικά και χιουμοριστικά, σατυρικά και σατυρικά έργα. Αν το χιούμορ ή η σάτιρα πηγάζουν από την κακεντρέχεια τότε αυτομάτως η ποιότητα του συνολικού έργου είναι χαμηλή. Αν υπάρχουν καλές προθέσεις τότε η ποιότητα είναι υψηλή ακόμη κι αν υπάρχουν άλλες ελλείψεις, που βέβαια κανείς μας δεν είναι ο αρμόδιος να επισημάνει.
Φίλτατε κ. Βλάχε
Ξέρω αρκετούς που άφησαν εποχή.
Αναφέρω ενδεικτικά Adolf Hitler
Joseph Stalin.
Ουέ της ανθρωπότητας γι αυτούς
που αφήνουν εποχή και όχι έργο
ποιητικό εν προκειμένω .
”αχ πεφταστέρι
δίχρωμο
ευνουχισμένο
σκατοκέφαλο
πεφταστέρι αχ!!”
Ανέκαθεν αγαπούσα τις σαπουνόφουσκες.Πολύχρωμες, ρέουσες, πρισματικές και εύθραστες…
Στον υπερρεαλισμό υπάρχει νόημα κι όποιος το καθορίζει ως κίνημα γραφής α-νοηματικής μάλλον πάσχει από συγνωστή α-νοησία…
Ωραίος ο Θανάσης! Με ξάφνιασε ευχάριστα με το παιχνιώδες ύφος του και την άνεσή του να προκαλεί ρήξεις και ρήγματα ανάμεσα σε λέξεις που κατηφορίζουν με χίλια πηγαίνοντας προς τον γκρεμό…
Αυτό πάντως που με ενθουσίασε είναι πως μου δείχνει ότι ελέγχει…το μη ελεγχόμενο της εκφοράς του…Σαν χαρακτηριστικό παράδειγμα παραθέτω το μικρό απόσπασμα στην αρχή…
Είναι όμορφο να νιώθεις τον αέρα να σε χτυπάει στο πρόσωπο…
Δυνατή εκκίνηση φτάνει να μην χαθεί στους βάλτους μιας ανούσιας επαναληπτικότητας μετά….
εσείς κύριε πατιέ που δεν πάσχεται από συγνωστή ά-νοησια μπορείτε σας παρακαλώ να μου εξηγήσετε το παρακάτω;
Πόθος
Πρηνής και με ζάχαρη στα χείλη ξαπλώθηκε στο φωτεινό στεφάνι της αγάπης.Η κλήσις δεν ήργησε να εισακουσθή.Την πήραν πρώτα δυο πουλιά έπειτα τα σύρματα του πονετικού ραδιουργήματος και τέλος την πήραν πέντε πετεινοί που μοιάζαν με άλογα πεπαιδευμένα και την ακκούμπησαν μεταξύ των σκελών της.Η ανταπόκρισις των ξένων συστατικών εχάθη και με λαχτάρα φύκια μυρωδάτα και με σπινθηροβόλους στεναγμούς ήρθε αχαλιναγώγητη και παστρικιά σαν ουσιαστική και σύντονη νεφέλη.Τώρα λέγουν και τους δύο Μερόπη.
Κύριε Καλογήρου μην μπερδεύεται και μην παρανοείται τα λόγια μου.
Το ότι κάτι έχει νόημα δεν σημαίνει πως επιδέχεται και λογικής εξήγησης…
Ούτε σημαίνει πως επιδέχεται μίας και μόνης εξήγησης…
Το νόημα άλλωστε προυποθέτει το κείμενο και την ανάγνωσή του….
Αλλά δεν θα ήθελα να το συνεχίσω, σε τελική ανάλυση έχω κουραστεί να εξηγώ τα αυτονόητα…
Και οι αναρτήσεις εδώ καλό θα ήταν να αφορούν τα ποιήματα του Θανάση. Το αξίζει.
“μπερδεύετε”, “παρανοείτε”…
Γιορτάζει ο κύριος Μίχος;
Oh rien ne peut séparer la sirène de l’hippocampe!
Rien ne peut défaire cette union
Rien
Συνέχισε φίλε
Σε έχουμε ανάγκη
Η Ελλάδα δυστυχώς ποτέ δεν πήρε πρέφα από υπερρεαλισμό..Τέλοσπάντων αυτό είναι μεγάλη συζήτηση. Μου άρεσαν πολύ τα ποίηματα. Πάρα πολύ!
“Ένας κουρέας ποτέ δεν είναι αρκετός για να θρυμματίσει τους
καρπούς των χεριών μας”
@15
Αγαπητέ φίλε
κάποιος με πρόδωσε..
Βέβαια
πως να κρυφτει
ο θαυμασμός μου για τον Αδόλφο
και τον Ιωσήφ! 🙂
Ευχαριστώ
όσους προθυμοποιήθηκαν
να σχολιάσουν.
