Πατήστε εδώ:διαβάζει
The Hollow Men
A penny for the Old Guy
I
We are the hollow men
We are the stuffed men
Leaning together
Headpiece filled with straw. Alas!
Our dried voices, when
We whisper together
Are quiet and meaningless
As wind in dry grass
Or rats’ feet over broken glass
In our dry cellar
Shape without form, shade without colour,
Paralysed force, gesture without motion;
Those who have crossed
With direct eyes, to death’s other Kingdom
Remember us—if at all—not as lost
Violent souls, but only
As the hollow men
The stuffed men.
II
Eyes I dare not meet in dreams
In death’s dream kingdom
These do not appear:
There, the eyes are
Sunlight on a broken column
There, is a tree swinging
And voices are
In the wind’s singing
More distant and more solemn
Than a fading star.
Let me be no nearer
In death’s dream kingdom
Let me also wear
Such deliberate disguises
Rat’s coat, crowskin, crossed staves
In a field
Behaving as the wind behaves
No nearer—
Not that final meeting
In the twilight kingdom
III
This is the dead land
This is cactus land
Here the stone images
Are raised, here they receive
The supplication of a dead man’s hand
Under the twinkle of a fading star.
Is it like this
In death’s other kingdom
Waking alone
At the hour when we are
Trembling with tenderness
Lips that would kiss
Form prayers to broken stone.
IV
The eyes are not here
There are no eyes here
In this valley of dying stars
In this hollow valley
This broken jaw of our lost kingdoms
In this last of meeting places
We grope together
And avoid speech
Gathered on this beach of the tumid river
Sightless, unless
The eyes reappear
As the perpetual star
Multifoliate rose
Of death’s twilight kingdom
The hope only
Of empty men.
V
Here we go round the prickly pear
Prickly pear prickly pear
Here we go round the prickly pear
At five o’clock in the morning.
Between the idea
And the reality
Between the motion
And the act
Falls the Shadow
For Thine is the Kingdom
Between the conception
And the creation
Between the emotion
And the response
Falls the Shadow
Life is very long
Between the desire
And the spasm
Between the potency
And the existence
Between the essence
And the descent
Falls the Shadow
For Thine is the Kingdom
For Thine is
Life is
For Thine is the
This is the way the world ends
This is the way the world ends
This is the way the world ends
Not with a bang but a whimper.








Απλά τεράστιος ποιητής. Κι να σκεφτεί κανείς ότι το “The Hollow Man” είναι το κομμάτι (προφανώς ξαναδουλεμένο) που αφαίρεσε ο T.S. Eliot από το “The Waste Land” με προτροπή του Ezra Pound. Η ανάγνωση των ποιημάτων του από τον ίδιο με συγκινεί βαθύτατα, πάλλοντας χορδές που σπάνια δονούνται στις συγκεκριμένες συχνότητες, “πιάνοντας” ήχους και αποχρώσεις όπως “Our dried voices, when/
We whisper together/ Are quiet and meaningless/As wind in dry grass” χρησιμοποιώντας τον λόγο του ποιητή.
O Έλιοτ είναι ο πλέον υπερεκτιμημένος από τους αγγλόφωνους ποιητές του εικοστού αιώνα – ανήκοντας μάλιστα στην πραγματικότητα στον 19ο αφού με πόσες δημιουργικές οδύνες κατάφερε να περάσει στον 20ο με τα Τέσσερα Κουαρτέτα που ήταν πιθανότατα το κορυφαίο του έργο.
Είτε κρίνοντάς τον αυστηρά “στην εποχή του” είτε διαχρονικά, θα πως πως ήταν ένας καλός ποιητής, ίσως ο καλύτερος, εκφραστής της χριστιανικής συστολής και της αδυναμίας της έκφρασης του Μεγάλου (Μεγαλύτερου) Μεγέθους όπου παθαίνει κρυπαγήματα η ποίηση.
Δηλαδή, πολύ σημαντικός μέτριος.
Η Ελλάδα (τους) δεν θα μπορούσε οπωσδήποτε να μην δεχθεί ρίγη στην κοιλία της, εισπράτωντάς την δαφνοστεφή (από μια πίσω πόρτα) εισαγωγή του η οποία συντελέστηκε από τους μέγιστους “πρεμούριους” της αντίδρασης που έγλειψαν ακόμη και (της πίσω πόρτας) το δάχτυλο.
ΟΙ ΚΟΥΦΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι,
οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι
σκύβοντας μαζί
κεφαλοκαύκι γεμισμένο άχυρο. Aλίμονο!
οι στεγνές φωνές μας όταν
ψιθυρίζουμε μαζί
είναι ήσυχες κι ανόητες
σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι
ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί
στο ξερό μας κελάρι
σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα,
παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση
αυτοί που πέρασαν
με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο βασίλειο
μας θυμούνται -αν καθόλου μας θυμούνται-
σαν κούφιους ανθρώπους
σα βαλσαμωμένους
μάτια δεν τολμώ να δω στα όνειρα
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
αυτά δεν εμφανίζονται εκεί:
τα μάτια είναι
ηλιόφως σε μια σπασμένη κολώνα
εκεί, είναι ένα δέντρο χορεύοντας
και φωνές
στου ανέμου το τραγούδισμα
πιο μακρινές και πιο τελεστικές
από ένα μαραμένο αστέρι
ας είμαι όχι πιο κοντά
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
ας φορέσω επίσης
τις μεταμφιέσεις
αρουραίου τρίχωμα, κοράκου δέρμα, κουρελούδες
σ’ έναν αγρό
φερόμενος όπως φέρεται ο άνεμος
όχι πιο κοντά
όχι αυτή την τελική συνάντηση
στου λυκόφωτος το βασίλειο
αυτή είναι η νεκρή χώρα
αυτή είναι του κάκτου η χώρα
εδώ τα πέτρινα είδωλα
σηκώνονται, εδώ λαμβάνουν
την ικεσία ενός χεριού νεκρού ανθρώπου
κάτω απ’ το σπίθισμα σβησμένου άστρου
αυτό είναι σαν αυτό
στου θανάτου το άλλο βασίλειο
ξυπνώντας μόνοι
την ώρα που είμαστε
τρέμοντας με τρυφερότητα
χείλη που θα φιλούσαν
κάνουν προσευχές σε τσακισμένες πέτρες
αόμματοι
αν δεν τα μάτια μας ξαναφανούν
όπως το αέναο άστρο
του πολύφυλλου ρόδου
στου θανάτου το λυκοφωτικό βασίλειο
η ελπίδα μόνο
των κενών ανθρώπων
των άδειων ανθρώπων
μεταξύ ιδέας
και πραγματικότητας
μεταξύ κίνησης
και δράσης
πέφτει η σκιά
μεταξύ αντίληψης
και δημιουργίας
πέφτει η σκιά
η ζωή είναι πολύ μακριά
μεταξύ πόθου
και σπασμού
μεταξύ δύναμης
και ύπαρξης
μεταξύ ουσίας
και πτώσης
πέφτει η σκιά
γιατί δικό σου είναι το βασίλειο
γιατί δική σου είναι η ζωή
γιατί η ζωή σου είναι δική σου
δική σου
αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος
όχι μ’ ένα πάταγο αλλά μ’ ένα λυγμό
Μετάφραση: Αριστοτέλη Νικολαϊδη
Μεγάλος ποιητής ο Έλιοτ. Νομίζω πως μαζί με τον Καβάφη (ο οποίος είναι πολύ μεγαλύτερος του Έλιοτ) είναι οι μεγαλύτεροι ποιητές του 20ου αιώνα. Αλλά ενώ ο Καβάφης είναι εφευρετικός, ο Έλιοτ είναι αφομοιωτικός και μόνο στα κουαρτέτα του παράγει κάποια σκέψη.
