Στον αιώνα μας το περιβάλλον και η ζωή είναι το μεγάλο διακύβευμα και η τέχνη καλείται να ιχνηλατήσει την αλλαγή του εαυτού μας και του πολιτισμού σε αυτή την κατεύθυνση. Η μουσική και το τραγούδι, σαν παγκόσμια γλώσσα ικανή να απευθυνθεί σε καθένα προσωπικά και άμεσα, σα γλώσσα χωρίς σύνορα και τείχη, είναι το μαγικό χαλί για να φτάσει το μήνυμα της συνειδητοποίησης αυτής παντού κι ελεύθερα, για να σώσουμε το μέλλον από τα περιβαλλοντικά χρέη του παρελθόντος και του παρόντος.
Το έργο είναι πρωτογενές και είναι βασισμένο σε ποίηση Ελλήνων και ξένων ποιητών -στιχουργών όπως: (επιλογή ποιημάτων: Πασχάλης Τόνιος-Σπύρος Αραβανής)
Οδυσσέας Ελύτης, Κωστής Παλαμάς, Γιάννης Ρίτσος, Μαρία Πολυδούρη, Νικηφόρος Βρεττάκος, Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Διονύσης Καψάλης, Νίκος Γκάτσος, Έμιλυ Ντίκινσον καθώς και Μάνος Χατζιδάκις, Ουώλτ Ουΐτμαν, Παύλος Σιδηρόπουλος, Ντίνα Χατζηνικολάου, Μιχάλης Γελασάκης, Σπύρος Αραβανής, Μαρία Μπέκου, Σαράντης Αλιβιζάτος, Ιωάννα Μουτσοπούλου και Γιάννης Ζήσης.
Σύνθεση συντελεστών:
– Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής και χορωδία της ΕΡΤ God Told Me To dvd – Διεύθυνση Ανδρέας Πυλαρινός / Διδασκαλία Δημήτρης Μπουζάνης
– Παιδική χορωδία
Δημήτρη Τυπαλδου
– Σολίστ (αλφαβητική σειρά):
Αηδονίδης Χρόνης, Γαϊτάνος Πέτρος, Δήμου Ελένη, Θεοδωρίδου Σόνια, Κετιμέ Αρετή, Λέκκας Βασίλης, Λίντα Μαίρη, Μουτσάτσου Αναστασία, Μπάσης Δημήτρης, Πέτα Ελένη
– Αφήγηση: Ζούνη Πέμυ, Ζαλμάς Σταύρος
– Ενορχήστρωση:
buy Monsieur Verdoux Ευγενία Μανωλίδου
– Video προβολή με θέμα «Άνθρωπος και περιβάλλον» – δημιουργία:
Μεγακλής Βιντιάδης
Χορηγός επικοινωνίας: ΕΡΤ, Δεύτερο Πρόγραμμα, ΝΕΤ 105.8 και Ραδιοτηλεόραση.
Υπό την αιγίδα του Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ
Παύλος Σιδηρόπουλος, Στη νεκρόπολη της Ελευσίνας
Η κάποια ευχαρίστηση που δίνει η ψυχή
η ποίηση του πιο ερημικού κι απαίσιου τοπίου.
Μοιάζει στην ονειροπαρσιά
πριν απ’ το γλίστρημα στην καθημερινή ζωή
μετά από κάπνισμα οπίου.
Τα μάτια στα παράθυρα αδειανά
ακόμα και τα πιο εφηβικά στοιχεία από το θάμα.
Σεβάστηκα όμως την καρδιά που ήτανε πολύ παλιά
όσο το Ελευσίνιο μυστήριο και το δράμα.
Σημαδιακό το γεγονός στο δέντρο της γενιάς
ακόμα και στα πιο γερά και στέρεα παρακλάδια.
Αλλά παιδιάστικο το πείραμα, κι εντύπωση βαθιάς
του τρόμου το ανεπαίσθητα τα σκοτεινά τα βράδια.
Η τρομερά αταίριαστη τέλεια προσαρμογή
στις πέτρες της οικοδομής και στα σαθρά υπόγεια.
Οι διάδρομοι περίπλοκοι δυσδιάκριτη η ρωγμή
με νοσηρή λεπτομέρεια οι αισθήσεις και τα λόγια.
Το σκότος σαν μια έμφυτη ιδιότητα θετική
ξεχύνεται στο ψυχικό και υλικό τους κόσμο.
Παντοτεινή η θύμιση και τόσο εντατική
που οδηγεί σ’ έναν ξέφρενο ιδεαλισμό και φόβο.