Αγαπητέ κύριε Τυρταίε πιστεύω πως η ποήση
που διαβάσαμε σήμερα ξεχωρίζει από τα ανοσιουργήματα που κυκλοφορούν και στις
προθήκες των βιβλιοπωλείων και είναι επιλογή
των εκδοτικών οίκων γιατί έτσι τους βολεύει
και από αυτά του διαδικτύου . Ας διαβάσουμε
τα λογοτεχνικά περιοδικά που κυκλοφορούν
και θα καταλάβουμε τι ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ . Οι ποιητικές συμμορίες είναι γνωστές στην αγορά . Και η συγκεκριμένη ΠΟΙΗΣΗ νομίζω πως έχει να πει
πάρα πολλά . Φιλικά .
Ο Θανάσης είναι ένας εξαίρετος ποιητής, με μια νέα υπερρεαλιστική αισθητική, τόσο στην σύνταξη όσο και στη χρήση του λεξιλογίου του. Τον θεωρώ ίσως την καλύτερη ανάρτηση νέων ποιητών το τελευταίο 5άμηνο. Και όπως είπε ο κύριος Βλάχος, είναι από τους ποιητές που θα μείνουν. Τώρα για τις υπερβολές του κ. Τυρταίου, οι αναγνώστες κρίνουν τον ίδιο και το έργο του, δεν είμαι στη θέση να το κάνω εγώ, απλά καλά θα ήταν όταν αναφέρεται σε τόσο ταλαντούχα νέα παιδιά, να σκέφτεται πολύ πριν μιλήσει. Καλή συνέχεια Θανάση, χαίρομαι ειλικρινά που είσαι κι εσύ εδώ.
Φίλε Θανασάκη
Η απάντηση σου άκρως διπλωματική μου θύμισε
συμπαθή τύπο του Ψαθά.
Σε ότι αφορά την ποίηση σου , έχω άποψη
( μία και μοναδική όπως και κάτι άλλο
σύμφωνα πάντα με τον κ. Λειβαδά ) που
δεν την διαπραγματεύομαι .
Από την άλλη μπορώ να σε διαβεβαιώσω
πως , εφόσον υπάρχουν άτομα με αντίθετη
από αυτή την δική μου , μπορείς να βαδίσεις
τον δρόμο σου .
Καλή διαδρομή . Μόνο σε παρακαλώ μην
αφήσεις εποχή , αλλά έργο !!!
Υπάρχει έμπνευση σε αυτή την υπερρεαλιστική πινακοθήκη. Πολλά σημεία εκπλήξεων και εκρήξεων. Φωτοβολίδες που βγάζουν τη γλώσσα.
Ίσως πιο μικρά σε έκταση να ήταν πιο ευανάγνωστα και πιο τρανταχτά.
Καλή δύναμη Θανάση Αθανάσιε.
Το πιο καίριο χτύπημα εναντίον του υπερρεαλισμού ανήκει στον Mark Rothko (Μαρκ Ρόθκο) -ο πιο σημαντικός Αμερικανός ζωγράφος του 20ου αιώνα με διαφορά- ο οποίος σημειώνει σε συνέντευξη του στον William Seitz τo 1953 πως “ενώ οι σουρεαλιστές ενδιαφέρονταν να μεταφράσουν τον πραγματικό κόσμο σε όνειρο, εμείς τονίζαμε ότι τα σύμβολα ήταν πραγματικά”, θυμίζοντας με αυτό το καταπληκτικό «τα ΣΥΜΒΟΛΑ ήταν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ» τον Μίλτο Σαχτούρη και τη διαφορά του ποιητικού αναστήματος του από τους σημαντικούς –αλλά όχι τόσο- Εμπειρίκο και Εγγονόπουλο. Ενώ οι υπερρεαλιστές –τόσο ποιητικά όσο και εικαστικά- έρχονται και μεταφράζουν το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ σε ONEIΡIKO, εξαϋλώνοντας (απο-υλώνοντας) την βαριά πραγματικότητα, έρχονται οι «εξπρεσιονιστές» τύπου Σαχτούρη και Rothko και σε αφήνουν ενεό και εκστασιασμένο –χωρίζοντας τη ζωή σου στα δύο- με την τόση πραγματικότητα τους, παραπέμποντας και στα «Τέσσερα Κουαρτέτα» του T.S. Eliot και στον στίχο του «το ανθρώπινο είδος δεν αντέχει. και πολύ πραγματικότητα», δείχνοντας –προς που άλλου;- προς την φθορά και τον θάνατο (που προκαλούνται τόσο από φυσικά αίτια όσο και από «ανθρώπινα»). Τα παραπάνω καταδεικνύουν και τα ενοχλητικά σημεία του κατεξοχήν σουρεαλιστή ζωγράφου, του Dali, που σε συνδυασμό με την εσκεμμένη παραδοξότητα του και την εγωκεντρικότητα του, «αποτελειώνουν», παραπλανούν και επισύρουν και εύκολες «αναγνώσεις», τόσο στο έργο του ίδιου, όσο και στο σύνολο του σουρεαλισμού. Το ζητούμενο συνεπώς είναι το σουρεαλιστικό να παραμένει σε επίπεδο στοιχείου (και όχι ολότητας) και να υπηρετεί ένα όραμα Πραγματικό που στέκεται πραγματικά στην πραγματικότητα (δια της υπερβολής καθίσταται το αυτονόητο σαφές). Ο υπερρεαλισμός από μόνος του είναι μια υπερβολή-πυροτέχνημα που δεν μπορεί να σταθεί και είναι ένα στάδιο από το οποίο σίγουρα καλώς και υγιώς πέρασε η «ανθρωπότητα» και κάθε άνθρωπος ενδεχομένως σε κάποιο στάδιο της ζωής του. Υπάρχουν ποιήματα και του Εμπειρίκου και του Εγγονόπουλο που στέκονται όχι απλά αρτιότατα και άνετα, αλλά και συγκινούν μοναδικά. Ενδεικτικά πάντως οι Rothko (τις δεκαετίες του 1920 και 1930) και Σαχτούρης (υποθέτω πριν δημοσιεύσει) περνούν απ’ αυτόν και επιλέγουν να κρατήσουν μόνο σημεία του και χρησιμοποιώντας τον δημιουργικά και συνδυαστικά -εντός πάντοτε του πραγματικού-, κατάφεραν να εκτοξεύσουν τελικά τις ανυπέρβλητες και μοναδικές -στις κατηγορίες τους- δημιουργίες τους.
