Ο Ηλίας Ανδριόπουλος μελοποιεί Γιώργο Σεφέρη, Νίκο Γκάτσο, Μάνο Ελευθερίου, ενώ υπάρχει κι ένα τραγούδι σε στίχους δικούς του και δύο οργανικά.
Τραγουδουν : ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ και η ΝΕΝΑ ΒΕΝΕΤΣΑΝΟΥ.
Διαβαζει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΕΡΤΗΣ.
Ενορχήστρωση – Διεύθυνση Ορχήστρας: Νίκος Πλατυραχος
Το τραγούδι του παλιού καιρού
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς
Αλλάζουν οι καιροί, περνάν τα χρόνια
του κόσμου το ποτάμι είναι θολό
μα εγώ θα βγώ στου ονείρου τα μπαλκόνια
για να ιδώ σκυμμένο στον πηλό
καράβια να κεντάς και χελιδόνια
το πέλαγο πικρό και η γή μας λίγη
και το νερό στα σύννεφα ακριβό
το κυπαρίσσι η γύμνια το τυλίγει
το χόρτο καίει τη στάχτη του βουβό
κι ατέλειωτο του ήλιου το κυνήγι
κι ήρθες εσύ και σκάλισες μια κρήνη
για τον παλιό του Πόντου ναυαγό
που χάθηκε, μα η μνήμη του έχει μείνει κοχύλι λαμπερό στην Αμοργό
και βότσαλο αρμυρό στη Σαντορίνη
κι απ’ τη δροσιά που σάλεψε στη φτέρη πήρα κι εγώ το δάκρυ μιας ροδιάς,
για να μπορώ σε τούτο το τεφτέρι καημούς να συλλαβίζω της καρδιάς,
με του παραμυθιού το πρώτο αστέρι.
Μα τώρα που η Μεγάλη φτάνει Τρίτη
και Ανάσταση θα αργήσει να φανεί
θέλω να πας στην Μάνη και στην Κρήτη
με συντροφιά σου εκεί παντοτινή
το λύκο, τον αητό και τον αστρίτη.
κι άμα θα δεις κρυφά στο μέτωπό σου, να λάμπει μια απαλή μαρμαριγή
τ’αλλοτινό πεφτάστερο, σηκώσου,
να ζωντανέψεις πάλι μια πηγή που καρτερεί στο βράχο το δικό σου.
Σαντορίνη Surviving the Game full movie
Στίχοι: Γιώργος Σεφέρης
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς
Σκύψε αν μπορείς στη θάλασσα, τη σκοτεινή
ξεχνώντας τον ήχο μια φλογέρας πάνω σε πόδια γυμνά
που πάτησαν τον ύπνο σου στην άλλη ζωή,
στην άλλη ζωή τη βυθισμένη
Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο
τη μέρα, τ’ όνομα, τον τόπο
Και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει
για να βουλιάξει, για να βουλιάξει
Ταξιδεύω
Στίχοι: Ηλίας Ανδριόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς
Ταξιδεύω μ’ ένα κλωνί βασιλικό σε ένα τόπο ονειρικό
Ταξιδεύω με του Ομήρου τη χορδή στης εποχής μου τη βουή
Σε σαπισμένες πολιτείες, σ’ αδειασμένες αγορές και σε συντρίμμια με φωτιές
Ταξιδεύω μες στα πελάγη τ’ ανοιχτά με τον Ελύτη και το Γκάτσο συντροφιά
Ταξιδεύω στης εποχής μας τη φθορά με τον καημό του Μακρυγιάννη στη ματιά
Μέσα στου κόσμου τη μανία, στης οικουμένης την αναρχία,
με την καρδιά μου δεμένη στα σκοινιά
Ταξιδεύω μ’ έναν αγέρα κάποιας νιότης περασμένης στα μαλλιά
Ταξιδεύω με την Ελλάδα κι ένα φως που διαρκώς με κυνηγά
Ταξιδεύω με την Ελλάδα κι ένα φως που διαρκώς με κυνηγά
Αργοναύτες
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Πρώτη εκτέλεση: Νένα Βενετσάνου
Λίγο ψωμί λίγες ελιές και το λυχνάρι
και το νερό της ξενιτιάς σου τ’ αλμυρό,
τ’ άλογα τρέχουν ‘κει χωρίς τον καβαλάρη
μα ποιος προφταίνει να κερδίσει τον καιρό,
τώρα που ο κόσμος είναι πόρτα με χορτάρι
κι όσο να ψάξω στη ζωή δεν θα σε βρω.