Η χριστιανική του ηθική, προσωπικά, με κάνει λίγο διστακτικό απέναντί του. Όπως και η ιδιότητα του σαν επαγγελματία γραφιά. Πάντως ήξερε να χειρίζεται ωραία τη γλώσσα και είχε- μάλλον- πλήρη γνώση του εαυτού του.
υγ. και κάτι για την τελευταία παράγραφο του σχόλιου του Γιάννη Λειβαδά: η απαισιοδοξία ήταν πάντα βαθιά ριζωμένη στη συνείδηση του Έλληνα. η έρημη χώρα δεν θα μπορούσε να μην προκαλέσει ρίγη στην κοιλία.Τα κουαρτέτα- απ’ την άλλη- δε νομίζω ότι συγκινούν και τόσο…
Αγαπητέ κ. Καλογήρου θα συμφωνήσω μαζί σας πως ο Καβάφης ήταν πιθανόν ανώτερος του Έλιοτ, αλλά μόνο στην περίπτωση που δεν θα είχε γράψει τα Κουαρτέτα.
Εχω την εντύπωση πως η πραγματική συνεισφορά του Έλιοτ στον μοντερνισμό ήταν αυτά τα τέσσερα ποιήματα.
Συμφωνώ πολύ μαζί σας και επί της “Ρημαγμένης Γης” (κατά την ακμή Κύρου) αλλά δεν είμαι σίγουρος για τα αποτελέσματα που επέφερε η ανάγνωση του ποιήματος.
Δηλαδή: από το κακό να πηγαίνει κανείς στο χειρότερο, χρειάζεται κάποιο ταλέντο / και αυτό ονομάζεται “Ελληνικό τάλαντο”.
Και υποννοώ πως το ρίζωμα της απαισιοδοξίας, καθώς και πολλών άλλων -δοξιών ακόμα, συντελέστηκε -κυρίως- λόγω του χριστιανισμού. Και εδώ επιτρέψτε μου να αναφέρομαι σε “Ελληνικό Χριστιανισμό”.
Να είστε καλά.
Καλό απόγευμα.
Κι εγώ την ίδια εντύπωση έχω κύριε Λειβαδά για τα Κουαρτέτα και τον μοντερνισμό.
Όσο για την απαισιοδοξία του Έλληνα, δε νομίζω ότι ο χριστιανισμός συνετέλεσε στην εμφάνιση της, αλλά σίγουρα συνετέλεσε στην μετάλλαξη της. Από ματαιότητα του να υπάρχεις έγινε ματαιότητα του να σκέφτεσαι.
Καλό απόγευμα και σε σας
(…)
Δεν έχει εδώ νερό παρά μονάχα βράχια
Βράχια χωρίς νερό κι ο άμμος του δρόμου
Του δρόμου που ξετυλίγεται στα βουνά
Που είναι βραχοβούνια χωρίς νερό
Αν είχε νερό εδώ-πέρα θα στεκόμασταν να πιούμε
Ξερός ο ιδρώς και τα πόδια μες στον άμμο
Αν είχε τουλάχιστο νερό στο βράχο
Στόμα νεκρό του βουνού με σάπια δόντια που δεν μπορεί να φτύσει
Εδώ κανείς δεν μπορεί να σταθεί ούτε να πλαγιάσει ούτε να καθίσει
Δεν έχει μηδέ σιωπή μέσα στα βουνά
Μόνο ο ξερός κεραυνός στείρος χωρίς βροχή
Δεν έχει μηδέ μοναξιά μέσα στα βουνά
Μόνο κόκκινα πρόσωπα βλοσυρά σαρκάζουν και γρυλίζουν
Μέσα απ’ τις πόρτες ξεροσκασμένων λασποκαλυβιών
Αν είχε νερό
Χωρίς τα βράχια
Αν ήταν τα βράχια
Μαζί με νερό
Και νερό
Μια πηγή
Μια γούρνα μας στα βράχια
Αν ήταν ήχος μοναχά νερού
Όχι ο τζίτζικας
Και το ξερό χορτάρι τραγουδώντας
Μα ήχος νερού πάνω από βράχο
Εκεί που η τσίχλα καλαηδεί μέσα στα πεύκα
Βρίξ βρόξ βρίξ βρόξ βρόξ βρόξ βρόξ
Αλλά δεν έχει νερό
(…)
Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα (σε μετάφραση Σεφέρη) από το: «Τι είπε ο κεραυνός» του έργου «Η έρημη χώρα», ενός έργου «προφητικού» για τις συνέπειες των πράξεών μας. Μια ζοφερή πραγματικότητα που τη βιώνουμε τώρα και θα τη βιώσουμε χειρότερα στο άμεσο μέλλον.
Και δεν αναφέρομαι μόνο στην οικολογική διάσταση.
___________
Θάνατος από πνιγμό.
Φλήβας ο Φοίνικας, δεκαπέντε μέρες πεθαμένος,
Λησμόνησε την κραυγή των γλάρων, και το φούσκωμα του βαθιού πελάγου
Και το κέρδος και τη ζημιά.