Διονύσης Καψάλης, ΧV
Αυτό το δέντρο κι ο κρυφός κορυδαλλός του
Κάτι πρεσβεύουν προ καιρού συμφωνημένο
Μα εδώ που κάθομαι αιώνες, δεν προσμένω
Κανένα μήνυμα φυγής ή κάποιου νόστου
Ξέρω δεν είναι λειτουργοί μεγάλου αγνώστου,
Να προφητεύουν το κυρίως δεδομένο
Θάλλουν ανάμεσα στο ίδιο και στο ξένο
Εκεί που ο κόσμος επαφίεται το φως του
Μα εδώ στο δέντρο που μου δίνει τη σκιά του
Ο χρόνος όλος σαν παράδεισος απλώνει
Σε μια παράξενη αναίρεση θανάτου
Πέλαγος, ψίθυροι, πλαγιές, αγέρας, κλώνοι,
Επαληθεύουν κι επιτέλους ανταμώνει
Ο προ αιώνων μελωδός τη δέσποινά του
Έμιλυ Ντίκινσον, 888
Αφού τον ήλιο είδα να βγαίνει
Απ΄το λαμπρό του σπίτι πέρα,
Σε κάθε πόρτα μιαν ημέρα,
Παντού μια πράξη, να πηγαίνει
Χωρίς φιλόδοξα συμβάντα
Και παρατράγουδα, η γη
Μοιάζει με τύμπανο από μπάντα
Που κυνηγούν κάτι μικροί
Μαρία Πολυδούρη, Άτιτλο
Για δες αγάπη μου μακριά, πόσο μακριά είναι οι κήποι
Και κρίμα, δεν είναι ούτε αυγή και μόλις ξεκινάμε.
Θα μας ρημάξη η κακωσιά και θα μαράνη η λύπη
Την ακριβή μας τη χαρά, πως ταιριασμένοι πάμε.
Στέρξε να μείνουμε σε μια του δρόμου μας γωνούλα,
Κάτω στον ίσκιο μιας εληάς-ήσκιε μου εμπιστεμένε
Και γω θα δης με των φιλιών τη δροσερή πηγούλα
Θα σου γιομίσω την καρδιά λουλούδια, αγαπημένε!
Κωστής Παλαμάς, Φοινικιά (απόσπασμα) Aqua Teen Hunger Force Colon Movie Film for Theaters ipod
Ξημέρωσε. Το φως χίλια σου σπέρνει μάτια,
Για ν’ αγκαλιάζεις τα βουνά και τα ρουμάνια,
Στα δέντρα τις φωλιές, στις χώρες τα παλάτια,
Και τα καράβια στ’ ανοιχτά και στα λιμάνια.
Τη νύχτα ωραία ξωτικά σε αχτίδων άτια
Να σε δουλέψουν έρχονται απ΄ τα ουράνια.
Χέρια φυτρώνει η λεύκα και στ’ απλώνει πλείσια
Σε νανουρίζουν ήσυχα τα κυπαρίσσια
Μιλάς με τον αϊτό και με τον πελεκάνο,
Ρουφάς τη μουσική του κόσμου στάλα στάλα
Βλέπεις τα μακρινά, τα γύρω και τ’ απάνω
Τ’ απέραντα και τ’ άπιαστα και τα μεγάλα,
Ανταποκρίνεσαι με κάθε αεροπλάνο
Με αχτίδες, με φτερά, με την παγκόσμια σκάλα..
Κι εμείς γυρτά στη γη, δαρμέν’ από λύπη
Ακούσαμε της γης το μέγα καρδιοχτύπι
Αν και σήμερα σκόπευα, λόγω ιδιαίτερης – αλλά όχι και πρωτόγνωρης – χαράς (http://briefcase.pathfinder.gr/download/611069), να μην πω κακές κουβέντες εν τούτοις δεν θα το αποφύγω τελικά.
Το θέμα δεν αφορά το περιβάλλον (και το τι πρέπει να γίνει), αλλά κάτι που μου «χτύπησε» στην ανωτέρω παρουσίαση.
Η κλασική μουσική και ιδίως αυτή του 20ού αιώνα είναι η αγαπημένη μου μουσική και το γεγονός ότι έχει ένα τόσο περιορισμένο ακροατήριο με ενοχλεί. Αυτό βέβαια είναι κάτι που δε συμβαίνει μόνο στη χώρα μας, απλά στη χώρα μας συμβαίνει σε ένα υπερθετικό βαθμό. Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για τα αίτια με την έλλειψη ουσιαστικής παιδείας και το ρόλο των ΜΜΕ να είναι σίγουρα τα σημαντικότερα.
Αν θέλουμε όμως να είμαστε αντικειμενικοί οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι για αυτή την αρνητική κατάσταση (και την αποστροφή του κόσμου προς τη λόγια μουσική) έχουν συνεισφέρει και πολλοί από τους καλλιτέχνες αλλά και τους δημιουργούς.