Ποιος σου ‘χε τάξει να χαμογελάς τοξότη
με μιαν ευχή κι ένα φιλί σαν φυλαχτό;
Στην Προποντίδα να περάσεις στρατιώτη
και να πουλιέσαι στο παζάρι για σφαχτό,
ποιος σου ‘χε τάξει τη ζωή και τον καημό της
και να κοιμάσαι μ’ έναν ψεύτικο Θεό;
Ποιος φίλος έπαιξε τη μοίρα σου στα ζάρια,
πίσω από σένα ποιος μοιράζει τα χαρτιά,
ποιος κανονίζει τις αυγές και τα φεγγάρια
και ποιος αλλάζει τον βοριά και το νοτιά;
Τόσα ταξίδια και καημοί τόσα κουφάρια
άδικα πήγαν των αδίκων στην φωτιά.
Αγία Νάπα β
Στίχοι: Γιώργος Σεφέρης
Πρώτη εκτέλεση: Νένα Βενετσάνου
Κάτω απ’τη γέρικη συκομουριά
τρελός ο αγέρας έπαιζε
με τα πουλιά με τα κλωνιά
και δε μας έκραινε.
Ωρα καλή σου ανάσα της ψυχής
ανοίξαμε τον κόρφο μας
έλα να μπείς έλα να πιείς
από τον πόθο μας.
Κάτω απ’ τη γέρικη συκομουριά
ο αγέρας σηκώθη κι έφυγε
κατά τα κάστρα του βοριά
και δε μας έγγιξε.
Θυμάρι μου και δεντρολιβανιά,
δέσε γερά το στήθος σου
και βρες σπηλιά και βρες μονιά
κρύψε το λύχνο σου.
Δεν είναι αγέρας τούτος του Βαγιού
δεν είναι της Ανάστασης
μα είναι της φωτιάς και του καπνού
της ζωής της άχαρης.
Κάτω απ’τη γέρικη συκομουριά
στεγνός ο αγέρας γύρισε
οσμίζουνταν παντού φλουριά
και μας επούλησε.
Ελένη
Στίχοι: Γιώργος Σεφέρης
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς
Έζησα τη ζωή μου ακούγοντας
ονόματα πρωτάκουστα.
Καινούργιους τόπους,
καινούργιες τρέλες των ανθρώπων
ή των θεών.
Η μοίρα μου που κυματίζει
ανάμεσα στο στερνό σπαθί ενός Αίαντα
και μιαν άλλη Σαλαμίνα,
μ’ έφερε εδώ σ’ αυτό το γυρογιάλι.
(ΑΠΑΓΓΕΛΛΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΕΡΤΗΣ)
Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα.
Τόσα κορμιά ριγμένα στα σαγόνια της θάλασσας,
στα σαγόνια της γης. Τόσες ψυχές
δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι.
Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα
για ένα λινό κυμάτισμα, για μια νεφέλη,
μιας πεταλούδας τίναγμα, το πούπουλο ενός κύκνου,
για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.