Κάτω απ’ τη θάλασσα ένα ρέμα
Έγλειψε τα κόκαλα του ψιθυρίζοντας. Μ’ ανεβοκατεβάσματα
Πέρασε τα στάδια των γερατειών του και της νιότης του
Μπαίνοντας μέσα στη ρουφήχτρα.
Εθνικέ ή Εβραίε
Ω εσύ που γυρίζεις το τιμόνι κοιτάζοντας προς τον αγέρα,
Στοχάσου το Φλήβα, που ήταν κάποτε όμορφος κι αψηλός σαν κι εσένα.
____________
Ίσως το κορυφαίο ποιητικό έργο του 20ού αιώνα.
Τώρα βέβαια η σεφερική μετάφραση θεωρείται άκυρη. Δε συμμερίζεστε αυτή την άποψη;
“Εκείνο που έχουμε στις μεταφράσεις των ποιημάτων δεν είναι διόλου μια προσέγγιση προς το έργο όπως γράφτηκε, αλλά ο καρπός της επιμειξίας δυο φυσιογνωμιών, που μοιάζει θλιβερά κάποτε με την οικογένεια του μεταφραστή.”
Γ. Σεφέρης, «Εισαγωγή στον Θ.Σ. Έλιοτ», 1936. Δοκιμές, Α΄. Ίκαρος, 1974.
Μάτα, αν με ρωτάς, ναι. Η σεφερική, ας την πούμε, μετάφραση ήταν και παραμένει άκυρη.
Κύριε Πρίμπα, αυτά που περιγράφονται στο εν λόγω ποίημα του Έλιοτ είχαν συμβεί ήδη πριν ακόμη από την εκπνοή του 19ου αιώνα…. Αλί…
Κύριε Μουζάκη, πριν σας ευχηθώ κάθε καλό για την κυκλοφορία της νέας σας ποιητικής συλλογής, θα υποσημειώσω τούτο: και ο Όντεν, και ο Πάουντ, ακόμη και ο Μπέρρυμαν λειτούργησαν επάνω σε μία διανοουμενίστηκη έδρα, αλλά τι της έκαναν….. :))
Δε μπορώ να συμφωνήσω με έναν όρο (άκυρη μετάφραση) τι στιγμή που δεν καταλαβαίνω τον όρο και τη στιγμή που ο Σεφέρης επικοινωνούσε με τον Έλιοτ και επηρεάστηκε από αυτόν (όπως και πάρα πολλοί ποιητές ανά τον κόσμο).
Όσον αφορά το ότι αναφέρεται σε γεγονότα που ήδη έχουν γίνει (όπως ας πούμε και αμέσως παρακάτω από το ανωτέρω απόσπασμα του “τι είπε ο κεραυνός” όπου αναφέρεται στην παραίσθηση, του επιπλέον ανθρώπου, που έβλαπαν αυτοί που βάδιζαν προς τους πόλους εξ αιτίας της ταλαιπωρίας τους) ναι, προφανώς… Κάθε δημιουργός που χαρακτηρίζεται “προφητικός” δεν βλέπει μέσα από μαγική σφαίρα το μέλλον. Μιλάει συμβολικά με βάση τις εμπειρίες του (που προφανώς ήδη συνέβησαν!)
Κύριε Πρίμπα, ο Σεφέρης μεταφράζει Έλιοτ και σκέφτεται Παλαμά. Καθόλου σπάνιο.
(Συνέχεια του προηγούμενου): Τουλάχιστον, ο Καζαντζάκης, όταν μετέφραζε Όμηρο, σκεφτόταν τον εαυτό του.
Κατά τη γνώμη μου οι κριτικοί αφορισμοί δεν καλύπτουν τον κοινό αναγνώστη, μονάχα εντυπωσιάζουν το κριτικό συνάφι.
Είναι μια “πληγή” ανοικτή εις βάρος του κόσμου.
Αντίθετα οι ποιητικοί αφορισμοί δεν πρέπει να δίνουν λόγο σε κανένα.
Θα ήθελα, λοιπόν, κύριε Βουτυρόπουλε, αν γίνεται, περισσότερη ανάλυση στην πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρησή σας.
Στην ανθολογία κινεζικης ποίησης του Δήμα ο ανθολόγος-μεταφραστής έχει αντικαταστήσει ένα στίχο με έναν του Παλαμά. Και μάλιστα ήταν επιτυχημένη η επέμβαση τουλάχιστον για μένα που δε γνωρίζω κινέζικα.
Με αφορμή το σχόλιο για τον ποιητή.
Ωραίο θέμα ανοίγεις, Σπύρο, αν και εδώ δεν είναι χώρος για δοκίμια. Όσον αφορά τον Καζαντζάκη, πρόχειρα τώρα, παραπέμπω στον Κακριδή που μαζί μετέφρασαν Όμηρο και οι αφορισμοί του ανήκουν. Για τις μεταφράσεις του
Σεφέρη παραπέμπω στο λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί και στην προσπάθειά του να κρατήσει νεοελληνική μετρική σε αγγλικό κείμενο. Δεν είναι καθόλου εντυπωσιακά όλα αυτά, απλά ενδεικτικά της αναζήτησης, της εποχής, των συνθηκών και των ίδιων των ανθρώπων που καταπιάνονται με τη δημιουργία.
Στην τελευταία και οριστική έκδοση της έρημης χώρας σε μετάφραση Σεφέρη τα τέσσερα ποιήματα (η Έρημη χώρα και τρία μικρότερα) καταλαμβάνουν μόλις το ένα τέταρτο του βιβλίου στο οποίο μεταξύ των άλλων υπάρχουν μια εισαγωγή για τον Έλιοτ και οι πολλοί καλές σημειώσεις του Έλιοτ και τα σχόλια του Σεφέρη.
Σε όλα αυτά, αν κάποιος τα διαβάσει, θα συναντήσει από αναφορές στον Ηράκλειτο, το Μπωντλέρ (τον οποίο ονομάζει ως τον ιδρυτή της σύγχρονης ποίησης) μέχρι πολλούς σύγχρονούς του ποιητές. Τον Παλαμά (τον οποίο προσωπικά θεωρώ τεράστιο ποιητή) δε θυμάμαι να τον είδα ούτε καν ως ονομαστική αναφορά…
Θα σας αφήσω με ένα απόσπασμα (το δεύτερο μετά αυτό του προλόγου που μας πέρασε ο Σπύρος) από αυτή την εισαγωγή:
«Εννοώ μόνο ότι δεν υπάρχουν ακόμη στην Ελλάδα, ούτε καν για τα δικά μας ζητήματα, εκείνη η κάποια βαθύτερη συμφωνία, χωρίς την οποία κάθε αντιγνωμία καταντά μάταιη ταραχή. Στη βάση κάθε συζήτησης εξυπακούεται ένα σιωπηρό συμβόλαιο. Χωρίς αυτό έχουμε ίσως πολλούς παράλληλους μονολόγους, αλλά δεν έχουμε διάλογο. Για την ώρα είμαστε η χώρα των παράλληλων μονολόγων».