Το ίδιο εύχομαι πραγματικά και στον πραγματικά πολλά υποσχόμενο Θανάση Αθανάσιο. Θα αναφερθώ στους καταπληκτικούς στίχους του ποιητή του «Υαλοκαμβά» που ξεχωρίζουν «Υπάρχει ακόμα ένας μοχλός με τον οποίον τα άστρα γίνονται προβατίνες/ και οι αξιώσεις μας σημεία», στους ιδιαίτερους «κυρίαρχος ρυθμός ήταν ο β/ και παρόλη την ανάγκη μου να αισθανθώ άνθρωπος/ καταβρόχθισα τα ρολόγια μαζί με τις αλυσίδες» (εδώ θυμίζει και Dali) και στους δημιουργικά αποστασιοποιημένους «από του χρόνου ανοίγει η πολυπόθητη διώρυγα του αυτιού/ και οι συνεχείς πλίνθινες κυρίες/ θα μιλάνε αλλιώς/ενώ θα προστάζουν τους παπάδες να κοιμούνται εναλλάξ/ πάνω στις λόγχες του ασβέστη». Επίσης θα ήταν καλό να κρατήσουμε πως ο Θανάσης Αθανάσιος ειρωνεύεται και τον εαυτό του γράφοντας στην αυτοπροσωπογραφία του πως «βρίθει από λέξεις και βυζιά/ να μάθει να μην βουίζει άλλη φορά». Κλείνοντας σημειώνω και το εύηχο του όλου πράγματος και ενδεικτικά παραθέτω:
και δεν θυμάμαι που έχω αφήσει το ροδόνερο των αστικών μας
λίκνων
αχ πεφταστέρι
δίχρωμο
ευνουχισμένο
σκατοκέφαλο
πεφταστέρι αχ!!
Πέτρο,
μου δίνεις την εντύπωση πως ασχολήθηκες με τα ποιήματα και αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα!
Υ.Γ.
Όποιος θέλει το βιβλίο
αρκεί να μου το ζητήσει! 🙂
@27
Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι ή τουλάχιστον όχι μόνο έτσι…
http://images.artnet.com/artwork_images_424143444_356806_rene-magritte.jpg
http://www.google.co.uk/imgres?imgurl=http://www.harley.com/art/abstract-art/images/(pollock)-the-key.jpg&imgrefurl=http://www.harley.com/art/abstract-art/pollock2.html&h=428&w=600&sz=399&tbnid=MvHQuBJWfkmPVM:&tbnh=96&tbnw=135&prev=/images%3Fq%3Dpollock&hl=en&usg=__0bcNCJWhwDOzN9wfary6a1a9sX0=&ei=4dh1S_2bJ5m8jAeCwJyxCg&sa=X&oi=image_result&resnum=7&ct=image&ved=0CBsQ9QEwBg
Απλά για να κάνω κάποιες νύξεις…
Αλλά το ανησυχητικό είναι πως επιμένουμε να επιβάλουμε ”ορισμούς” προκρούστειους…
Ακόμη κι ο Μπρετόν κατάλαβε αργότερα το λάθος του….Στην Ελλάδα να δούμε πότε θα σταματήσουμε να αγνοούμε τη δύναμη του άρρητου και του μη κατατάξιμου…
ΥΓ
Φίλε Πέτρο, προς Θεού δεν αποτελούν τα παραπάνω ”λίβελο” εναντίον σου. Απλά αντίλογο (γόνιμο ελπίζω)
http://www.cab.u-szeged.hu/wm/paint/auth/pollock/pollock.key.jpg
μια που πριν μάλλον δεν ”μπήκε”…Αλλά Πόλλοκ είναι αυτός…δύστροπος…
Γιώργο
θα συμφωνήσω ως προς τη δύναμη του μη κατατάξιμου (ίσως μη κατατάξιμου ακόμα, δεν έχει σημασία).
Και πιστεύω πως το άρρητο, ή το σχεδόν άρρητο, είναι που δίνει αξία στη τέχνη και στις προσπάθειές μας.
Παρ’ολα αυτά
ενώ πασχίζουμε να αναδείξουμε το άρρητο
και το μεγαλείο του
ταυτόχρονα
το αποδιώχνουμε κακήν κακώς!