Περιεχόμενα
1. Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΛΧΙΔΑ (ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΧΗΣΤΡΑ) (3:25′)
2. ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ( Στιχουργός/οί:ΓΚΑΤΣΟΣ ΝΙΚΟΣ) (4:49′)
3. ΑΓΙΑΝΑΠΑ Β` ( Στιχουργός/οί:ΣΕΦΕΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ) (5.21′)
4. ΠΟΤΕ ΘΑ ΞΑΝΑΜΙΛΗΣΕΙΣ ( Στιχουργός/οί:ΣΕΦΕΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ) (3:47′)
5. ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ ( Ερμηνευτής/ές:ΒΕΝΕΤΣΑΝΟΥ ΝΕΝΑ Στιχουργός/οί:ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΜΑΝΟΣ) (3:39′)
6. ΤΑΞΙΔΕΥΩ ( Συνθέτης/ές:ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΣ ΗΛΙΑΣ) (2:45′)
7. Η ΜΟΙΡΑ ΠΟΥ ΓΕΛΑΣ ( Στιχουργός/οί:ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΜΑΝΟΣ) (4:17′)
8. ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ ( Στιχουργός/οί:ΣΕΦΕΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ) (3:23′)
9. ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΕΛΕΝΗ (ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΧΗΣΤΡΑ) (2:58′)
10. ΣΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΑ ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ ( Στιχουργός/οί:ΓΚΑΤΣΟΣ ΝΙΚΟΣ) (4:49′)
11. ΟΝΕΙΡΟ ( Στιχουργός/οί:ΣΕΦΕΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ) (3:00′)
12. ΕΛΕΝΗ (ΕΠΙΛΟΓΟΣ) ΔΙΑΒΑΖΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΕΡΤΗΣ ( Στιχουργός/οί:ΣΕΦΕΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ) (2:58′)








Συγχαρητήρια για το ποστ, Σπύρο…
Tο cd αυτό περιέχει και κάποια τραγούδια από την πρώτη δουλειά του Ανδριόπουλου με τίτλο «Κύκλος Σεφέρη» όπου εκεί ερμηνευτές ήταν ο Ξυλούρης και η Πρωτοψάλτη.
Από τους Αργοναύτες ξεχωρίζω το πρώτο ,το
«Τραγούδι του Παλιού Καιρού” όπου εκτός από το το Μανώλη Μητσιά ακούμε και το Γιάννη Φέρτη…
Σημειωτέον ότι ο Γκάτσος αφιέρωσε αυτό το τραγούδι στο Γιώργο Σεφέρη.
Μπορείτε να το ακούσετε εδώ:
http://www.zshare.net/audio/604037464df52e12/
Σπύρο πολύ καλά έκανες για τους ποιητές που “δανείζουν” τους στίχους τους, για να διαβάζονται βεβαίως.
Η ποίηση που επιστρατεύεται, χρόνια τώρα, για να “ντύσει” μουσικές δημιουργίες, δεν κάνει απαραιτήτως την καλή μουσική.
Δεν θέλω να πω περισσότερα.
καλημέρα.
Δε χρειάζεται να πείτε κάτι περισσότερο.
Πέσατε μέσα στο 99,9%.
Σαφώς και δεν κάνει η ποίηση απαραιτήτως την καλή μουσική. Αλλά είτε το θέλουμε είτε όχι, η ποίηση και η μουσική έχουν συνυπάρξει και συνεχίζουν να συνυπάρχουν αρμονικά στο ελληνικό τραγούδι. Επιτρέψτε μου μια διόρθωση: δεν ντύνει η ποίηση τις μουσικές δημιουργίες, αλλά αλληλο-ντύνονται (ή και αλληλο-γδύνονται), η ποίηση και η μουσική, με συχνά ευτυχή αποτελέσματα. Διακρίνω μια πικρία στα λόγια σας. Θεωρείτε τις μελοποιήσεις των ποιητών ανεπαρκείς; Τις θεωρείτε εκ του πονηρού; Πιστεύετε ότι οι ποιητές πρέπει να διαβάζονται, μόνο, και όχι να τραγουδιούνται;
Όσο για το 99,9% των περιπτώσεων όπου η ποίηση δεν συμπίπτει με την καλή μουσική, θα ήθελα να ρωτήσω αν συμπεριλαμβάνετε και τις ακόλουθες περιπτώσεις στη στατιστική σας εκτίμηση:
Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Χατζιδάκις, Γιάννης Μαρκόπουλος, Ηλίας Ανδριόπουλος, Δήμος Μούτσης, Μάνος Λοΐζος, Θάνος Μικρούτσικος, Χρήστος Λεοντής, Νότης Μαυρουδής, Νίκος Μαμαγκάκης, Δημήτρης Λάγιος.
Ευχαριστώ.
‘Πιστεύετε ότι οι ποιητές πρέπει να διαβάζονται, μόνο, και όχι να τραγουδιούνται;’
ΝΑΙ.