Δυστυχώς ελάχιστοι γνωρίζουν ότι ένας Σκαλκώτας φυλακίστηκε από τους Ναζί (στο Χαϊδάρι αν θυμάμαι) ή – πάντως περισσότεροι – ότι οι Schoenberg, Kurt Weil και όλοι οι πρωτοποριακοί μουσικοί των αρχών του 20ού αιώνα, έφυγαν από τη Γερμανία εξ’ αιτίας των Ναζί κλπ.
Ανάμεσα σε αυτά που έχουν μείνει είναι ένας Dmitri Dmitrievich Shostakovich να εκλιπαρεί το Στάλιν για την έγκριση των έργων του, ένας Herbert von Karajan κι ένας Wilhelm Furtwängler να ανεβαίνουν στο πόντιουμ με τον αγκυλωτό σταυρό στο περιβραχιόνιο και μια θολή εικόνα ότι η κλασσική μουσική δεν αφορά παρά την άρχουσα οικονομικά τάξη και είναι κάτι ξένο προς τις πνευματικές ανάγκες και αναζητήσεις του μέσου πολίτη.
Τηρουμένων λοιπόν πάντα των αναλογιών στη σημερινή Ελλάδα βλέπουμε
– τη συντριπτική πλειοψηφία των πολλών άξιων δημιουργών κι εκτελεστών να επιλέγουν είτε μείνουν στην αφάνεια της αξιοπρέπειας είτε να φεύγουν είτε να εγκαταλείπουν και
– κάποια κα Ευγενία Μανωλίδου (αφού μας έχει πρώτα ικανοποιήσει την κάθε αρρωστημένη κλειδαροτρυπο-περιέργειά μας) να μας το παίζει συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας…
ΦΤΟΥ ΣΑΣ ΞΕΦΤΙΛΕΣ (όχι στο «ποιείν» βέβαια…)
Είδες πως (αυτο-)τιμωρούνται (και δικαίως) οι άνθρωποι;
Βιογραφικό Ε. Μανωλίδου
Γεννημένη στην Aθήνα, η Eυγενία Mανωλίδου άρχισε τα πρώτα μαθήματα πιάνου στην ηλικία των πέντε ετών. Tο 1994, σταμάτησε τις ανώτερες σπουδές στο πιάνο για να ξεκινήσει τις σπουδές στην σύνθεση. Σπούδασε σύνθεση, ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας στο Juilliard School (Nέα Yόρκη) με τον συνθέτη Daron Hagen και τον μαέστρο Vincent la Selva (New York Grand Opera). Παράλληλα, συνέχισε τις σπουδές στο πιάνο με την Aμερικανίδα σολίστ Julie Jordan. Aπό το 1998 έως το 2001, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Bρυξέλλες με τον συνθέτη και μαέστρο του Bασιλικού Ωδείου των Bρυξελλών Robert Janssens, ενώ το 2005 ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές στην Iστορία Πολιτισμού στο πανεπιστήμιο Alpine Universitat, Zurich .
H πρώτη της ηχογράφηση έγινε στη Nέα Yόρκη το 1998. Tον Oκτώβριο του 1998, έχοντας πια επιστρέψει στην Eυρώπη, ξεκίνησε μια σειρά ηχογραφήσεων στην Σόφια με την Συμφωνική Oρχήστρα της Bουλγαρίας: «Mυθικά Zευγάρια» – Συμφωνικό ποίημα σε 5 μέρη, «Γαία» – Mπαλλέτο σε δύο πράξεις κ.α. Tο 2001 ηχογράφησε το άλμπουμ με τίτλο «Eλλήνων Ύμνοι» βασισμένο σε κείμενα ορφικών ύμνων, με την τσέχικη συμφωνική ορχήστρα Bohuslav Martinu Philharmonic. Tο 2005, ηχογράφησε στην Aθήνα το μουσικό δρώμενο EΠOΣ, ένα διπλό άλμπουμ με πλήρη συμφωνική ορχήστρα, χορωδία, σολίστ και αφηγητή.
