Στίχοι: Ελένη Φωτάκη, Γιάννης Μελισσίδης, Μάνος Ελευθερίου, Γιώργος Αθανασόπουλος, Χρίστος Παπαδόπουλος, Δημήτρης Πασχάλης, Γιώργος Καζαντζής
Τραγουδούν: Αλκίνοος Ιωαννίδης, Χρήστος Θηβαίος, Μελίνα Κανά, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Δημήτης Ζερβουδάκης, Γεράσιμος Ανδρεάτος, Ανδριάνα Μπάμπαλη , Λιζέτα Καλημέρη , Σταύρος Σιόλας, Κώστας Θωμαίδης, Μιχάλης Παπαζήσης, Φωτεινή Βελεσιώτου, Γιώργος Μπαγιώκης.
Μέλισσες, (Ελένη Φωτάκη)
Να σε μισήσω είν`αργά
αέρας με δροσολογά
με κυνηγούν οι μέλισσες
κι εσύ που δε με θέλησες.
Τινάζω το βασιλικό
να σταματήσω το κακό
σ`είχανε δέσει μάγισσες
μα πάλι εσύ με ράγισες.
Νυχτώνει βγαίνω να σε βρω
σα φεγγαράκι δυο μερώ
κλειστά παραθυρόφυλλα
να μ`αγαπάς πώς το`θελα.
Θυμάρι ρίχνω στις φωτιές
με τυραννούν οι ομορφιές
οι ομορφιές οι φόνισσες
κι εσύ που με λησμόνησες.
Αν κλάψω μη με φοβηθείς
την ένοιωσα και πριν χαθείς
μια πίκρα στο ροδόνερο
γιατί μ`αρνιόσουν τ`όνειρο.
Θα ρίχνω εκεί που περπατάς
τον όρκο μας να τον πατάς
κι ας με πονούν οι μέλισσες
κι εσύ που δε με θέλησες
Τα μάτια του Μορφέα (Δημήτρης Πασχάλης)
Όταν οι φίλοι έρχονται σηκώνεται αέρας
της μοναξιάς το τέρας
μερεύει στη ματιά
τα λόγια τους γλυκό κρασί
να πιει όλη η παρέα
τα μάτια του Μορφέα
να μείνουν ανοικτά.
Γιατί οι στιγμές προτού χαθούν,
πριν γίνουν αναμνήσεις
το μονοπάτι παίρνουνε
που χάραξε η καρδιά.
Το σούρουπο ανταμώνουνε
για να τις αγαπήσεις
κι όταν γίνουν ανάμνηση
τις νοσταλγείς ξανά.
Όταν οι φίλοι φεύγουνε
συνήθως ξημερώνει
της μοναξιάς το χιόνι απλώνει στη ματιά
τα λόγια τους παρηγοριά
και η ψυχή καθρέφτης
γιατί κανένας ψεύτης
δε ζει αληθινά.
Ίσαλος γραμμή (Γιάννης Μελισσίδης)
Πες μου ποιου αλφάβητου
μίκρυνες τις λέξεις,
ποιο ποτάμι θύμωσες
κι έμεινε μισό.
Τώρα μ`άλλα γράμματα
πώς μπορείς να πλέξεις
όποια γη ερήμωσες,
άλλον ποταμό.
Πες μου ποιον ξελόγιασες
κι όνομα δεν έχει,
ποιο σημάδι αψήφησες
κίβδηλων καιρών.
Στον καθρέφτη κοίταξες
κι άρχισε να βρέχει
και στον ήχο χόρεψες
άγριων δοξαριών.
Είχαν τα ταξίδια σου
μάτια απορημένα
χιλιομπαλωμένα
με χρυσή κλωστή.
Κοίτα πώς λιγόστεψαν
οι μεγάλοι δρόμοι
μα είμαι εδώ ακόμη
ίσαλος γραμμή.
Μαρμαρυγή (Ελένη Φωτάκη)
Δεν θέλω να ξανάρθω πια κοντά σου
ρίξε να φύγω σκάλες τα μαλλιά σου
να δεις,θα σε τρυγήσουν κι άλλοι ανέμοι
λιγότερο από μένα νικημένοι.
Δεν θέλω πια κοντά σου ν`ανασαίνω
να γίνεις των χεριών μου σώμα ξένο
μι`αγάπη θα`βρεις άλλη που θα ξέρει
πώς να γευτεί το μέλι απ`το μαχαίρι.
Είσαι μια γη,μαρμαρυγή
μια γη που καταστρέφει
χαράδρες κρύβεις και γκρεμούς
σε δέρμα από σεντέφι.