Δεν ξέρω τι σημαίνει το άκυρη μετάφραση, αλλά και δεν ξέρω και ποιος μετά το Σεφέρη δεν πήρε πράγματα από αυτή του τη δουλειά (που την ξεκίνησε πριν το 36 και την οριστικοποίησε το 73…)
(αντί για 1973 διορθώστε με 1965)
Κύριε Πρίμπα, το ότι ο Παλαμάς δεν αναφέρεται από τον Σεφέρη, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Η τεράστια σκιά του ακόμη υπάρχει, πόσο μάλλον τον καιρό της μετάφρασης του Σεφέρη. Η όποια κριτική δεν χρειάζεται την ηθική για στήριγμα, δεν μιλάμε με τέτοιους όρους. Κι ούτε χρειάζεται να συνδέουμε την πολιτική φιγούρα του Σεφέρη με τη δημιουργία του, για να να τον κατανοήσουμε.
Πρώτος που μετέφρασε Έλιοτ στην Ελλάδα ήταν ο Νικήτας Ράντος (μαζι με τον Παπατσώνη;). Ποιος ξέρει αν υπάρχουν οι μεταφράσεις του-μάλλον θα υπάρχουν αν σωζονται τεύχη απ’τα Νέα Γραμματα. (ή αλλού;) Αυτό το “περίπου ασύλληπτο πρόσωπο” (κατά Ελύτη) για τα ελληνικά δεδομένα ξέρεται πως κορόιδευε τον Σεφέρη; “ο Κανατάς που ανακάλυψε την ποιητική αξία του ζεστού νερού”..(κάπου στα 1930 με 36, μετά την “έκανε” σφαίρα).
Y.Γ. Ήταν ο πρώτος που την “είπε” και στον Παλαμα που είχε κριτική ασυλία μέχρι τότε.
Κώστα τους έστειλες. Χρειαζόταν.
Ακαταμάχητη η κρίση του Ράντου και βδέλες στο ποδόλουτρο…
Σε χαιρετώ.
Γράφει ο Eliot
“We are the hollow men
We are the stuffed men
Leaning together
Headpiece filled with straw. Alas!”
Και μεταφράζει ο Αριστοτέλης Νικολαϊδης
“Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι,
οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι
σκύβοντας μαζί
κεφαλοκαύκι γεμισμένο άχυρο. Aλίμονο!
Και μετά από 16 χρόνια τελικά βρήκα χειρότερη μετάφραση από του Λέανδρου Βατάκα που μεταφράζει “Είμαστ’ οι ασήμαντοι άνθρωποι/Είμαστ’ οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι/Που σκύβουμε όλοι μαζί./Άχυρα γεμάτο το κεφάλι μας, Αλίμονο!”
Δυστυχώς δεν “γέρνουν” αρκετά προς τη γη οι δύο παραπάνω μεταφραστές “μας”.
Aπ’ όσο ξέρω οι μεταφραστές προσπαθούν να περισώσουν αυτό που χάνεται στη μετάφραση (την ποίηση κατά το κοινώς λεγόμενο). Άλλοι νομίζουν πως το πετυχαίνουν μεταφράζοντας με μέτρο και ρίμα το μέτρο και τη ρίμα. Άλλοι νομίζουν πως το πετυχαίνουν μεταφράζοντας σε ελεύθερο στίχο το μέτρο και τη ρίμα. Άλλοι νομίζουν πως το πετυχαίνουν μεταφράζοντας τα πάντα σε δημοτικά τραγούδια ή στη σολωμική γλώσσα. Ο καθείς και τα όπλα του.
Εδώ κάποιοι νομίζουν πως το νερό είναι ποίηση και κάποιοι άλλοι τους κοροϊδεύουν γι΄αυτό, όταν, αυτονόητα, είναι το μόνο που μας θυμίζει ότι ζούμε…
Αυτός που αναγνωρίζει ότι μπορεί να κάνει και λάθος έχει εκλείψει ως γραφικός… έχουμε πήξει σε αφορισμούς των οποίων τα τεκμήρια εξαντλούνται σε υπαινιγμούς και κοκορίσια ανέκδοτα.
Δημήτρη, το “ο Κανατάς που ανακάλυψε την ποιητική αξία του ζεστού νερού” είναι κοροϊδία ή ατεκμηρίωτος αφορισμός;
Ξανασκέψου το…
Ήταν σπουδαία ποιητική απόκριση / πέραν αυτού: μην χάσουμε και το χιούμορ που απέμεινε σ’ αυτήν την δύσμοιρη αλάνα.
Ωραία κουβέντα! Kαι για να αλλάξουμε τόνο, μιας και οι έλληνες νομπελίστες και παρανομπελίστες δεν με ενδιαφέρουν. Σοβαρό είναι το ζήτημα της αφομοίωσης ξένων στοιχείων
στην Ελλάδα του 19ου και 20ου αι. Μιμιτισμός, προχειρότητα, αδιέξοδο και πολλές ψείρες, κατά κανόνα. Κι αν ήταν μόνο στην τέχνη, ας παει και παλιάμπελο. Τετριμμένα όλα αυτά που συνεχίζονται μέχρι σήμερα, αλλά ο μεταφραστής οφείλει να τα ξεπεράσει.
κε Παπαθανασίου, ο Ράντος δεν είχε πει και για τον Καρυωτάκη ότι η ποίησή του μυρίζει πτωμαΐνη; Γνωρίζω πολύ λίγα για το ποιητικό του και το κριτικό του έργο, πριν φύγει έξω, και αν θυμάμαι ο Ελύτης τον θεωρούσε πολύ μεγάλο ποιητή. Πάντως τέτοιου τύπου τσιτάτα, στο βαθμό που αυτά είναι που τελικά που θα μείνουν, ρίχνουν πολύ χαμηλά την κριτική…
Γιώργο Μίχο, στα σχόλιά σου για την παιδεία έχεις απόλυτο δίκιο. Γιαυτό συμπληρώνω: δεν υπάρχει εκπαίδευση στα σχολεία. Όσο για τα φροντιστήρια…εκεί τουλάχιστον δεν υπάρχει η πρωινή προσευχή. Αλλά, και στα δυο, τα χασμουρητά δοξολογούν τους μισθούς των κορόιδων.