Tο 1999 παρουσιάστηκε στο θέατρο Wuppertal της Γερμανίας το μπαλλέτο «Γαία» με το γερμανικό σύνολο Tanztempel. Tον Iούλιο 2000 έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο Aπόλλων στην Σύρο, διευθύνοντας την Oρχήστρα των Xρωμάτων σε δικές της συνθέσεις. Tον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους, παρουσίασε το έργο της στην αίθουσα Brahms στο Mέγαρο Mουσικής της Bιέννης (Musikverein), σε ένα πρόγραμμα αποκλειστικά βασισμένο στην ελληνική μυθολογία. Aποτέλεσμα αυτής της συναυλίας υπήρξε η πρόταση του προέδρου του βιεννέζικου ιδρύματος, για μελοποίηση των ποιημάτων του Γερμανού ποιητή Rainer Maria Rilke. Tα «Σονέττα στον Oρφέα» (die Sonette an Orpheus) παρουσιαστήκαν στις 2 Mαρτίου 2002 με σολίστ τους Ildiko Raimondi (sopran) και Herbert Lippert (tenor) στο Mέγαρο Mουσικής της Bιέννης. Tον Aπρίλιο 2001, έδωσε δύο ακόμα συναυλίες στις Bρυξέλλες με την συμφωνική ορχήστρα Basso της Άγκυρας με κλασσικό ρεπερτόριο. Tον Iούλιο 2002, η σουίτα για βιολί και άρπα με τίτλο «Άγγιγμα Eλλάδος» (Hellenic Touch), παρουσιάστηκε στο Παγκόσμιο Συνέδριο Άρπας στην Γενεύη. Tον Nοέμβριο 2003, παρουσιάσε δουλειά της στο Mέγαρο Mουσικής Aθηνών. Tον Δεκέμβριο του 2004 διηύθυνε την Oρχήστρα Δωματίου της KOA στο Iδρυμα Iατροβιολογικών Eρευνών της Aκαδημίας Aθηνών, σε κλασσικά και σύγχρονα έργα. Ένα χρόνο μετά, διηύθυνε την Συμφωνική Oρχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης, στο Mέγαρο Mουσικής της συμπρωτεύουσας. Tο 2006 παρουσίασε έργα της στο Kέντρο Tεχνών Δήμου Xαλανδρίου (A.C.S.).
Tο πρώτο άλμπουμ με τίτλο «Έννοιες και Σύμβολα» κυκλοφόρησε το 1999 από την εταιρεία Universal. Tο 2002 κυκλοφόρησε ο δεύτερος δίσκος με τίτλο «Eλλήνων Ύμνοι» από την εταιρεία AΛΣ με σολίστ την Xαρά Kεφαλά και τον Kωνσταντίνο Παλιατσάρα. Tο 2003 ξεκίνησε συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο Γεωργιάδη – Bιβλιοθήκη των Eλλήνων για μια σειρά παιδικών CD βασισμένη στην ελληνική ιστορία και μυθολογία. Kυκλοφόρησαν ήδη τα έργα «Hρακλής, το αληθινό πρόσωπο του μεγάλου ήρωα», «Mέγας Aλέξανδρος, ο ζωντανός θρύλος», «Iλιάδα» και «Oδύσσεια». Tο καλοκαίρι του 2004 κυκλοφόρησε το τρίτο προσωπικό άλμπουμ με τίτλο «Aρχέτυπον», καθώς επίσης και το μπαλλέτο «Γαία». Mουσική της Mανωλίδου επένδυσε το τρίωρο ιστορικό έργο «Mέγας Aλέξανδρος – Mύθος και Πραγματικότητα», που κυκλοφόρησε τον Nοέμβριο του 2004. Tο 2005 ηχογραφεί στην Aθήνα για πρώτη φορά το λυρικό δράμα «EΠOΣ» με μουσικούς της Kρατικής Oρχήστρας Aθηνών και σολίστ την Xαρά Kεφαλά (σοπράνο), τον Kωνσταντίνο Παλιατσάρα (τενόρο) και τον Tάσο Aποστόλου (βαρύτονο). Tον Δεκέμβριο του 2006, το EΠOΣ πήρε την δεύτερη διάκριση στον διεθνή διαγωνισμό σύνθεσης για όπερα Nancy van de Vate που διοργανώθηκε στην Aυστρία από τις εταιρείες Vienna Masterworks (BMI) και Vienna Master Composers (ASCAP).
ΜΙΑ ΜΑΓΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΧΑΡΙΣΕ Η ΕΥΓΕΝΙΑ ΜΑΝΩΛΙΔΟΥ ΣΤΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΠΕΚΙΝΟ!
Με ιδιαίτερα μεγάλη επιτυχία παρουσιάστηκε το Ολυμπιακό Συμφωνικό Κονσέρτο της συνθέτριας και διευθύντριας ορχήστρας Ευγενίας Μανωλίδου, που ερμήνευσε η Ορχήστρα και η Χορωδία της Όπερας της Κίνας στην Αίθυσα συναυλιών του Πεκίνου, με σολίστ τη σοπράνο Χαρά Κεφαλά.
Το κοινό που κατέκλυσε την αίθουσα υποδέχτηκε με ενθουσιασμό το συμφωνικό παραμύθι “Δύο Πολιτισμοί, Μία Ιδέα”, εμπνευσμένο από την ένωση των δύο αρχαίων και λαμπρών πολιτισμών, του ελληνικού και του κινεζικού, μέσω των Ολυμπιακών Αγώνων.