Θανάση
Σημασία έχει να βρίσκουμε δύναμη (και ταλέντο) να αλλάζουμε τους όρους του παιχνιδιού…
Για αυτό και είμαι τόσο ενθουσιασμένος με αυτά που διάβασα εδώ!
Επιτέλους κάτι πραγματικά πρωτότυπο!
Αλλά δεν μου αρέσει να το ‘κατατάξω’ κάπου…
Θέλω να βλέπω καινούργιο αίμα να τρέχει στις φλέβες του ελληνικού ποιητικού μας σώματος…
Χωρίς τις περιττές προσπάθειες ”καπελώματός του” από ορισμούς και κατηγορίες…
Έχω κάπου κουραστεί με τις ίδιες και τις ίδιες κατηγοριοποιήσεις…
ΥΓ
Το άρρητο τρομάζει…
Αφού τρομάζει…γοητεύει κι όλας!
Γιώργο Πατίε, εισέρχομαι σε “γόνιμο” αντίλογο με ευχαρίστηση και καλή πάντα διάθεση. Γράφω πως “Υπάρχουν ποιήματα και του Εμπειρίκου και του Εγγονόπουλου που στέκονται όχι απλά αρτιότατα και άνετα, αλλά και συγκινούν μοναδικά¨. Στάθηκα και στα ποιήματα του Θανάση Αθανασίου διακριτά από τα προηγούμενα “συγκριτικά” μου, τα εξπρεσιονιστικά και τα σουρεαλιστικά (τόσο σε εικαστικό όσο και σε ποιητικό επίπεδο) Επίσης, μου παραθέτεις έναν πίνακα του Magritte και έναν early Pollock. Υποθέτεις πως δεν τους έχω υπόψιν μου; Ο Pollock πραγματοποιούσε εκθέσεις από κοινού με τον Rothko, και πέρασαν μαζί στον “αφηρημένο εξπρεσιονισμό” το 1947-1948. Ο Magritte ιδίως δεν συγκινεί πραγματικά, ενδεικτικά λεει κανείς “τι σκέφτηκε ο άνθρωπος και τι καλός τεχνίτης!”, μα είναι όντως sur-real, δεν συγκινεί, δεν απευθύνεται σε πολλά μέρη της ψυχής, δεν πατά στη γη και δεν σε καθηλώνει, γιατί απευθύνεται κυρίως -αν όχι μόνο- στη νόηση μου (καθώς κι ο Escher). Ρέπω αν θέλεις (υποθέτω γιατί δεν είμαι Βέλγος) προς το τραγικό. Η εβραϊκότητα του Rothko λειτουργεί κάπως αντίστοιχα με τον εμφύλιο στον Σαχτούρη και “μπολιάζει” τις ψυχές τους με το τραγικό. Τα υπαρξιακά αίτια επίσης σίγουρα είναι παρόντα.
Το άρρητο εννοείται πως είναι πάντα δεδομένο και οι όποιες κατηγορίες αναγκαστικές, γιατί συμπυκνώνουν αποτελεσματικά. Σε χαιρετώ φιλικά.
Ανεξάρτητα απο ταλέντο και ικανότητα, απογοητεύομαι αφάνταστα όταν παρατηρώ δημιουργούς να μπαίνουν σε διάλογο με τους σχολιάζοντες το έργο τους. Έτσι – τόχω ξαναπει- δεν κάνουν τίποτα άλλο παρα να το υπονομεύουν.
@35. Συμφωνώ, αλλά καταλαβαίνω. Ο Θανάσης Αθανάσιος είναι 20 και ο ενθουσιασμός δεν συγκρατείται εύκολα, όπως και η ορμή προς κοινοποίηση.
Ωστόσο απαντώ στον εαυτό μου με στίχους του “Υαλοκαμβά”
“Ένας αφέντης και δέκα αφεντάδες, 10 ή και 1000, δεν φθάνουν
για να δαμάσουν την καθεαυτότητα των συνόρων μας.”
“πόσα καλοκαίρια καθάριζα τους στάβλους που μέσα έτρωγαν
κρέας παστό
και πεταλούδες με κιθάρες και ακορντεόν
και ψύλλους στ’ άχυρα
και ράθυμους Διόσκουρους που διαγωνίζονταν στην πετροβολία
στη σκοποβολή όταν ο στόχος ήταν το ροκανισμένο αρχίδι του χρόνου”
http://www.znanje.org/i/i20/00iv09/00iv0918/rad/the_disturbing_muses.jpg
Μια πρώτη αυθόρμητη απάντηση…
Για τον Μαγκρίτ θα διαφωνήσω. Δέχομαι πως δεν σε συγκινεί. Συγκινεί πολλούς άλλους…
Αλλά φοβάμαι πως πάλι δεν έγινα κατανοητός…
Οι ”κατηγορίες”σκοτώνουν… Στο λέω σαν παλιός γνώριμος του Καντ…αλλά και του Αριστοτέλη…
Βασικά πάντως αυτό που ”ορίζεις” σαν υπερρεαλισμό δεν υπήρξε ποτέ… Για αυτό σου ανέφερα και τον Μπρετόν…
Το άρρητο είναι διαρκώς παρόν…
@35
Περιηγητή κατά καιρούς με έχεις διαβάσει να ασκώ δριμύτατη κριτική…Σήμερα εξεπλάγην πάρα πολύ θετικά! Πραγματικά ενθουσιάστηκα από τον Θανάση. Δεν το γράφω σαν ”διαφήμισή του”!
