.!.

Μέθυσα

Μέθυσα.
Αθλιο κρασί!..
Βουίζει ο κόσμος!…
(Θεέ μου, τι πονοκέφαλος!…)

Ολα πικρός καφές
και μεταμέλεια
που σε αγάπησα πολύ
κι ενώ ισάξια δεν ήπια
με ήπιες.

Θ’ αυτοκτονήσουνε οι πόρτες

Ο Ερωτας όταν θα φύγει
θα ξεπηδήσουνε σε πρώτο πλάνο
οδυνηρά τα φόντα.
Θα επιβληθούνε στη ζωή μου τα ντουβάρια.
Ξεχνώ τις πόρτες.
Τα πλαίσια τα προορισμένα να φέρνουν και να παίρνουν.
Θέλω να τις ξεχνώ. Γιατί
απουσιάζοντας εσύ που τις εργοδοτούσες, θ’ απεργούν.
Λες κι άνοιγε η ψυχή τους όταν τις περνούσες,
πιστές σ’ εσένα, ζώντας λες από χάρη σου,
θα φτάσουν αυτοϋποτιμώμενες στην εγκατάλειψή τους
— μονάχα δείχνοντάς μου
λιγάκι απόξω τοίχο
και το άνοιγμα του σκοτεινού και σιωπηλού διαδρόμου —
ν’ αναιρούνται.

Κουκάκι, 1989

Ford 3224 True Colors ipod

Στην αγκαλιά σου απόψε θα υμνήσω
Την ηδονή που δίνει η συμπόρευση.
Η συνενοχή στις παρακαμπτήριους της πορείας.
Και η βροχή στη λαμαρίνα σου που πνίγεται από το στερεοφωνικό
και τίποτα δεν λέει.

Κουκάκι, 1990

Κι όταν χωρίζουμε

Καταμεσήμερο
με το θερμόμετρο να δείχνει στο 40.
Ο ιδρώτας από το δασύτριχό σου σώμα
κυλάει πλουσιότερος επάνω μου.
Πίνω το σάλιο σου,
το ηλεκτροφόρο εσωτερικό σου ποτάμι.
Κι όταν χωρίζουμε
οδηγώντας στη νύχτα
μου φαίνεται
μέσ’ απ’ την αγκαλιά του αφρόλουτρου,
από του σώματός μου όλους τους πόρους,
πως σε αναπνέω πάλι.

Κουκάκι, 1990

από Σωτήρης Παστάκας
4 Comments