Η συναυλία παρουσιάστηκε στα πλαίσια του Πολιτιστικού Έτους της Ελλάδας στην Κίνα, υπό την αιγίδα της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου (B.O.C.O.G.) ως μέρος του επισήμου προγράμματος των πολιτιστικών εκδηλώσεων των Ολυμπιακών Αγώνων.
φίλε Σπύρο, σε αυτό το “υπέροχο” βιογραφικό απλώς αντιτασσω Γκάντι:
(για το τι δεν πρέπει να έχεις)
Πλουτο χωρις Μοχθο
Πολιτικη χωρις Αρχες
Απολαυση χωρις Συναισθημα
Γνωση χωρις Χαρακτηρα
Εμποριο χωρις Ηθος
Επιστημη χωρις Ανθρωπια
Λατρεια χωρις Θυσια
(από τα πρέπει που… πρέπει)
κύριε Γ. μ.
[απάντηση σε λα ελάσσονα στο σχόλιο σας για τον Στέλιο στην προηγούμενη ανάρτηση του ποιειν]
Σερβίρω τον άρτο: Δείτε πώς γλύφουνε πληγές εδώ για να μην τα μπερδεύετε!
Και ανοίχτε και κείνο το στίχο του Γιάννη Αγγελάκα για να δείτε τι έλεγε το 99 [”σαν γιορτούλα παιδική σε προθάλαμο…ʼʼ]
Oρεκτικό:
Στην πραγματικότητα: [δεν κάνω προσπάθεια νʼ αναιρέσω, τίποτα, άλλωστε για την πραγματικότητα μιλάω]
Η μητέρα μου έφυγε προ 5ετίας, από καρκίνο.
Ο πατέρας μου προ 2ετίας από ανακοπή.
Στρατό, υπηρέτησα προ 9 ετίας.
[Ελεείστε τον αόμματο με σύμβολα και δώστε του Όνομα.]
Αν επιθυμεί κανείς να μιλήσει για τον άλλον εικόνα που τουʼ χει καμωμένη από υλικά καθρεφτοποιίας, μπορεί να τον βρει και σʼ αληθινή πληγή, τυχαία[;]. Σιτ χάπεν. Όλα οκ. Δεν το ξέρατε, και γι΄ αυτό, δεν είπατε.
Και στο κυρίως:
Αγνοείτε -και καλό είναι να μελετήσετε- το διαδίκτυο και την λειτουργία του. Μόνο τότε θα διαπιστώσετε, ότι εσείς, μʼ έχετε καλέσει ή εγκαλέσει! –πριν καν μπω!-. Παρακαλώ, μην το διαβάσετε κυριολεκτικά αυτό, γιατί σας έχω ικανό. Ο ρόλος σας εδώ, δεν είναι η πΠοίηση-και η ενασχόληση με αυτήν, κυρίως.
Είναι ένα Κάλεσμα. [κι όμως!]
Και μένα, τέτοια καλέσματα, με ιντριγκάρουνε. Και απαντώ, ως κανένας που διαβάζει ίχνη και ντύνεται παραλλαγές τη μία και πολιτικά την άλλη.
Σας καταπίνει το δίκτυο, και εγώ σε λίγο θα παίζω μʼ άλλον, που επεφύλαξε από πριν ρόλο Λάϊου ή Λάιου στον εαυτό του κι έστρωσε ανάποδα τρίστρατο καλώντας με ναʼ ρθω απʼ τον τόπο του κανένα ή του κάποιου. Ή όποιο ρόλο επεφύλαξε στον εαυτό του, μπερδεύοντας το je με το moi. Πετάω τη σκούφια μου για τέτοια 🙂 εννοείται, να πιάνει τόπο η ταιλλλάς όταν δεν πουλάω πατατάκια στο περίπτερο.
Έχουν προηγηθεί κι άλλοι φυσικά –απʼ εκεί έρχομαι- κι έπονται κι άλλοι –εκεί πάω-, δεν είστε ο μόνος [και του καθενός το αίτημα, ξέρω να το διαβάζω, ανάποδα]. Και στην κορφή κανέλα.
Και φυσικά διαλέγω πάντα αυτούς που τηρούν υψηλές προδιαγραφές, τους άξιους. Δεν πληρώνω τσάμπα σύνδεση. Θαʼ μουνα τρολ τότε. [μακάρια τα τρολς, με την ευκαιρία, φθονώ την τύχη τους.]
Είμαστε στον αέρα, μην το ξεχνάτε. Κάτι μου λέει, ότι μιλάτε με την ψευδαίσθηση ή την επιθυμία, κάποιος ναʼ χει πατήσει κατά λάθος οφ στην κάμερα.
Όσο θα στοχεύετε την α-δύνατη επικοινωνία μεταξύ μας, να με κλείσετε σε μια φράση, τόσο θα με χάνετε.