Και γιατί ‘ΜΟΝΟ’; Γιατί η ανάγνωση της καλής ποίησης να χρειάζεται τη συμπλήρωση (ή τη συνύπαρξη) της καλής ή κακής μουσικής; Γιατί πρέπει να θετουμε μόνο αυτό το ερώτημα και όχι λ.χ. το ερώτημα: Πιστεύετε ότι τα ποιήματα πρέπει να διαβάζονται και να τραγουδιούνται, μόνο, και όχι να εικονογραφούνται; Είναι σαν να παραδεχόμαστε ότι η ποίηση δεν αρκεί. Βέβαια η μουσικη ενδέχεται να διαδώσει ευρύτερα την ποίηση -αλλά ποια σχέση έχει η ευρύτερη διάδοση της ποίησης με την ποίηση;
Πάντως η επική ποίηση, η λυρική ποίηση, η τραγική ποίηση ήταν στενά συνυφασμένες με τη μουσική…
Ο μοντέρνος ελεύθερος στίχος από τις απαρχές του έμοιαζε να διεκδικεί όχι μόνο τον απεγκλωβισμό του από τις παλιές φόρμες της ρίμας και του μέτρου μα και την απελευθέρωσή του από τη μουσική του χειραγώγηση.
Η σύγχρονη ποίηση σίγουρα δε χρειάζεται πια τη μελοποίησή της για να υπάρξει-πολλές φορές μάλιστα μπορεί και να υποστεί ζημία από αυτήν.Αυτό είναι γεγονός…
Άλλοι πάλι διατείνονται ότι ακόμη και μια πετυχημένη μελοποίηση περιορίζει τη δυναμική ανάπτυξη του ποιήματος ανεπηρέαστου από τη μουσική του συσχέτιση που φτάνει ως και να το καπελώνει.Π.χ.,λένε οι υποστηρικτές αυτής της άποψης,πως όσο καλή κι αν είναι η μελοποίηση του ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ από το Θεοδωράκη,η μουσική του αφαιρεί από το ποιητικό έργο την αυτόνομη ύπαρξη του ποιήματος ανεξάρτητα από τις νότες του μουσουργού.Διαβάζεις το ποίημα του Ελύτη και υποχρεωτικά πια ακούς μέσα σου να αντηχούν οι νότες του Θεοδωράκη…
Ακόμη κάποιοι αντιτίθενται στη μαζική κατανάλωση ποίησης στην οποία μπορεί να οδηγήσει η μελοποίησή της.Το περιορισμένο «ειδικό κοινό»της ποίησης ,λένε,αρκεί για να την καταξίωση του έργου.Το τραγουδισμένο ποίημα «μολύνεται» από τα χνώτα της πλέμπας που κατακλύζει στάδια για να συνοδεύσει και με κιτσάτα παλαμάκια το ρυθμικό λόγο του ποιητή…
Τελειώνοντας,αντί να εκθέσω με επιχειρήματα την αντίθετή μου άποψη σε όλα αυτά,θα ήθελα να σας υπενθυμίσω μια διδακτική ιστορία από την αρχαιοελληνική παράδοση:
Κάποτε που προσπαθούσε ο Ζήνων ο Ελεάτης να αποδείξει στον Αντισθένη με περίπλοκα επιχειρήματα ότι δεν υπάρχει κίνηση, ο τελευταίος άρχισε να βαδίζει, ρωτώντας το Ζήνωνα:
“Δε βλέπεις ότι τα γεγονότα είναι πιο ισχυρά από τα επιχειρήματά σου;”…
Με τη σειρά μου λοιπόν,θα πω:μα στ’ αλήθεια ποιο επιχείρημα μπορεί να σταθεί πιο δυνατό από τη μουσική του Θεοδωράκη στη μελοποίηση «Με το λύχνο του άστρου»;
Όταν ο Μπιθικώτσης ριγεί το ασυνείδητο αρθρώνοντας την ποιητική απορία «Πού να βρω την ψυχή μου,το τετράφυλλο δάκρυ» νομίζω πως φτερουγίζει η ποίηση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο μέσα στις καρδιές των δεκτικών ακροατών του…
Και το ρίγος αυτό δε χρειάζεται κανένα λογικό τεκμήριο για ν’ αποδείξει την ύπαρξή του.