Απλά, όπως γράφω πάντα αυτό που νιώθω και σκέφτομαι, ακόμη κι αν πληγώσω… κρίνω πως πρέπει να κάνω το ίδιο κι όταν κάτι πραγματικά με ενθουσιάζει…Υποκειμενικά είναι αυτά…
χθες διάβαζα το υπ’ αριθμό 27 ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ σχόλιο του Πέτρου, και σήμερα τον είδα να συναντιέται με το
“The interest in the raw material – letters and words – concentrates on the ways and places where the alphabets allow written poetry to formulate networks-ensembles of meanings interacting with the flow of things. Most importantly, in how does the request and ambition of poetry to be placed in the network of “visible/readable/verbal/oral/written” arise and how can it compete with the other institutions of expression, such as the scientific discourse, essays, art, prophesy…”
απόσπασμα από τη σημερινή εγγραφή.
Δεν θα ‘κρινω’ το Θαναση ,ως ηλικιακά μικροτερη και αν μη τι αλλο επικοινωνιακα απειροτερη(το σημαντικοτερο 😉 ), αλλα θα πω τη γνώμη μου.
Ας πούμε πως στον υπερρεαλισμο, τον οποίον υπηρετεί,όπως ο ίδιος αποφαίνεται, πρέπει,πέραν των ποιημάτων καθ αυτών, να ρίχνεις κι ένα βλέφαρο στην πρωτοτυπία.
Ας πάρουμε το πρώτο ποίημα. Τα ποιήματα αυτού του τύπου είναι ΠΑΜΠΟΛΛΑ ,ακόμα και στην πρώιμη υπερρεαλιστική περίοδο. Το ότι δεν γράφονται στην ελληνική, δεν σημαίνει πως ανακαλύψαμε τη Νέα Γουινέα (έτσι κι αλλιώς ήταν γνωστή πριν ακόμα ανακαλυφθεί).
Πάμε στο δεύτερο ποίημα. Η αρχή του
”Αποδοκιμάζοντας τους ευήλιους τιμητές της εκατονταρχίας
υπογράφουμε άφωνοι ,κάτω απ’ την αμετάκλητη ροπή των αν-
θρωπίνων πόρων,
τις καταφατικές δοξασίες των σωφρονισμένων κώλων.”
όχι απλώς δεν θυμίζει υπερρεαλισμό αλλά με παραπέμπει στα απόκρυφα ποιήματα του Μαρξ 😉
Το υπόλοιπο έχει μιά δυναμική που όμως δεν είναι αυτοτροφοδοτούμενη, και αυτό είναι ίσως η σπουδαιότερη αρετή των υπερρεαλιστικών ποιημάτων.
Το τρίτο ποίημα είναι ωραίο αλλά και πάλι χωρίς να νιώθεις ότι η έκσταση είναι πιο έκσταση κι απ το md.
Το 4 και το 5 ποίημα κινούνται κατ’ εμέ στα ίδια πλαίσια. Και το χω ξαναπεί και θα το ξαναπώ. Για να μυήσω τα έικονοπλαστικά παιχνίδια ενός ποιήματος στη βάση μίας μαθηματικής λύσης δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνω αριθμούς ή να κινούμαι στις πλέον ξεπερασμένες και μάλλον μουγκές σημασιολογικές κυτίδες όπως οριζόντια, κάθετα, ορθογώνια κ.α
Η Ελλάδα μετά τον εμφύλιο και την επιστροφή στη γενιά του 1880 ,αυτη τη φορά με άλλη…κατοστάδα, άρχισε τις μεσσιανιστικες κατινιες (και να την η Δ. πρώτη μούρη και ο Μουράτ επίσης… 😉 )
και να τος κι ο κύριος Παπαθανασίου να μας λέει για το Ελλά-ντα (τί λυπηρό…) νέος άνθρωπος κι ο ίδιος…
Νομίζω πως αυτά που λες, Λαμπρινή,
αυτοαναιρούνται.
Δεν ωφελεί να σχολιάσω!
Σε χαιρετώ!
Μου προκαλει γελιο η κριτικη της γνωμης μου απ’ τον ιδιο το δημιουργο.Αν δεν την ηθελες,την δικη μου και καθε γνωμη, ας μην τα αναρτουσες εδω τα ποιηματα σου.
Αν προσπαθεις να μας πεισεις πως τα ποιηματα σου ειναι αριστουργηματα, ήδη ίδρωσες.
Αν ομως προτεραιοτητα σου ειναι, το πως θα αντιδρασει το αναγνωστικο κοινο σ’ αυτα αστο να σχολιαζει και προσπαθησε να σιωπας και οχι να κατευθυνεις τις γνωμες κατα το δοκουν και κατα το μπλογκουν.
( …αν θες να εισαι ο μονοφθαλμος μεσα στους τυφλους κουνα τους το δαχτυλο στη μουρη. Αν ομως θες να εισαι κατι περισσοτερο ,απλως, ταρακουνησε τους…)
Καλο βραδυ.