Επιτρέψτε μου να πω, ότι αυτή είναι η γοητεία του σήμερα, αυτό το ξεγλίστρημα, που μας κινητοποιεί. Αυτή η νέα τάξη των πραγμάτων μας κυνηγάει με λίστες μαστ, να μας μαντρώσει. Και στον αντίποδα, υψώνουνε σημαίες πάνω σε τάφους. Διάολε, τρέχουμε και δε φτάνουμε. 🙂
Με εκτίμηση
–
Φρούτο: [Συμφωνώ με πολλά απʼ όσα λέτε, περιττό να σημειώσω, συμφωνώ και ότι ξεπετάχτηκα απʼτο πουθενά να μιλήσω κτλ κτλ, χωρίς προηγουμένως να’χω φάει τη λάντζα μου.]
Προσέχτε το διαδίκτυο, δεν είναι ακίνδυνο, η μόνη δικιά μου συμβουλή, με όλο το σεβασμό. Ό,τι ήταν να δώσει το παιχνίδι μας, σας το πρόσφερε κι εμένα επίσης. Παραπέρα θαʼ ταν κακία μου προς εσάς να το συνεχίσω κι ανώφελο για μένα.]
Αν κατέβουν αυτά που έγραψα, όλα εννοώ, -απαντήθηκαν ή όχι- εδώ και 10 μέρες, θα διαβαστούν καλύτερα και χειρότερα, μέσα από άλλα στόματα. Μόνο έτσι, θα πιάσουνε τόπο, μη υπάρχοντας -σ-τα ανύπαρκτα. 🙂
Μπλακ Φόρεστ κι εσπρεσσάκι : Στον δ, τη Σία, την Κούλα [παράτα τον Κυριάκο Κούλα μʼ ακούς;], τα παιδιά από το κάμπινγκ, αφιερώνω με αγάπη ʽʼΜια δέσμη από Τριαντάφυλλαʼʼ του Κώστα του Καρυωτάκη, σε μουσική της Λένας Πλάτωνος κι ερμηνεία Σαββίνας Γιαννάτου.
http://www.youtube.com/watch?v=_dGZtMdtlIA
Θα παίξει από το ραδιόφωνο του Μάριου του Μπλάκμαν, πολύ δεξιά στα εφ-έμ. Στʼ άλλα ραδιόφωνα θα διαβάζουν 96 σελίδες τρόπους να συντηρούνται βίλες.
δ πάρε και τʼ άλλα γράμματα του αλφαβητου και πάμε να σπάσουμε τη γλώσσα μας στο καλύτερο πρόγραμμα της 10ετίας [οι λίστες μας κυνηγάνε]:
Λένα Πλάτωνος-Μάρθα Φριντζήλα-Κ.Β.
Θαʼ μαστε μεις και θαʼναι και κάτι άλλοι δίπλα οι γνωστοί-άγνωστοι: Από μεταμοντέρνες βιντεοθόνες, θα προβάλλoυν Χαίλντερλιν, -ως μαύρο ήλιο, τραύμα στα όργανα της ομιλίας μας- να τον κοιτάει κατάματα ο Χειμ..
Λίγο τοʼ χεις; Θα δεις και το Βέλτιστον, να βαφτίζει το μπικ ομφάλιο λώρο και να γράφει σε σάβανα.
Θα δεις και τον παλιό σου φιλόλογο πελαγωμένο, να μην τον χωράν τα ρούχα του.
Πού ζούμε κ. γ.Μ. μου, και πουʼσαι ακόμα!!! Δεν έχεις δει τίποτα.
Γιʼ αυτό σου λέω, μην ψάχνεις να βάλεις τελεία πάνω σε καθρέπτη.
Πέψις: [Σκέψου αυτό το χέρι που κρατάει την υδρόγειο, να κράταγε σκουλήκια! Είναι μακριά αυτή η μέρα δυστυχώς. Μας έχουν μείνει πτώματα στα χέρια και τα περιφέρουμε, ανίδεοι, βλέποντας ευκαιρίες γραφιστικής υποκατάστασης και εκσυγχρονισμoύ μουσικών ανακτόρων καλώντας διάφανους θεατές να υποκριθούν ότι ακούνε. Γιατί νομίζεις έχουν λαιμούς σαν των κύκνων; Γυρνάνε πέρα δώθε και τεντώνονται ν’ ακούσουν αυτό που έχει οριστικά ξεχαστεί.]
Υ.Γ. Θα συναντηθούμε σ’ άλλο σάιτ.
Σοφότεροι.
