Μέμη Κατσώνη, Μετά το μπιπ

Play

●●●
Με όλο το σεβασμό κύριοι, τι θα πει μετά το μπιπ; Πιστεύετε πως η ακριβής μεταγραφή αυτού του ήχου είναι μπιπ; και όχι τουτ; ή τριτ; Και ας δεχθούμε ότι είναι μπιπ. Είναι αυτή η ιδανική εισαγωγή που εξασφαλίζει στον καλούντα την στοιχειώδη ψυχική ηρεμία ώστε να βρει το θάρρος, την ενάργεια, την απαραίτητη νηφαλιότητα − συγνώμη επαναλαμβάνομαι − ώστε να αξιολογήσει τη μεταγραφή ενός ήχου που έχει ακούσει μια και μοναδική φορά και όχι υπό ιδανικές συνθήκες; Ελάτε στη θέση αυτού που αφήνει το μήνυμα, αν το αφήσει δεν θα μπορέσει ποτέ να το επανακτήσει, η οριστική απώλεια του μηνύματος είναι η σαρωτική επικράτηση του μέσου. Την εποχή της πρώτης μου νεότητας μου ενεφύσησαν την πεποίθηση ότι το μέσο είναι το μήνυμα − πλάνη, καλοί μου κύριοι, πλάνη οικτρά. Η επικράτηση του μέσου οφείλεται στην ανεπαρκή διερεύνηση των εννοιών, τι είναι το μέσο, τι είναι το μήνυμα, τι ώρα έγινε η σύγκρουση, τι είδους σύγκρουση ήταν, μιλάμε για σύγκρουση απόψεων αλλά για χάσμα γενεών. Είναι πιθανό στον επαγγελματικό σας χώρο να θεωρείτε τις συγκρούσεις δημιουργικές, έχετε όμως αξιολογήσει τη σύγκρουση με αντισεισμικό τοιχίο όταν το μέσο είναι ένα Mazda MX-5 καλοί μου κύριοι, μπορείτε να φανταστείτε ποιο είναι το μήνυμα; Απεχθάνομαι την ασάφεια, έχετε υπʼ όψη σας πως η ώρα που φεύγουν οι νέοι εν ευθυμία από τα κέντρα διασκεδάσεως ονομάζεται η ώρα του παιδιού; Ποιού παιδιού, όμως, κύριοι, μόλις ανέφερα το χάσμα γενεών, το εσωτερικό κενό όμως είναι μεγαλύτερο, ποιος προσεύχεται σήμερα, ποιος θα προσεύχεται αύριο, πού θα γίνει η κηδεία; Μπορεί κάποιος από σας να πει με ειλικρίνεια ότι αυτό το μήνυμα, στο μέτρο που δεν το καταβροχθίζει το μέσον, ότι αυτό το μήνυμα δεν είναι συμβατό με τις μύχιες επιθυμίες σας, ότι το πολιτισμικό σας κέντρο δεν είναι ο θάνατος του υιού;