Λαμπρινή,
δεν σου απάντησα ως δημιουργός
αλλά επειδή έχουμε πει 2 κουβέντες παραπάνω, γιαυτό!
Καληνύχτα!
Aγαπητή Λαμπρινή
Πάντα ενδιαφέρουσα η ματιά σου. Εγώ νομίζω πως το ζητούμενο πλέον δεν είναι τόσο η πρωτοτυπία ή η ένταξη, όσο η τιμιότητα της γραφής (με όλη την αφέλεια, την αβεβαιότητα και την τρέλα).Για τον σουρεαλισμό δεν έχω να πω πολλά. Ίσως δεν υπήρξε στα αλήθεια κι ήταν μόνο η συνέχιση αυτού που έλεγε ο Ρεμπώ, “ν’ αλλάξουμε ζωή”. Ένα είδος ηθικής εναντίον οποιουδήποτε καταπιεσμού στην τέχνη και στη ζωή. Μια δυνατή ώθηση, μια έντονη ενέργεια. Μια ματιά γύρω μας και θα διαπιστώσουμε την αποτυχία του σουρεαλιστικού οράματος. Μάλιστα οι περισσότεροι της ένδοξης εποχής γρήγορα κατέληξαν στο αντίθετο απ’ αυτό που πρεσβεύαν. Πλούσιοι, αναγνωρίσιμοι, δεσποτικοί.
Περισσότερη ήταν η απελευθερωτική επίδρασή του στα εικαστικά γιαυτό πιο πολλές είναι οι διαφορές των σουρεαλιστικών έργων παρά η ειδοποιός ομοιότητα τους(Σκέψου τα άλλα κινήματα στη ζωγραφική). Στην ποίηση δεν πιστεύω πως η τόση απελευθέρωση έφερε αποτέλεσμα. Τα τυφλά πουλιά μπορεί να πέσουν και σε κανένα στύλο ή να μπουν χωρίς να το καταλάβουν ξανά μέσα στο κλουβί τους κι όχι σώνει και καλά να πετάξουν σε νέους ουρανούς.
Υ.Γ.1 Ο αγαπημένος μου Μπουνιουέλ θεωρούσε πως ο Μπενζαμέν Περέ ήταν ο κατεξοχήν σουρεαλιστής ποιητής κι έλεγε για αυτόν: τέλεια ελευθερία μιας έμπνευσης καθάριας,που κυλούσε πηγαία, χωρίς καμιά διανοητική προσπάθεια, που δημιουργούσε αμέσως έναν άλλο κόσμο.
Υ.Γ.2 Γέρασα Λαμπρινή μου και μυαλό δεν έβαλα
Υ.Γ3. Αθανασιε keep on walking
ΑΠΟΚΡΙΕΣ 2010: Λάβαμε και δεν δημοσιεύσαμε από έναν φανατικό αναγνώστη του ποιείν, τον πασίγνωστο σε όλους σας στελάρα:
Ο Θανάσης Αθανάσιος με τις σαχλαμάρες του Υαλοκαμβά, είναι 1000% ο Παστάκης Παστάκιος.
Έτυχε ψες να βλέπω την ώρα και τη σειρά κάμποσων σχολίων του Θανάση Αθανάσιου και του Παστάκη Παστάκιου…Σε διαφορετικές καταχωρίσεις..Τσακ ο ένας, τσακ ο άλλος, με διαφορά δυο-τριών λεπτών.Ο Παστάκης Παστάκιος, απʼ ό,τι φαίνεται είναι ικανός να παίζει τάβλι με αντίπαλο τον εαυτό του και να τον κλέβει -κρυφά απʼ τον εαυτό του- για να κερδίσει.Ή πάλι, είναι ικανός να πλευρίσει τον κολλητό του με τον εκδοτικό οίκο , να του βγάλει μια παπαριά τύπου Υαλοκαμβά, την οποία θα υπογράφει σαν Θανάσης Αθανάσιος, ή Βαγγέλης Ευάγγελος, ή Μπουρμπούτσαλης Μπουρμπούτσαλος, και στη συνέχεια να τη διαφημίσει στην ιστοσελίδα του, όπου φυσικά θα σπεύσει ΠΡΩΤΟΣ-ΠΡΩΤΟΣ να την εγκωμιάσει, όπως δηλαδή ακριβώς έκανε εδώ .
…….
Άβυσσος…
……..
Και φυσικά, αν εδώ προσέτρεξαν 5-10 νοματαίοι, να του πουν μπράβο Παστακοπαστακιεθανασοαθανάσιε για τις ακατάληπτες μπούρδες σου, υπάρχουν έξω απʼ εδώ, εκατοντάδες που θα του τραβήξουν μια κούτα πάστες -ντομάτες – αυγά στη μούρη, άμα τη εμφανίσει του Υαλοκαμβά…
(έχουμε αποσβήσει τα ηλεκτρονικά του ίχνη για να μην τύχει κακής τύχης από τους δικούς μας αιμοσταγείς χουλιγκάνους…)
στελάρα (αφού υπογράφεις με “σ” μικρό), είσαι ο βασιληάς του καρνάβαλου! Καλή Σαρακοστή!