Γιώργο Πρίμπα
επαυξάνω με Λένα Πλάτωνος:
«-Τι είναι πιο σημαντικό, Να ικανοποιήσεις χίλιες επιθυμίες σου; Ή να τιθασεύσεις τη μία; – Να τιθασεύσω τη μία”…
αλλά το παρελθόν είναι παρελθόν, δεν διαγράφεται ούτε από τον ίδιο τον δημιουργό του…
«-Τι είναι πιο σημαντικό, Να ικανοποιήσεις χίλιες επιθυμίες σου; Ή να τιθασεύσεις τη μία;”…
Όμορφη φράση – btw, την πρωτοσυνάντησα αυτολεξεί στην ταινία Samsara (2001).
Όσο το επίμαχο θέμα, δεν βλέπω απέναντι σε τι ή σε ποιον μπορεί να αντιταχθεί ο παραπάνω επτάλογος που αποδίδεται στον Γκάντι. Ασφαλώς το βιογραφικό είναι υπέροχο – η αξία του δεν μειώνεται από το γεγονός ότι, για να φτάσουμε στο σημείο να το μάθουμε και να το εκτιμήσουμε, το βιογραφούμενο πρόσωπο επέδειξε συμπεριφορά που δε μας αρέσει. Σκέφτομαι μια εκδοχή της Σούζαν Μπόυλ, σπουδαίας λυρικής ερμηνεύτριας, με σπουδές, περγαμηνές, αλλά αφανούς. Μια ατυχία στη ζωή της τη φέρνει στο προσκήνιο, όπου το κοινό ανακαλύπτει ότι αυτό το πρόσωπο, που ξύνει αδιάφορα τη μύτη και τις μασχάλες του μπροστά στην κάμερα και μας προκαλεί θλίψη και θυμηδία, μόλις ανοίξει το στόμα του να τραγουδήσει, βγαίνουν αηδόνια από μέσα.
Στεκόμαστε ανάμεσα στην τέχνη και στη βιογραφία ενός ανθρώπου, δημιουργώντας οι ίδιοι ένα χώρο από τον οποίο αδυνατούμε να κοιτάξουμε και τα δυο ταυτόχρονα. Ευθύνεται ο άνθρωπος για αυτή μας την αδυναμία;
Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αυτό που ανέκαθεν μου προξενούσε το ενδιαφέρον είναι το προσκλητήριο νεκρών (Ελύτης, Γκάτσος, Ρίτσος, Βρεττάκος, Παλαμάς, Πολυδούρη κλπ.) – και η επιθυμία πολλών ζωντανών να αναζητούν τα ονόματά τους σε αυτό.
Κε Πάκο,
Ως προς το ερώτημα για το που κολλάει ο Γκάντι, θεωρώ περιττό να απαντήσω,
Ως προς το «συμπεριφορά που δε μας αρέσει» , δε θα αναφερόμουνα ποτέ σε κάτι που απλώς περιγράφεται ως «συμπεριφορά που δε μου αρέσει». Δε μιλάμε για μια άσχετη κοπελίτσα (ή αγοράκι), λαμπερό προϊόν της εξέλιξης της «τεκνολογίας» που μόλις βγήκε από κάποια καλλιστεία ή κάποιο ριάλιτι.
Η βαρύτητα μιας πράξης έχει να κάνει ΚΑΙ με την πράξη καθαυτή ΚΑΙ με ποιος/οί και ΓΙΑΤΙ συμμετέχουν.
Η εκπομπή στην οποία αναφερόμουνα έχει ακροαματικότητα σε όλες τις ηλικίες και αν δεν καταλαβαίνουμε ΤΟ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ, …
για ένα παιδί, να αισθάνεται ότι, στην εποχή του, για να «βγάλει» δέκα χιλιάρικα μπορεί
* να δουλεύει καμιά δεκαριά ώρες την ημέρα, και αν βρει!!, ένα τουλάχιστον χρόνο για 700 ευρώ το μήνα είτε
* να απαντήσει «σωστά» στην ερώτηση: «την ώρα που έβαζες χέρι στην κουνιάδα σου σκεφτόσουν τα βυζιά της πεθεράς σου;».
Ερώτηση που του έκανε μια μέλλουσα σύζυγος βουλευτή – το ποιο κόμμα αδιάφορο – και η οποία έχει ΑΥΤΟ το ΘΑΥΜΑΣΤΟ βιογραφικό! Και η οποία δεν είπε: «κύριοι, δεν τα κονόμησα παίζοντας Μπραμς, από σήμερα θα κόψω το Μπραμς και θα κάνω κλειδαρότρυπα», οπότε ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΜΟΥ ΕΠΕΦΤΕ ΛΟΓΟΣ είτε τέλος
* απλώς να παραδέχεται δημόσια τις ερωτικές του επιλογές (τις οποίες δεν τις κρίνω γιατί δε με αφορά) τις οποίες, όμως,(ο ίδιος! και για λόγους που τον αφορούν) επί 15-20 χρόνια δεν είχε μοιραστεί με κανένα συγγενή του!