υγ.Όσο για την ανυπαρξία σχέσης ανάμεσα στην ποίηση και στη διάδοσή της,ας μου επιτραπεί μια ακραία μεταφορά:
δεν αρκεί να είναι ωραία μια γυναίκα για να την απολαύσεις ερωτικά-πρέπει και να την έχεις στο κρεβάτι σου. 🙂
“Το περιορισμένο «ειδικό κοινό»της ποίησης ,λένε,αρκεί για να την καταξίωση του έργου.Το τραγουδισμένο ποίημα «μολύνεται» από τα χνώτα της πλέμπας…”
Ποιος ο λόγος να πριμοδοτούμε τον λαϊκισμο ή να κατασκευάζουμε βολικά φάντασματα (ειδικό ή κοινό, χνώτα της πλέμπας); Ωστε η ανάγνωση της ποίησης ειναι μια ‘λειτουργία’ που προσιδιάζει σε ένα ειδικό κοινο, σε μία ελίτ; Το τραγουδισμένο ποίημα αποκτά την ανώτερη νομιμότητα της τέχνης επειδή (υποτίθεται ότι) απευθύνεται στο ευρύ κοινό;
Kαι ποιος ο λόγος να ταυτίζουμε την αξία της τραγουδισμένης ποίησης με την αξία της ποίησης, με σκοπό να αποδείξουμε όχι την αξία του τραγουδισμένου ποιήματος αλλά την την αξία του ποιήματος; Eκτός αν δεχθούμε ότι η συγκίνηση που μεταδίδει ένα τραγουδισμένο ποίημα αναγκαστικά όχι μόνο ταυτίζεται με και δεν διαφέρει από αλλα εκφράζει καλύτερα (αμεσότερα, αυθεντικότερα) τη συγκίνηση που μεταδίδει το ποίημα καθαυτό. Που σημαίνει ότι η ‘συγκίνηση’ που μεταδίδει η καλή ποίηση ειναι πάντα λειψή και χρειάζεται τη σωτήρια συνδρομή της μουσικής (και γιατί όχι της εικονογράφησης, της χορογραφίας κ.ο.κ.) για την ‘νομιμοποίησή’ της (κατα το δυνατόν ευρύτερη: μην χαρακτηριστούμε και ελιτιστές).
Kyriaz, ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ!!!!!!!!!!!!!!
ΧΑΙΡΕ!!!!!!!!!!!!!!
Η συγκίνηση που προκύπτει από τις δυο μορφές του ποιητικού λόγου –αυθύπαρκτου και μελοποιημένου-δεν ταυτίζονται,μα αν το όχημα για να μεταλάβουμε τον ποιητικό λόγο είναι αποτελεσματικό δε σημαίνει πως τον υποκαθιστά κιόλας.Τον υπηρετεί,τον αναδεικνύει και μπορεί να οδηγήσει κάποιον από την ακρόαση της μελοποίησης στην ανάγνωση του ποιήματος.Γιατί λοιπόν να την απορρίψουμε;…
Ας αφήσουμε την ποίηση να περπατήσει ανάμεσά μας-κι ας την κορτάρουν άλλοι για την ομορφιά της κι άλλοι για το συνδυασμό της ομορφιάς της με τα προκλητικά της ρούχα…
Η διαπίστωση: τα ποιήματα δεν ενδιαφέρουν κανενα. Αυτο δεν σημαίνει οτι οι λίγοι επαρκείς αναγνώστες συγκροτούν (ή πρέπει να συγκροτούν) υποχρεωτικά ένα “ειδικό κοινό”, μία ελίτ. Διαφορετικά, προσυπογράφουμε την διάχυτη αντίληψη οτι η ποίηση είναι μία ακόμη αυστηρά κανονισμένη ‘ειδικότητα’, κάτι σαν κλειστό επάγγελμα που πρέπει να ανοίξει με κάθε μέσο (μουσικό ή άλλο) για την άνοδο της ‘πνευματικής στάθμης’.