@46
Είμαι απόλυτα σύμφωνη με τη γνωστή παροιμία ”κάθε πράγμα στον καιρό του κι ο κολιός στον Αύγουστό”. Και ο υπερρεαλισμός, όπως είπες κι εσύ, ήταν αναγκαίος την εποχή που ξεκίνησε να παράγεται συστηματικά, γιατί υπερρεαλιστικά στοιχεία εντοπίζονται , μη συνειδητοποιημένα μάλλον, σε πολλά έργα πρό του υπερρεαλιστικού κινήματος. Είναι αυτονόητο πως δεν μπορεί να υπάρχει η αυτόματη γραφή, τα ενστικτα και οι καμηλοπαρδάλεις. Στα χρόνια μας δε ο υπερρεαλισμος είναι μια υπερβολικά γνωστή και παραπραγματικη (πια) μεταεμπειρια που τα πουλια ειναι κατα 99 τοις εκατο πιθανοτερο να κοιμουνται στους σταυλους παρα να πετουν στον ουρανο.Και αυτο ειναι μια ακομα συνθηκη ,οπως και η πραγματικοτητα στην οποια ζουμε. Ό,τι υπερρεαλιστικο γραφτηκε στον ευρωπαικο χωρο απ’ το 80-85 και μετα σου φερνει στο νου τα ηδη γραμμενα και αυτο γιατι τονιζω πως ,όπως και στις διαφορες γλωσες βρισκουμε κοινα σημεια ,έτσι και στην ανθρωπινη υποσυνειδητη παραφορα βρισκουμε κοντινες αναφορες ,με αποτελεσμα αυτη η υπερπραγματικοτητα να χει γινει μια πραγματικοτητα συμφυτη ή και περισσοτερο πραγματικη απ’το μπετον αρμε 😉
Οπως και να χει, το υπερρεαλιζειν ειναι ενας ευκολος τροπος να θεωρηθεις ριζοσπαστικος στους κυκλους των ελλα-ντα και να κερδισεις ενα δραμιο δοξας που ομως δεν ειναι ουτε Αυγουστος ουτε και κολιος. Για μενα τα πραγματα ειναι πολυ μεταιχμιακα και πιστευω πως ο Θανασης και η Λαμπρινη και ο καθε Θανασης και η καθε Λαμπρινη δεν θα αφησει εποχη αλλα θα δωσει το πατημα στους επομενους να το κανουν,και ισως αυτο να ναι το σημαντικοτερο.
Οταν απ’ τα 20 σου χρονια λες ειμαι υπερρεαλιστης ,που μπορει να φτασεις;
εγω παντως ειμαι 18 και δεν ξερω καν απο που κατουραω(ας θεωρηθει προνομιο, παρακαλω)
Κλεινοντας, ο Μπουνιουελ ας κοιταξει να μην ξαναβγαλει κανενος το ματι ,γιατι αυτα θ’αρχισουν να μπαινουν απο μονα τους στην θέση τους! Και μενα μ’ αρεσουν οι δυο αυτοι αλλα πιο πολυ μ’αρεσει η ομολογια ,αλα Σαρτρ, του ”ευτυχως, αποτυχαμε συντροφοι” 😉
Συγγνωμη για την αργοπορημενη απαντηση
Καλημερα.
Υ.Γ Επειδη ολο και περισσοτεροι ποιητες εχουν την χρονικη αντιληψη της πασχαλιτσας΄, όταν λεω δεν γραφονται αυτου του τυπου τα ποιηματα στην ελλαδα ,δεν εννοω δεν γραφτηκαν εννοω δεν γραφονται κατα κορον.
Συμφωνώ με το στελάρα. Πολύ ύποπτα μου φαίνονται όλα αυτά
ΟΧ, Η αυτοαναφορικοτητα του σχολιου μου… Φυσικα, εννοουσα το σχολιο του Κωστα Παπαθανασιου! Και δεν βλεπω απαντηση…
Eπειδη ο κατοχος του μειλ που βαζω με ενημερωσε για καποια περιεργα μειλ που χουν σταλει ,οποιος με θελει ας επικοινωνησει μαζι μου στο
anastasoula123@hotmail.com
ευχαριστω.
Υπάρχει μια γενική εντύπωση, αν και μέχρι στιγμής αόριστα διατυπωμένη, κάποιας εξάντλησης των λεκτικών πόρων στον μοντέρνο πολιτισμό, ενός εκφυλισμού και μιας απαξίωσης του λόγου στις μαζοκουλτούρες και στη μαζοπολιτική της εποχής. Τι άλλο θα’ χε να πει κανείς πάνω σ’ αυτό; Πως μπορεί αυτό που είναι αρκετά πρωτότυπο και ξεχωριστό ώστε ν’ αξίζει να ειπωθεί, να βρει απήχηση μέσα στη χλαπαταγή του λεκτικού πληθωρισμού; Ο λόγος, ειδικά στις διαδοχικές τυπογραφικές μορφές του, ίσως έχει γίνει ένας ατελής, εφήμερος κώδικας.