Αγαπητοί φίλοι καλη σας μέρα
1930-36 Η Αθήνα ζούσε την πιο έντονη μικροαστική της σύγχυση με το λογοτεχνικό σινάφι να μάχεται για το αν πρέπει να υιοθετήσει τις μοντέρνες (ξενόφερτες) ιδέες ή να μείνει προσκολλημένη στην παράδοση (την ένδοξη, φυσικά). Και να σου ο Ράντος να τους μιλάει για Πάουντ, vortisism και imagism, να τους μεταφράζει Έλιοτ, να τους μιλάει για την πρωτοπορία του υπερρεαλισμού, κι άλλα παλαβά. Δήλωνε και κομμουνιστής, έβριζε τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό, παγωτό όλοι. Και να σου το βρίσιμο αβέρτα-είχε και φράγκα βλέπετε και τους την έδινε ακόμη περισσότερο. Πάντως η προσωπική του ελπίδα (αφέλεια;) να γεφυρώσει την ιδεολογική πρωτοπορία των μαρξιστών με την καλλιτεχνική πρωτοπορία του αστισμού δεν θόλωνε καθόλου την κριτική ματιά του. Τους μάθαινε να κρίνουν το έργο του δημιουργού κι όχι το πρόσωπο, να αναζητούν το καινούργιο στο σύγχρονο κι όχι στο αιώνιο, να διευρύνουν το ποιητικό λεξιλόγιο αδιαφορώντας για την παραδοσιακή διάκριση ποιητικών και αντιποιητικών λέξεων κ.α. Λάτρευε τον Καβάφη (τον θεωρούσε τον κατ’ εξοχήν ποιητή της παρακμής), τον Κάλβο, τον Παπατσώνη, τον Δημήτρη Παπαρρηγόπουλου (γιο του γνωστού ιστορικού-πληκτρολογίστε στο google να πάθετε την πλάκα σας). Μετά έφυγε έξω κι αφησε την Ελλαδα σ’ αυτούς που ακόμη και τον υπερεαλισμό τον έστρεψαν στην παράδοση. Μια παράδοση που επινοήσαν για να μας τη φορέσουν καπέλο. Αντί ν’ ανοίξουν, περικλειστήκαν. Και δώσε η μελαγχολία και να σου και η απαισιοδοξία κι όλα φίρδην-μίγδην.
Διαβάστε τη συνέντευξη του σπουδαίου Νάνου Βαλαωρίτη στην Καθημερινή
Αντιγράφω τι λέει για το Σεφέρη
“Ήμουν ο πρώτος μεταφραστής του. Και η τότε επιτυχία του ήταν έκπληξη για τους Άγγλους. Δεν ξέραμε ότι είχαμε ποίηση. Νόμιζαν ότι είμαστε ψαράδες, βοσκοί και χαρτοκλέφτες. Μέχρι που εμφανίζεται ένας ποιητής αντάξιος του Έλιοτ και ο Έλιοτ τον επαινεί με πολλή φινέτσα. Ο Σεφέρης κέρδισε τους κριτικούς, κέρδισε το Νόμπελ και μετά χάθηκε, γιατί οι ξένες λογοτεχνίες είναι αδίστακτες. Θέλουν διαρκώς κάτι νέο. Το ίδιο συνέβει και με τον Ελύτη. Αν δεν αποκτήσει κάποιος τη φήμη του Κάφκα ή του Καβάφη, θα μείνει ένα θολό πρόσωπο, μισοβυθισμένο στην ιδιαιτερότητα της μικρής περιφερειακής λογοτεχνίας.Οι μικρές λογοτεχνίες εξαρτώνται απ’ τους μεταφραστές. Οι μεταφραστές και οι νεοελληνιστές έχουν τις δικες τους αντιλήψεις για την ελληνική λογοτεχνία κ οι περισσότερες είναι ξώφαλτσες. Γράφουν ιστορίες της λογοτεχνίας κ δεν ξέρουν τη λογοτεχνία.”
”Foyers d’incendies”, εκεί βρίσκεται ο μεγάλος Νικόλας Κάλας. Ποιητής μέτριος.
#31 ” Μετά έφυγε έξω κι αφησε την Ελλαδα σʼ αυτούς που ακόμη και τον υπερεαλισμό τον έστρεψαν στην παράδοση. Μια παράδοση που επινοήσαν για να μας τη φορέσουν καπέλο”
Έξοχο!!!! (Αφού αν ρωτήσετε ένα μέσο έλληνα αναγνώστη τι αίσθηση έχει για τον υπερρεαλισμό θα σας απαντήσει κάτι μεταξύ ιδιότροπου μεταβυζαντινισμού και υπερωκεάνειου…)
Καλημέρα σας!
Τι σημασία έχει η κρίση του Ράντου για τον Καρυωτάκη; Η κρίση του για τον Σεφέρη έχει συμμετοχή στην κουβένα. (Αλλά σάμπως είναι υπερβολική και η “πτωμαϊνη”;).
Πάντως, κ. Πρίμπα δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε τα πάντα στα χέρια της κριτικής – κυρίως γιατί αυτή σπανίως υφίσταται. Ένα “τσιτάτο”, ασχέτως αν υποστηρίζεται -φαινομενικά πάντα- από κάποιο κριτικό σώμα, δεν σημαίνει πως είναι αδύναμο ή αμφισβητούμενο.
Ο ερχομός των εποχών και σπέρνει και θερίζει. Και ποτέ δεν παραμένει σε απραξία, όπως υποννοούν κάποιοι αδαείς φιλολογίσκοι εν Ελλάδι.
Να σας θυμήσω μόνο το τελευταίο από τα πάμπολλα πλήγματα του δέχθηκε, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η κριτική: ο, ελπίζω γνωστός σε σας, εικαστικός Πικαμπιά έχει αρχίσει να θεωρείται τα τελευταία χρόνια (δικαίως) ως μείζων ποιητής του μοντερνισμού, ή και κάτι ακόμη παραπάνω.
Σε φυσική αντίθεση μάλιστα με την σταδιακή αποδυνάμωση του Έλιοτ λ.χ.