Ειδικά δε γι’ αυτό το τελευταίο τολμώ να πω πως το λογικό συμπέρασμα που θα καταλήξει είναι ότι «για να βγάλω δέκα χιλιάρικα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΕΜΠΟΔΙΟ»!
… τότε κάτι λάθος έχω καταλάβει!
YΓ. σε κάθε περίπτωση, λυπάμαι αν εξ αιτίας μου το θέμα εστιάστηκε σε κάτι που δεν είχει καμμία σχέση με το θέμα του “ποιείν”, αλλά θεώρησα υποχρέωσή μου να αναφερθώ σε αυτό που μου έκανε “εντύπωση” και ‘γιατί”
Σεβαστές οι απόψεις σας, αγαπητέ κύριε Πρίμπα.
Μπράβο κ. Πρίμπα για την επισήμανση
(δεν βλέπω τηλεόραση και άργησα να αντιληφθώ το θέμα που δημιουργήθηκε)
Η καταβύθιση του πνευματικού επιπέδου οφείλεται εν πολλοίς και στις ανεκδιήγητες εκπομπές που υπάρχουν στο χαζοκούτι της ελλ. ΤιΒιδούλας. Πρόσωπα που συμμετέχουν-παρουσιάζουν-στήνουν τέτοιες ελεεινές εκπομπές δεν μπορούν να μας πείσουν για τον ωραίο καθαρό έντιμο χαρακτήρα τους, ούτε για την κουλτούρα τους…. εκτός αν εννοούν ότι οι Έλληνες είναι δυο ειδών, από την μία η πλέμπα που για την μονέδα και μόνον ξεπουλάει τα πάντα (και την αξιοπρέπειά της ακόμα), και από την άλλη η διανόηση και τα ακριβά γούστα που αρέσκεται σε συμφωνικές μουσικές. κλπ. κλπ.
Τραγέλαφος το όλο θέμα….
Το συνεχές ρεπερτόριο του …θεάτρου του παραλόγου έχει παρατραβήξει σε αυτόν τον τόπο.
‘δεν βλέπω τηλεόραση και άργησα να αντιληφθώ το θέμα που δημιουργήθηκε’
Το σημάντικο είναι ότι το αντιληφθήκατε και αντιδράσατε άμεσα. Σε ένα απο τα collectanea του ο Ζ.Λ. (κι αυτός δεν έβλεπε τηλεόραση· ωστόσο, αν πιστέψουμε κάποιους υπαινιγμούς του Ποιητή Λειβαδά, γνώριζε τα λαμπρά δοκίμια του τελευταίου στο Ποιείν) υποστήριζε πως ‘για ασήμαντα πράματα δεν γίνεται να γράψεις σημαντικά πραματα. Οι χειρότεροι από όλους είναι όσοι γράφουν ασήμαντα πράματα για έργα σημαντικά. Κι ακόμα χειρότεροι όσοι γράφουν αποκλειστικά για ασήμαντα εργα· διαβρώνουν την κοινωνία με ασημαντότητα.’
Εννοείται πως στους ‘χειρότερους’ κατατάσσω τον εαυτό μου, αφού επέλεξα να μην αναφερθώ με τον δέοντα τρόπο στην πολύτιμη σημασία της σημαντικής εκδήλωσης.
Το σημαντικό είναι το εξαιρετικό ποίημα του Παύλου Σιδηρόπουλου το οποίο μελοποιείται από όσο ξέρω για πρώτη φορά…
Αν δίναμε περισσότερο χρόνο και χώρο στα καλύτερα πόσο καλύτερα θα ήταν…
Ευχάριστες ειδήσεις υπάρχουν γιατί τις σνομπάρουμε τόσο;
Αγαπητέ δ,
σου σφίγγω το χέρι για το υπ’ αρ. 11 σχόλιό σου: Περιέχει και πνεύμα και ουσία (το πρώτο δίχως τη δευτέρα θα ήταν -ενδεχομένως- ενοχλητικό, η δευτέρα δίχως το πρώτο βαρετή…). Κάπως έτσι μου φαίνεται ότι γράφονται τα σημαντικά πράγματα, στο περιθώριο των σοβαροφανών. Ο δε Ζ.Λ., επειδή -πάλι- τον θυμήθηκες, είμαι απολύτως βέβαιος ότι θα το χειροκροτούσε.
Είμαι περήφανος που γειτονεύουμε, αν μη κάπου αλλού, στο αλφάβητο. Και δεν είναι ασήμαντη, οπωσδήποτε, αυτή η πολυκατοικία (ας αναπνέει, ενίοτε, μακράν του κέντρου, στα προάστεια).