●●●
Μπιπ να κάνει ο κώλος σας, εγώ πέθανα.
●●●
Μετά το μπιπ − και θέλετε να αφήσω εκεί το μήνυμα; Να υποθέσω ότι πιστεύετε ακόμα στη συνέχεια του χωροχρόνου; Ίσως πάλι είστε απʼ αυτούς που δίνουν ντετερμινιστική ερμηνεία στα κβάντα. Εγώ πάντως δεν οχυρώνομαι πίσω απʼ το Χάιζενμπεργκ, δεν είναι άλλωστε και τόσο σωματώδης. Πιστεύω μάλιστα πως θα ʽπρεπε να πάρει μερικά κιλάκια, πράγμα απίθανο στην εντατική. Τον μεταφέραμε εκεί γιατί στο νεκροτομείο δεν αναλάμβαναν να του αφαιρέσουν το σασί. Δεν θα ήταν καθόλου εύκολη η αναγνώριση λόγω απροσδιοριστίας, ευτυχώς βρήκαμε επί τόπου στοιχεία ταυτότητος σʼ ένα μαύρο δερμάτινο τσαντάκι. Παλιά το όνομά του έπαιρνε διαλυτικά, τώρα τελευταία τα διαλυτικά τα έπαιρνε ο ίδιος − τα είχε πάντα μαζί του. Όταν τον συναντήσω ξανά θα του ζητήσω να μου περιγράψει τις τελευταίες του στιγμές. Ισχυρίζεται πως την ώρα του θανάτου δεν περνάει μπροστά απʼ τα μάτια μας όλη μας η ζωή αλλά η ζωή του Σπινόζα πράγμα που περιπλέκει την υπόθεση μια και ο Σπινόζα δεν είχε καν άδεια οδήγησης − γιʼ αυτό θα σας παρακαλούσα να περάσετε από το οικείο αστυνομικό τμήμα κι όπως έρχεστε φέρτε και λίγο φρέσκο ποπ-κορν.
●●●
Αυτό το μπιπ είναι τόσο…αυθαίρετο, τουλάχιστον όταν λέμε ʽμετά τον χαρακτηριστικό..ʼ η ασάφεια απελευθερώνει αν και αυτό που έχω να σας πω θα πρέπει να είναι σαφές, θα πρέπει να βρω τον τρόπο, άλλωστε αυθαιρεσία ήταν και από μέρους μου να ξεκινήσω πριν ξυπνήσει η Κλαρίσσα, όμως αν αργούσα δεν θα έβρισκα ανθρίσκους κι από τότε που γύρισε από το μέτωπο, ο Μάνινγκ προτιμά τους ανθρίσκους, ο πόλεμος τον έχει αλλάξει, κάτι στους ώμους, κάτι στον τρόπο που σταυρώνει τα χέρια, σαν να είναι ξένα, σα να μην πρόκειται τουλάχιστον σύντομα να εξοικειωθεί (η στιγμή που αναπτύσσουμε νέες απολήξεις είναι η στιγμή της συμφιλίωσης) όμως παρʼ όλες (πανθομολογουμένως αδέξιες) προσπάθειες της Βάιολετ, δεν φαίνεται έτοιμος να αντιμετωπίσει υπεύθυνα το αδιαμφισβήτητο γεγονός πως είναι νεκρός.
●●●
Ναι, εμπρός; Ναι σε τι; Εμπρός από τι; Από τα ποντίκια, για να προμηθεύονται τυρί − η ερώτηση ποια ήταν. Όπως στις βιτρίνες, μείον 20% σε όλα τα είδη, μείον 20% τι; σε όλα τα είδη τι; Άλλωστε τώρα δεν είμαστε όλα, είμαστε ένας. Ναι, τους μέτρησα, η ερώτηση ποια ήταν. Γιατί κλαδεύετε τις ρίζες − εγώ φύτρωσα ανάποδα; − μα καλά εσείς; Όλοι; Καταλαβαίνω, μάλιστα, τώρα καταλαβαίνω. Όχι, όχι, το θέμα δεν είναι γιατί δεν ήξερα − κανείς δεν ξέρει − δεν ήξερα ούτε ότι είμαι ανάποδα. Με βάση τη δήλωση συνεργάτη του πως ανάποδα ήταν μόνο ο Ρίνγκο. Ο Ρίνγκο, λοιπόν, θυμάστε πόσα δαχτυλίδια φορούσε ο Ρίνγκο; Σαράντα δύο. Πολύ σωστά, η ερώτηση ποια ήταν. Η ζωή, το Σύμπαν και τα Πάντα − μα αυτό δεν είναι ερώτηση. Ο Ρίνγκο λοιπόν ήταν στον πλανήτη του έμενταλ και είχε μια τρύπα στην τσέπη. Την είχε πάρει από το έμενταλ. Όταν έφτασε μπροστά στη γυάλα, έβγαλε την τρύπα από την τσέπη, την άπλωσε προσεκτικά στη βάση της γυάλας κι από κει βγήκαν όλες οι μοναχικές καρδιές. Η γυάλα λοιπόν, είχε μια βάση και μέσα στη γυάλα εσείς, οι ίδιοι ή οι άλλοι; Κοντά στη βάση εγώ, προς άγρα αναγνωστών, διασωληνωμένος βεβαίως σε καλές προθέσεις και προβλήματα επικοινωνίας, ήρθα κοντά σε όλα τα είδη, μείον 20%, είχα τρεις πιστωτικές, είχα και μια τρύπα στην τσέπη − μικρή από γραβιέρα. Την άπλωσα προσεκτικά στη βάση της γυάλας συνήθως δεν προσέχω αλλά αυτή τη φορά πρόσεξα, αλήθεια πρόσεξα, την άπλωσα στη βάση της γυάλας αλλά δε βγήκατε, ούτε εγώ μπήκα − βγήκε μόνο το οξυγόνο. Σας βλέπω τώρα γκρίζους στη βάση της γυάλας, αγκαλιασμένους, ακίνητους, κάτι δεν έκανα σωστά, θα προσπαθήσω πάλι, θα αποτύχω καλύτερα.
●●●
Μια απʼ τα ίδια
Rewind