Αυτά περί τσιτάτων και κραυγών. Καμιά φορά γίνονται αναστατήρες ακόμη και τα βεγγαλικά.
Αναλόγως και η Ελλάδα οφείλει να αποθηκεύσει σχεδόν συλλήβδην την ποίηση που γράφτηκε τον περασμένο αιώνα και να αναζητήσει φλόγα. Το ίδιο ισχύει και γι’ αυτούς που θέλουν να λέγονται ποιητές.
Και δεν τελειώνει εδώ αυτή η κουβέντα.
Κανείς δεν μίλησε για αδύναμο ή αμφισβητούμενο. Δεν είναι όμως χρηστικό. Δεν υπονοεί η κριτική, φανερώνει. Δεν είναι διαφημιστικό σλόγκαν. Γιατί ως τέτοια “τσίχλα” μένει στο στόμα των αναγνωστών και ξεπερνά το ίδιο το κρινόμενο έργο αλλά και την κριτική.
Συνεπώς αγαπητέ μου Σπύρο, οφείλουμε άπαντες να ξεκινήσουμε μία σειρά (σοβαρολογώ) αναρτήσεων σχετική με το πρόβλημα που φέρουν οι αναγνώστες.
Διότι αν δεν υπάρχει τουλάχιστον η απλούστατη, ελάχιστη, ικανότητα ανάγνωσης μιας έκφρασης – τότε πολύ αμφιβάλλω για την όποια δυνατότητα πρόσληψης μιας απτής ποιητικής σύνθεσης…
(Αν και για την δεύτερη περίπτωση: μια που το είδος σπανίζει στην ημεδαπή οι αναγνώστες την σκαπουλάρουν κάπως πιο εύκολα…).
Και συμπληρώνω: τότε πώς καθίσταται ιδιαιτέρως χρηστικό το “ΠΑΣΟΚ”, η “ΝΔ”, το “ΚΚΕ”, το “ΣΥΝ”, το “αγαπώ την ποίηση”, το “γλώσσα μου έδωσαν ελληνική”, το “αυτό είναι ένα ποίημα”;
Γνωρίζω, αλλά περιμένω…
Το “η κριτική φανερώνει” ανήκει εξίσου στην ομάδα των σλόγκαν κατ’ εμέ.
Φανερώνει τελικά ή φανερώνεται;
Εγώ λέω πως φανερώνεται.
Γιάννη, ο μόνος τρόπος για να συζητήσουμε για το “πρόβλημα” των αναγνωστών είναι να μιλήσουν οι ίδιοι οι αναγνώστες. Κανείς εξ ονόματός τους. Και επειδή -θέλω να πιστεύω- οι περισσότεροι που εμπλέκονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στις αναρτήσεις και στα σχόλια του Ποιείν, είναι προπάντων αναγνώστες…τότε η συζήτηση αυτή δεν έχει νόημα να ξεκινήσει, είναι εν εξελίξει εδώ και 4 χρόνια…
Ως προς τα σλόγκαν, ξαναλέω άλλο αυτά των διαφημιστών, άλλο αυτα των δημιουργών και άλλο των κριτικών.
@37
ΚΑΙ φανερώνεται…
Πολύ σωστή επισήμανση.
:)) ακριβώς το αντίθετο όμως αναδεικνύει η πιο προηγούμενη ανάρτησή σου. Βεβαίως και δεν θα μιλήσουμε εξ ονόματος των αναγνωστών.
Αλλά η πραγματική κριτική κατέχει πρωτίστως την αλήθεια πως βρίσκεται μονίμως υπό αίρεση / από τον ίδιο της τον εαυτό.
Εξακολουθώ να υποστηρίζω πως τέτοια κριτική -στον χώρο της λογοτεχνίας και ταυτόχρονα για κάποιον πραγματικά σπουδαίο δημιουργό- δεν υπάρχει.
Το ότι κυρίως φανερώνεται την καθιστά του επιπέδου ενός δελτίου ειδήσεων. ‘Η ενός δελτίου πρόγνωσης καιρού.
Πάντως η “τσίχλα” ήταν δική σου κρίση επί των αναγνωστών – συνεπώς η άποψή σου οφείλει κάτι.
Δηλαδή, πολύ σωστή η επισήμανση αλλά λείπει η δήλωση.
Χαιρετώ, λόγω υποχρεώσεων. Τα λέμε αργότερα.
Μα για αυτό σου είπα οτι είμαι αναγνώστης…
Γιατί πολλές φορές έχω μασήσει τσίχλες και ενώ τα δόντια μου είναι χαλασμένα, συνεχίζω να μασώ…
Μπορεί για τον σπουδαίο δημιουργό να μη χρειάζεται καν…Εγώ θα ήθελα πάντως την κριτική ως δελτίο καιρού του Star…Να δείχνει και λίγο στήθος…Κριτή και κρινόμενου έργου…
The same issue with poets and readers has been going on ín Finland since 1980’s. And I think everybody needs to admit that we can not speak readers as a one big entity. And the second thing is that we need to accept the situation as it is: poetry will never reach the importance that it used to have some decades ago. This wont be change. Nowadays poetry is just one small minority among all the other minoritys. There wont be new Καβάφηs anymore. Poetry has fragmented to several different areas, and members of those sub-cultures are sometimes not even recognizing each others as a poets. So how there could become any new big poets? It is not possible, because audience is not an one harmonious group – and neither are the poets. It is not possible to be nostalgic and compare stars from the past to the new writers. One needs to accept the fact that a poet can become famous and remarkable only in his/hers own sub-society nowadays. And this is not telling anything about the quality of his/hers writings. The relationship with the poet and his/hers audience will never be the same than it used to be 70 years ago. There can be some “peaks in publicity”, the phenomenons of time that are powerfully and fastly piercing the whole media scene for short period of time, but these things should not be mixed with the question of poet’s audience. Or the quality of poetry.
There are several lines going on in poetry: some people are making very abstract poetry, then there are those who are focusing in auditivity, then there is an electric poetry which is sometime really near of those writers’ work who are dealing with the visuality and video poetry etc. And then there are some people, who think that all the bad is because poetry has been corrupted. They are writing “easy” poetry more and less in old-fashioned (often musical) way that is actually not giving anything new for the poetry nor spreading the expressiveness of language to anywhere. Anf ofcourse one group is those writers who are writing long prose poems – excactly in the same way how it has written last 2 decades. Nowadays the poet can be hold in the high esteem in one area I mentioned, but he/she can’t be appreciated in the all areas and by the all the people. That won’t change, it just needs to be accepted. Sooner the writer will accept that world has changed, the sooner he/she can stop ruining and concentrate exploring things in hers own area.