‘Γιατί λοιπόν να απορρίψουμε την μελοποίηση;’
Aν το ζητούμενο είναι η πάση θυσία διάδοση της ανάγνωσης – γιατί πράγματι να απορρίψουμε την μελοποίηση;
Το ερώτημα όμως οπώς τέθηκε (γιατί να διαβάζουμε ΜΟΝΟ;) υπονοεί, τουλαχιστο για μένα, πως η ανάγνωση δεν αρκεί. Ας φανταστούμε ένα ερώτητα του τύπου:Γιατί μόνο να ακούμε τους μουσικούς;
Αυτονόητα, κοινότοπα και διόλου προκλητικά (για μένα):
-H αξία της ποίησης δεν μειώνεται επειδή οι πολλοί διαβάζουν ή δεν διαβάζουν ποίηση.
-Δεν υπαρχει ‘περιούσιο’ (μικρό ή μεγάλο) κοινό της ποίησης.
-Δεν συνδέω την αναγνωστική επάρκεια με την εξειδίκευση, τη σοφία και τη φώτιση. Ούτε την αξιολόγηση με την αλαζονεία, την προβοκάτσια και την προκλητικότητα.
“…υπονοεί, τουλαχιστο για μένα, πως η ανάγνωση δεν αρκεί.”
Η ποίηση δε μελοποιείται από ανεπάρκεια της αναγνωσης μα για την τέρψη που προκαλείται από τη συνύπαρξή της με τη μουσική.Κι αν αυτή η τέρψη είναι διαφορετικής υφής από την αναγνωστική απόλαυση,παρόλα αυτά έχει δικαίωμα ύπαρξης…Και δε μολύνει την ποίηση επειδή ακουμπά πάνω της,νομίζω.
H ακρόαση δεν υποκαθιστά την ανάγνωση.
“H ακρόαση δεν υποκαθιστά την ανάγνωση.”
Ακριβώς. Ούτε τη συμπληρώνει. Οπότε το επιχείρημα (:οι ποιητές δεν πρέπει μονο να διαβάζονται) για την υποτιθέμενη ‘κακή’ αποκλειστικότητα της ανάγνωσης πέφτει.
Σκέψεις του Charles Lamp για τις παραστάσεις του Shakespeare (απο τα Collectanea του Ζ.Λ.):
“but I am not arguing that Hamlet should not be acted, but how much Hamlet is made another thing by being acted.”
‘the sublime images, the poetry alone, is that which is present to our minds in the reading.’
‘So in the reading of the play we see with Desdemona’s eyes; in the seeing of it we are forced to look with our own.’
‘It is common for people to talk of Shakspeare’s
plays being so natural, that everybody can
understand him. They are natural indeed, they
are grounded deep in nature so deep that
the depth of them lies out of the reach of most of us.’
Διορθώνω: Charles Lamb
Για την ποίηση (την εγγενή αξία της) και το κοινό της:
‘Ο Σολωμός και ο Σικελιανός είναι δυο από τους μεγάλους ποιητές μας. Μήτε ο ένας μήτε ο άλλος έχουν να πάθουν τίποτα από το δικό μας έπαινο, είτε την απόλυτη άγνοια του έργου τους. Τα έργα αυτά στέκονται εκεί που στέκονται. Ασάλευτα. Εμείς σαλεύομε, πότε σωστά και πότε λαθεμένα.’
‘Ας ελπίσομε τα Γράμματα του Αγγελου Σικελιανού να έχουν καλύτερη τύχη από την Αλληλογραφία του Διονυσίου Σολωμού. Και οι δυο περιπτώσεις και η καλύτερη και η χειρότερη δείχνουν ποιοι είμαστε. Και οι δυο τυχόν περιπτώσεις και η καλή (όταν αγοράζονται περισσότερα αντίτυπα) και η κακή (όταν δεν αγοράζονται) δε δείχνουν τίποτα για τους δυο ποιητές. Δείχνουν ποιοι είμαστε.’
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=134607&ct=47&dt=24/06/2001
Αν χρειαζόταν οπωσδήποτε η μουσική για να αναδεικτεί και να προσληφθεί από το κοινό η ποίηση, τότε εμείς οι κουφοί δεν θα διαβάζαμε και δεν θα αγαπούσαμε την ποίηση.
Νομίζω ότι εδώ έχουμε ένα γεγονός, που διαψεύδει τα περί του αντιθέτου επιχειρήματα. Η προσωπική μου εμπειρία δείχνει πως μπορείς να αγαπήσεις την ποίηση και με την κατά μόνας εσωτερική ανάγνωση.
