Μετοικος
Ξεκινάς με το λυκόφως πρόσωπο
κουβαλώντας τους αιώνες του ανθρώπου.
Μετανάστης είσαι
στις εργατιές της γης.
Μαθαίνεις να μιλάς συλλαβίζοντας τη ζωή.
Μαθαίνεις να κοιτάς
πίνοντας το φως.
Ο νους στρατοκόπος ακούραστος
φωτογραφίζει αδιάκοπα τις μέρες.
Χτίζει της μνήμης τα μετόχια
κι αχόρταγα ταξίδια ναυλοχεί.
Μέτοικος είσαι.
Κι αγοράζεις ένα θραύσμα ήλιου
με κάρτα αορίστου διαμονής.
Το αρχαίο θέατρο
Το άρωμα του χρόνου ξεθυμαίνει
πάνω στο δέρμα της λήθης.
Μονάχα κίονες κι αγάλματα
αναρροούν νυχθημερόν της Ιστορίας το νάμα.
Άνεμοι μνημης ευλογούν το αρχαίο θέατρο.
Με ηχηρές σιωπές χορογραφούν τη συμμετρία.
Κάτω απ΄τις πέτρες περπατούνε οι σοφοί.
Ακούμπισε το χέρι μια στιγμή.
Σαν σε εικόνισμα.
Άκου,
ζητούν δικαίωση οι αιώνες.
Κοίτα,
οι ελληνοκάπηλοι σωριάζονται
στο φως μιας τραγωδίας του Αισχύλου
Μη θαρρείς
Μη θαρρείς πως σε ξέχασα
Είναι που τη μνήμη κάθε μέρα σέρνει
του χρόνου τ’ αλέτρι αλύπητα.
Η ζωή δόξα το Θεό γελάει στη διαδοχή.
Όμως αυτό που ξέρω είναι
πως κάθε φορά που καθρεφτίζω την καρδιά μου
βλέπω το κομμάτι που λείπει.
Αυτό που πήρες μαζί σου
στην οριστική σου μετακόμιση.
Θέλω Murder.com move A Scanner Darkly movie full
Οι μέρες μας στρατολογούνται
σε αποστολές λήθης.
Πολύμορφες συναινέσεις
σχηματίζουν τις φυλακές των απαθών.
Κυριαρχεί το γκρίζο και το κόκκινο ηχεί
κι ανάμεσα λυγμών
τυραννιούνται τα όνειρα.
Θέλω της αθωότητας τη στίξη
να ζωντανέψει η αφή της ποίησης.
Ανατροπή της βαρύτητας για τις αξίες.
Προσκλητήρια ελπίδας στις περίτρομες ώρες.
Καταλύτες λέξεις για τα μεγάλα φώτα.
Το θρίαμβο του γέλιου στους πεινώντας και διψώντας
και τα μάτια των παιδιών να πιστώνουν το φως
ανοίγοντας την πόρτα του ήλιου
με τον κωδικό της αγάπης.
“Αγρύπνια μ΄ακίδα βαθιά στη ρωγμή
χαράζει και τούτη τη μέρα
σαν τον λαθραίο καπνό που βγαίνει αργά
σε βλάσφημα χείλη
σαν μία υπόκωφη οργή που λες τώρα θα βγει
θα ξεχυθεί ορμητικός ποταμός πάνω σε στίχους
που γυμνοί και αμέριμνοι
στροβιλίζονται στ΄ αχανές
και προσμένουν το στερνό του χρόνου αγκάλιασμα..”
Με λίγους ταπεινούς στίχους θα χαιρετίσω
τη φίλη και συμπατριώτισσα μου Μαρία..
Και θα ταξιδέψω μαζί της με ρίμες και μνήμες..
Να είστε καλά φίλοι του Ποιείν..
Καλή συνέχεια στο δημιουργικό σας έργο..
Ένα κλειδί για τ΄΄ονειρο και νάσαι έξω από τείχη όπου η ασφυξία ψυχοκρατεί ,όπου εικόνες σκοτεινά λαμπερές ,μάταια τάματα κι ο χρόνος αναγελάει στο μονόδρομο της δύσης .
Έξω ,με το χρώμα της ελπίδας πρόσωπο ,πουλιά συνθήματα,μεθυσμένα τζιτζίκια και τα πικρά των ωρών βαφτίζεις γνώση καθώς χορεύει η μέρα πίνοντας γιασεμί .
Αίολε , φυσάει , άκου , μέλι ,μάνα,θυμάρι,βράχος ,ματωμένα γόνατα,γρύλος,πεφταστέρια,άγρια βατόμουρα, δάκρυα πρωτινά , φιλιά μαλάματα.
Τούτο το φυλαχτό κράτησε για το ταξίδι,
στις θάλασσες, στον ήλιο ,
στο σύμπαν όσων έχεις κι αγαπάς .
Ακούς, εκεί να ταξιδεύεις .