The question of importance of poetry in nowadays life is not only a question of relationship between poets and audience(s). Many those things that poetry used to offer for people are nowadays dealt thru the other medias. Parody and satire is happening in the YouTube-videos, in tv and comics – not in poetry. Literature – including prose (that has always been more popular than poetry) used to compete against movies, but nowadays it seems that literature and movies together are becoming smaller than computer games industry. There wont become any talented poet who could be able to change this arrangement!
When discussing with the people who are not reading modern poetry so much, I have noticed that they are feeling often that modern poetry is something difficult and too experimental for them, and they don’t want to read it because they would feel themselves bettrayed or stupid. But at the same time they are not reading old poetry so much either. And the reason is that although they do understand it and it’s something familiar to them, they feel that the old poetry with its sublime way of speaking with rhymes etc. is actually not speaking about the same reality than where they are living. It’s a paradox: in one side poetry has became too familiar, and in the other side it is too weird. The one thing is sure: poetry needs to concentrate in to finding new ways to express things by using language in order to justify its existense. New words and phrases are not coming from the poets anymore, but from the mouths of the comedians and advertisers. So, poetry has lost much from its importance. It doesn’t have any one common area anymore. My opinion is that it should focus on experimentality, always searching for the new ways to function. But often it seems that language of some poem is not “poetical” in word’s hard meaning, but is poetical in passive, old-fashioned way. It seems a poem, it sounds as a poem – but actually it’s only imitating, grinning caricature of a poem. Many poem is a poem only because writer has pressed Enter-key from hers/his keyboard few times more than it’s usually pressed.
Oh, sorry my monologue… But I just recognized that same issue about the poetry and readers. It has been one main issue in Finland too. Feel free to erase my comment, if it’s seen totally off topic.
So how there could become any new big poets?
by reading asweel all the poems…the big poet is only the death poet, my friend!
the discussion is the same in the hole planet, not even in Filand and Greece
just write poems…and keep walking…We do’t need schools any more, we dont need another brick in the wall…
(I apprecate that I still found you on POIEIN…I shall gest that you don’t have found nothing more interessing…)
Sotiris, I tried to explain that my opinion is that they wont be the big poets in the meaning that we have used to think those big names from the history. Big names will be big only inside their own groups and networks, but not nationally or something. Of course there can be non-literary reasons that are raising some poet to the fame, but that can happen in other underground cultures too: suddenly someone becomes very popular for short period of time and he/she is giving a face and a name for hers own sub-culture and making it well-known among all the people for short period of time. It can happen because the person is charismatic, young and sexy or for some other reasons. But nobody will become a big poet just because (s)he has well educated or has read “all the poems”. It wont happen.
Yes, I’m still visiting here every now and then. The good thing in this place is that it’s possible to learn some information about greek authors and the history of greek literature from between the lines of the comments. Greek classics are often mentioned during the discussion. But I haven’t found the place that I’d feel my poetical home yet. Many blogs seems to be either old-fashioned and boring, or they are too esoteric (in depressive way), like made for the healing the personal traumas. If every post is full of metaphors of bloody genitals, it becomes quite torpidity to follow the blog… Here is at least many commentators, so there’s always many voices in the air. 🙂
Ι give a dime for big poets!
The recherarch is how to write poetry today…
Leopardi is not a product of sub-culture…I mean that I believe in the next big poet…you don’t?
I wish there would appear someone, who would make the same to the poetry than Harry Potter made to the phantasy genre: to make it visible in society, touched many people and managed to conquer many new readers from the people who never used to read before that.
But very unlikely this scenario is. I think we should not wait for the prophet but start to see the situation as it is: there are multiply sub-cultures who are living side by side and interlocked by competiting and supporting each others, and poetry wont have any special standing in status among all the newer sub-cultures, although it has such a great and long history.
I am totaly disagree with you!
I hope in Poetry, you in Phantasy…sorry!
I wish to you to write next Harry Poter, so we can change nick-names…
I think that you are the Famous Writer, and I am so glad to be the UN-KNOWN WRITER!!!
Well, if HIM and Rasmus could become worldwide famous from Finland who knows. Maybe there could be a Harry Poet as well.
My lonely friend, whether you know it or not, it takes two to tango. Poetry cannot create followers any more than followers can create poetry- an effect that derives from the undisputable fact that poets are poets and followers are followers.
:-O I though we agreed: I also would like to see someone to become a very remarkable poet. Someone, who could refresh the whole poetry scene, the poetical ways to express things, would find new readers, would cause publishers to appreciate poetry again etc. I didn’t disagree with you, I used H.P. just an example of phenomenon that changed some things: before Potter-books phantasy scene was a marginal scene and publishers didn’t pay attention to that genre and big audience didn’t know anything about it, but now it has become the opposite. I haven’t read even one single H.P. books, mainly I’m not interested in phantasy genre so much. But I admit that marginal genre has managed to become to the main stream.
I as a poetry lover am wishing that poetry would get back at least half of the glory it used to have in old times.. It would take a phenomenon as huge as H.P. to change current situation. It’s good, if you are optimistic and are believing that it will happen. I must confess that I’m not as optimistic. And actualy I don’t even care if poetry will become as a main stream culture again. Why should it? In the fragmented world poetry is only one form of art, but it doesn’t matter as long as I AM able to get high quality poetry to read. Others may do something else.
Oh, now I feel I’ve said something inappropriate, sorry… I have thought that my advantage here as a commentator is the fact that I don’t know your backgrounds and who is famous and who is not. So I’m not judging by the name.
Dimitris, I don’t see current situation as a setting where one is a creator and others are followers. I think it’s based on the collaboration and networks: there are networks where people interested in similar things are doing things together. It’s not very hierarchic or structured network, but there are many small networks and the “stars” are those people who are connected to many different sub-cultures simultaneosly. But among one network people are feeling each others equal. It’s nostalgic way to think that there would be big authors who will lead the way and then the whole nation would follow and admire after that person.
I as a poetry lover am wishing that poetry would get back at least half of the glory it used to have in old times..
I am agree!
But how could you do that, without reading every fucking day poems and poets?
We here in POIEIN, my dearest have lost our eyes and our fingers to type poems of strangers…
We don’t need ur “thank you”, just ur appreciation!
since we are bilingual let’s take it a step further and become multilingual is what i say.