(έγινα αντιληπτή ή να αρχίσω να περπατάω σαν τον Αντισθένη για να σας πείσω; )
Εγώ τουλάχιστον πουθενά δεν ανέφερα ότι η ποίηση έχει ανάγκη το δεκανίκι της μουσικής για να την απολαύσει κανείς.
Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η σύνδεση της μουσικής με την ποίηση λειτουργεί ντε και καλά αρνητικά για τη δεύτερη…
Α: Μελοποιώ Ρίτσο γιατί, μεταξύ άλλων, ταιριάζει με τα πολιτικά μου φρονήματα.
Β: Μελοποιώ Ρίτσο γιατί τον μελοποίησε κι ένας άλλος κι “έπιασε”.
Γ: Μελοποιώ Καββαδία γιατί είναι άγνωστος.
Δ: Μελοποιώ Καββαδία γιατί είμαι άγνωστος.
Ε: Μελοποιώ Καββαδία, γιατί γουστάρω.
Ζ: Μελοποιώ Ελύτη γιατί είναι της μόδας.
Η: Μελοποιώ Παπαντωνίου επειδή τους άλλους του πρόλαβαν άλλοι.
Πώς να βάλεις σε κανόνες το πώς λειτουργεί ο κόσμος;
Γιάννη Κυριαζή, μην παρεξηγηθώ: εννοείται (για μένα) πως η απόλαυση που προκύπτει από τη μελοποίηση ενός ποιήματος είναι πάρα πολύ σημαντική και διαφορετική από την ανάγνωσή του. Εν ολίγοις δηλαδή συμφωνώ με την ανάλυσή σου.
Εξάλλου, νομίζω ότι εγώ, περισσότερο απ’ όλους σας, έχω ευχηθεί άπειρες φορές να μπορούσα να ακούσω τα μελοποιημένα ποιήματα (τουλάχιστον τα δικά μου, από περιέργεια! )
Κάθε τέχνη είναι σημαντική για τη ζωή μας και δεν υπάρχει λόγος να ακυρώνουμε ή να υποβαθμίζουμε την αισθητική απόλαυση που μας δημιουργούν είτε μόνες τους, είτε σε συνδυασμό.
απαντώ στα “Μουσικά Προάστια” στο # 5…
Όλες οι τέχνες μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά, όλες δίνουν και παίρνουν η μία από την άλλη, ή “παντρεύονται” για ένα επιθυμητό από τον δημιουργό, αισθητικό αποτέλεσμα, όλα αυτά είναι νόμιμα στη τέχνη.
Η μουσική όμως, έχει περισσότερες ευκαιρίες να φτάσει σε σχετικά μεγάλο ακροατήριο, είναι η εμπορικότερη των τεχνών – και μερικά έργα υπερτιμώνται σε σχέση με την ποίηση, τα εικαστικά κλπ.
Από την άλλη όπως όλες οι τέχνες χρειάζονται γνώση των υλικών μέσων – από πλευράς δημιουργού, και έχουμε ακούσει μουσικά έργα μέτρια να γίνονται σουξέ, μόνο και μόνο από το στίχο τους· παρόλο το κακό πάντρεμα μεταξύ τους. Ένα κακός συνθέτης (κατά την άποψή μου) μπορεί να κάνει επιτυχία σχετικά εύκολα στις πλάτες πολύ γνωστών και αγαπημένων ποιητών, όπως μπορεί ένα μουσικό κομμάτι σαν σύλληψη αρμονίας να είναι υπέροχο και να στερείται κατάλληλης ενορχήστρωσης.
Άποψή μου: Οι ενορχηστρώσεις π.χ. του Ανδριόπουλου και Μικρούτσικου, είναι κατά την άποψή μου μέτριες… Μην μου πείτε να το εξηγήσω, δεν γίνεται, τουλάχιστον όχι εδώ.
Μετά τον ”οριακό” Καρυωτάκη της Πλάτωνος, κάποιοι έπρεπε να καταλάβουν ότι γύρισε σελίδα.
Μόλις είχα τελειώσει την ανάγνωση των σχολίων
και μια ψευδαίσθηση άρχισε να χοροπηδά μπρος
στα μάτια μου. Είδα τις Μούσες να μαλλιοτραβιούνται