George Steiner-H ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ (εκδ. έρασμος)
Είμαστε λοιπόν χωρίς αναφορές και καταλαβαίνετε τι γίνεται: ο λόγος στηρίζεται μόνο στον εαυτό του, είναι έρεισμα του ίδιου του εαυτού του κι έτσι ακολουθεί κανείς το δρόμο της μεταγλώσσας, του λόγου πάνω στο λόγο, και δεν υπάρχει πια κανένα κριτήριο, αν όχι μια εσωτερική συνοχή, γεγονός που επιτρέπει την παραγωγή λόγων σε απεριόριστο αριθμό, αλλά δε μας αφήνει να διακρίνουμε την εγκυρότητα του ενός ή του άλλου.
ΑΝΡΙ ΛΕΦΕΒΡ
@49
ξέρετε τι λεω κύριε Παπαθανασίου; Πως η καινούρια τέχνη μπορεί να υπάρξει, έστω και ως υπόνοια, μόνον όταν εμείς οι ίδιοι αναρωτηθούμε τι σημαίνει αυτό το εγώ που ξεφουρνίζουμε με την αυθεντία του παραγωγού και τη μιζέρια του υπογράφοντος. Γι’ αυτο και προσπαθω να αποφευγω το πολύ διάβασμα. Διότι πιάνω στιγμές τον εαυτό μου να γράφει ως να συμπεριφέρεται ως.
Το σχολιο σας ειναι το κατ εξοχην σχολιο του ως. Εχουμε αναρωτηθει εστω, αφου δεν μπορουμε να αποδειξουμε πως δεν ειμαστε ο ξαδερφος μας ή ο ελύτης και ο αραγκόν, τι σημαίνει σουρεαλισμός ως προσωπική ενέργεια ή κατάσταση ή αποκατάσταση (για τους ετερόφυλους 😉 )
Η ποιηση δεν εχει φτασει στην παρακμη λογω των αδιεξοδων του λογου, της εκφρασης ή του προσχήματος του στυλ αλλα γιατί έχουμε μαθει να σκεφτόμαστε ”ως” και να γραφουμε σαν.
Τα ποιηματα ολων των νεων ποιητων που εχουν αναρτηθει ειναι παραδειγματα αυτων. Ξεχωριζω μονο μια ορισμενη κατηγορια ποιηματων ”τα ποιηματα της μιας βραδιας” που πραγματι δεν ομοιαζουν με ολα τα υπολοιπα και αυτο θα πρεπει να μας προβληματισει βαθια…
Οπως και να χει ο γορδιος δεσμος ειναι μαλλον απλουστερος απ’ την κριτικη αποδομηση των αμινοξεων…παρ’ οτι εμεις εχουμε βαλθει να το αναγαγουμε σε αλυτο προβλημα των καιρων μας…το παρόν…
Μια καλή λύση είναι να βλέπεις τα ποιήματα αυτούσια και να μην τα συγκρίνεις αμέσως στο νου σου με αλλα. Εγω το χω πει… η διακειμενικότητα σκότωσε τη γάτα.. αλλα εύχομαι πως κάτι θα συνεχίζει να νιαουρίζει στα κεραμίδια και ας ειναι η αστροπατινάδα του Γκουφυ.
@50
Aγαπητή Λαμπρινή
Το στυλ, είναι ο άνθρωπος….στον οποίο απευθύνεσαι-έλεγε ο Λακάν, που στα νιάτα του λάτρευε τις τρελές και τις φλεγόμενες καμηλοπαρδάλεις. Μ’ αυτόν τον τρόπο ήθελε να κάνει κατανοητό πως δεν υπάρχει αυτόνομη γραφή. Ο περιορισμός προέρχεται ταυτόχρονα απ’ τον παραλήπτη κι απ’ τον παραγωγό. Αυτή η τραγική ασυμφωνία αποτελεί τη βασική λειτουργία της γλώσσας.
Όλη η ψυχανάλυση, στην πρακτική της εφαρμογή, στηρίζεται στην ικανότητα του ψυχαναλυτή να καταλαβαίνει άλλα πράγματα απ’ αυτά που λέει ο ασθενής. Βάλε στη θέση του ψυχαναλυτή τον αναγνώστη και στη θέση του ασθενή τον ποιητή (μπορείς και ανάποδα). Τώρα ποιος καταλαβαίνει τι και ποιος θέλει να γίνει κατανοητός και ποιος μπορεί να καταλάβει και ποιος θέλει και δεν μπορεί και ποιος είναι ακατανόητος και δεν το ξέρει, είναι κάποια ζητήματα.
με εκτίμηση
κ.π. ως Λακανοειδές
Ωραίο να τρως φυστίκια
αράπικα
και να διαβάζεις
Αθανάσιο Θανάση.
Υ.Γ. Ιδίως μετά τα μεσάνυχτα.
Mετά το πέρας της καταναλώσεως
456 πιστακίων
ανεκαλύφθη τυχαίως
ότι η άρραχις-φιστίκι αράπικο-
δεν ανέχεται κανένα ύψιλον
στην τρέχουσα ονομασία της.
Ως εκ τούτου το προηγούμενο
μήνυμά μου ακυρώνεται,μόνον
ως προς την ορθογραφία του.
Νέο Υ.Γ. Θανάση Αθανάσιε, εύγε.