I do appreciate all the people here. The need or a demand to grab onto poem book – or to pen – time to time is a thing that is uniting me with all the people here. And it’s a good thing.
But one must understand also, that some other guy may use 10 hours from his day for playing World of Warcraft in net by discussing about it with other players. And we don’t have any way or right to tell that guy that what we are doing is something better. If we say that poetry is important because it is fascinating, exciting, entertaining and it helps one to understand world in new ways, he would reply: “So does WoW.” Culture is not so homogenous anymore that even poets would be appreciated outside of their own groups. And it’s the same thing in opposite: no matter how fancy player and appreciated among all millions of WoW players that guy would be, I would still say that he is just wasting his time for bullshits, lol.
“Don Corleone, I am honored and grateful” that you respond but i only get the “quando mi incazzo posso parlare pure alaskaniano” part and i had to look it up from a dictionary. Therefore i now know i should challenge you no more. Farewell.
@49 [Poetry cannot create followers any more than followers can create poetry- an effect that derives from the undisputable fact that “poets are poets and followers are followers”]…
which, to me, reads as: followers are would-be poets who see poets as would-be followers.
@52 [We here in POIEIN, my dearest have lost our eyes and our fingers to type poems of strangers]
which, to my reading, means: Instead of shedding one’s tears over the lost glory of poetry, one may join those who fight to regain it.
Extending this line of thought: save your words for poetry.
Την αγάπη μου σε όλους σας.
Προς Lonely Writer:
α) τα αγγλικά σου δεν είναι καθόλου καλά, προτίμησε να χρησιμοποιείς άλλη γλώσσα.
β) η μόνη υπο-κουλτούρα που υφίσταται από καταβολής κόσμου, αξιαγάπητέ μου, είναι η υπο-κουλτούρα που κυριαρχεί στον πλανήτη – όπως και στην λογοτεχνία / γιατί η ανθρωπότητα απαρτίζεται ακόμη στην πλειοψηφία της από νωθρά θηλαστικά που μηρυκάζουν συστηματικά ένα κομμάτι της γνώσης. Και και αυτόν τον μηρυκασμό αναπλάθουν στα γραφτά τους.
γ) αν έχεις δυσκολία να με καταλάβεις (αστειεύομαι) άνοιξε το βιβλίο ενός ποιητή και διάβασε. Ξέρεις, απ’ αυτούς που δεν διαβάζεις ποτέ.
To mr. Leivadas:
a) Are you sure that comment was for me? I think my english has been assiduosly adequate for the general level of english language on this site. But hey, I have never self-asserted my language skills here. (I know I’m hardly on average level.) I don’t speak greek well either, but I can easily smell the negative sarcasm from your comment.
b) Don’t be so cynical, I’m sure your family members and your friends will buy all your forthcoming books as they have done this far.
c) I’m doing that all the time. My visits here are mainly excactly for that reason: I’m seeing here poems that I can’t find from the local book stores or libraries. But yes, one should read more and spend less time in internet discussions.
I have one suggestion for you too:
Load a PDF-file from adress:
http://www.kaapeli.fi/~nihil/poesia/Blomberg-Kristian_Puhekuplia.pdf
It’s a collection of poems that was published here last year. (not mine!) You wont understand the language, but just scroll down all the pages and give the power to your eyes (instead of your ears). It is published via serie which has the idea to offer two options for the readers: one is to order the collection via internet and get a regular copy of it. The second option is to load the whole collection as a PDF-file from net for free.
thank you lonely writer for the PDF-link. even if i don’t understand the language, the whole concept is very attractive for these senses of me that are able to interact more or less directly with the poems. now i’m curious about this work. i wish i could understand much more.
@ 63: Nice if you found it interesting. If you are interested to learn more about it, then why not to ask straight from the author? Here’s a link to his blog:
http://runousnoppia.wordpress.com/
Just comment some post and tell that you found his collection from net. I know this guy personally and I’m quite sure he would answer to you.
sounds great. thanks a lot
@58
To Lonely Writer. Mr Leivadas does not speak seriously! He has an unbelievable(?) sence of humour in all his comments. So, keep going…
Katerina, I don’t care. I do make mistakes. I readed my comments again are there were lots of mistakes, even more than I usually do. But those comments were written very fast and sent in the middle of the night and I was tired when writing them. (I have had sleeping problems for months)
Lonely Writer
I know something about sleepless nights. Otherwise there so many things to do. Do not search for gourous, at least in poetry. They never existed.
Για τον Έλιοτ: Κάποτε πίστευα ότι ήταν απ’ τους καλύτερους μεγάλους. Τα έβαζα με φίλους που δεν συμμερίζονταν την άποψή μου. Τώρα πιο κατασταλαγμένα, νομίζω ότι απλά ο καλύτερος από τους μεγάλους δεν ήταν, αλλά τα κατάφερε πολύ καλύτερα από πολύ μεγαλύτερους του στην ποιητική του καριέρα. Και δεν μπορούμε παρά να του βγάλουμε το καπέλο γι’ αυτό. Συμμερίζομαι την άποψη του κ. Λειβαδά για το ποια ποιήματά του ήταν ξεχωριστά στο έργο του.
Όσον αφορά στα “ακαδημαϊκού” τύπου αγγλικά, μπόλικα τα μαργαριτάρια ή οι “κακοχειρισμοί” σχεδόν από όλους τους σχολιαστές που έγραψαν στα αγγλικά, αφού τα βλέπω κι εγώ, φανταστείτε πόσο φανταχτερά θα είναι στα μάτια κάποιου που είναι η μητρική του Γλώσσα και που’χει σπουδάσει πέντε φιλολογικά πράγματα. Σπανίζουν αυτοί άρα θα τα πάτε μια χαρά με όλους τους υπόλοιπους που λένε το Avatar —> Avitar. lol
(Θα ήταν ενδιαφέρον αν ο ιστοτόπος σας έκανε ένα αφιέρωμα στον Russell Edson και τον Norman Dubie, να δούμε τις αντιδράσεις και να συζητηθούν τα έργα τους από Έλληνες ποιητές και κριτικούς.)
Αγαπητή Νικολέττα, θα ήταν χαρά μου να παρουσιαστούν ποιήματα του Edson – θα θέλατε να το αναλάβουμε από κοινού;
Αναμένω την απόκρισή σας στο jeanblaisis@gmail.com
Eυχαριστώ.