Δεν θέλω να ξανάρθω πια κοντά σου
ρίξε να φύγω σκάλες τα μαλλιά σου
μι`αγάπη θα`βρεις άλλη που θα ξέρει
πώ να γευτεί το μέλι απ`το μαχαίρι.
Η Αλεξάνδρεια που χάνεις (Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος)
Χωρίς περίσκεψη κι αιδώ
όπως το έλεγε ο Καβάφης
είπες θα φύγεις από δω
και καταφύγιο θα βρεις
στη ζεστασιά μιας άλλης γης.
Δεν θα ευθύνομαι εγώ,
εκεί που πας,αν κάτι πάθεις,
ούτε και θέλω μερτικό
αν κάποια ευτυχία βρεις
ή την Ιθάκη που ποθείς.
Σ’ αφήνω
αυτό που ζήτησες να κάνεις
και σβήνω
μαζί με τ’ άστρο της αυγής.
Θα μείνω
στα όρια της λογικής
να γίνω
η Αλεξάνδρεια που χάνεις.
Χωρίς περίσκεψη κι αιδώ,
όπως στο ποίημα, ορκιζόσουν,
κόντρα στο δίσεκτο καιρό
ότι θα άλλαζες ζωή
πριν γίνει ξένη,φορτική.
Και κάπου γύρω σου εγώ,
που τη ζωή σου μοιραζόσουν,
σού ‘λεγα πόσο σ’ αγαπώ.
Τώρα στο πρώτο το σκαλί
έτοιμη είσαι για φυγή.
Σ’ αφήνω
αυτό που ζήτησες να κάνεις
και σβήνω
μαζί με τ’ άστρο της αυγής.
Θα μείνω
στα όρια της λογικής
να γίνω
η Αλεξάνδρεια που χάνεις.
Ζητω συγγνωμη απο τους αναγνωστες του ποιειν για την καταχωρυση αυτη μιας και δεν εχει σχεση με το παρον αρθρο.Θα ηθελα να σας ρωτησω αν υπαρχει καποιο μειλ με το οποιο θα μπορουσα να επικοινωνησω με τις εκδοσεις Αποπειρα ή τελος παντων αν υπαρχει καποιος αλλος τροπος αμεσης η εμμεσης επικοινωνιας με τους ανθρωπους των εκδοσεων.Ευχαριστω πολυ.
Κατ’ αρχήν να πω ότι καλά κάνει το ΠΟΙΕΙΝ και παρουσιάζει δισκογραφικές δουλειές που δεν βρίσκονται συνήθως στις λίστες των ΜΜΕ.
Το συγκεκριμμένο δίσκο δεν τον έχω ακούσει κι έτσι δεν μπορώ να τον κρίνω σαν συνολικό αποτέλεσμα. Θέλω να πω όμως δυο λόγια για τους στίχους που παρατίθενται σαν δείγμα.
Ενω είμαι πεπεισμένος ότι οι υπογράφοντες στιχουργοί μπορούν να γράψουν καλά, δεν έχουν -κατά τη γνώμη μου- “βασανίσει” τους στίχους τους όσο θάπρεπε. Έτσι θυσιάζεται η ουσία είτε στην ανάγκη για -όχι πάντα εύστοχη- ομοιοκαταληξία, είτε σε μια “άνωθεν” επιβαλλόμενη -έτσι μοιάζει τουλάχιστον- “ευρηματικότητα” που δεν λειτουργεί υπερ τπου στίχου τελικά. Η “αφαίρεση” επίσης, ενώ είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο στα χέρια του τεχνήτη του λόγου, καθίσται πολλές φορές επικίνδυνο και γι’ αυτό -κατά την άποψή μου- θα πρέπει να χρησιμοιποιείται με περίσκεψη. Ειδικά όταν πρόκειται για στίχους τραγουδιού. Επιτρέψτε μου να μην αναφέρω συγκεκριμμένα παραδείγματα για να μην πουν πάλι κάποιοι ότι γίνομαι κακός.
Το σημαντικότερο πάντως πρόβλημα για μένα, είναι ότι διαβάζωντας αυτούς τους στίχους αισθάνθηκα την ανάγκη να σταθώ στα παραπάνω και όχι σ’ αυτά για τα οποία μιλάνε.
Παρ’ όλ’ αυτά, κρατώ τους τελευταίους στίχους απο την ΙΣΑΛΟ ΓΡΑΜΜΗ του Γιάννη Μελισσίδη.