Από το βιβλίο της “Χλόη Θερμοκηπίου”, εκδ. Ίκαρος 2005
ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ Sorted movie download
Εὐχὲς κροτίδες καὶ φιλήματα ἀνταλλάσσουν
οἱ ἅγιες μέρες μεταξύ τους
κι ἐγὼ χτυπῶ τὴν πόρτα σου
ὄχι γιὰ νὰ εἰσέλθω μολονότι
κατάλληλο εἶναι τὸ σῶμα ποὺ φορῶ
μὲ προϋπηρεσία ἔντιμη μακρὰ
ἔξωθεν τοῦ Νυμφῶνος.
Βγὲς ἄφοβα.
Ὄχι ἀνταπόκριση ἀπόκριση ζητῶ
τὸ φίλημα ἐκεῖνο ποὺ ἔριξες
ἀπὸ τὸ ὕψος εὐγενέστατης εὐχῆς
Καλὴ Ἀνάσταση
καὶ σφάχτηκε ὁ λαιμὸς μὲ τὸ γιακὰ μου
ἦταν ἀπὸ τὰ κέρματα ποὺ ρίχνουμε
στὸ δίσκο τοῦ ἐθίμου;
ἦταν στὸ τίμιο ξύλο μου αγκίδα
περιγελαστική;
ἦταν μιὰ γενναιόδωρη ἔμπνευση
πτωχῆς ἀδιαφορίας;
Σε ρωτώ
γιατί δε εἶδα ταμπελίτσα
δὲν εἶδα νὰ αναγράφεται
τὸ μέγεθος καὶ ἡ σύνθεση τῆς θέρμης
οὔτε καὶ εἶδα τυπωμένη
τὴ μάρκα τῶν χειλιῶν σου πουθενά.
Ἀνώνυμο τελείως
λαθραῖο δηλαδὴ τὸ πῶς νὰ αἰσθανθῶ.
στην παρέα του “ποιείν”,καλή ανάσταση!
αν και ,”χωρίς ανάσταση κρεμάται ο λαιμός μου επί του σταυρού σου”,
η ανατροπή και η μετάθεση των λέξεων στη Δημουλά με γοητεύει πάντα,
να’ στε καλά!
ΑΠΟ ΤΑ “ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ”
4
Ψάλλεις δεξιά-ζερβά ό,τι σου τύχη
Σκουλήκια, αητούς, Δεκέμβρη, Μάη…
Πάψε… Οι συλλαβές δεν είναι στίχοι
Σέρνεται η χελώνα δεν πετάει.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΣ
Καλή Ανάσταση σε όλους! Για την Κική την Δημουλά τα λόγια είναι περιττά.Είναι ποιήτρια, γητεύτρια των λέξεων την ονομάζω εγώ.
Αν υπάρχει ένας δημιουργός για να ανασταίνει την Ποίηση κάθε φορά που άλλοι ασύστολα την ξοδεύουν ή την κακοποιούν ρημάζοντάς την, αυτή είναι η κυρία Δημουλά.
Η αξεπέραστη Κυρία Δημουλά.
Που μας έδειξε πώς γράφουν οι μεγάλοι των λέξεων των στίχων των εννοιών, την αξία και την ουσία της γραφής.
Στην μαγική γραφίδα της, όλα βρίσκουν την χαμένη των γοητεία.
Και προσεγγίζουν το άψογο.
Από τα πολύ γνωστά της, αλλά γιατί όχι;
Σχετικό των ημερών είναι
Αλλά μιας αναστάσεως που αδυνατεί να γίνει
Πάσχα προς Σούνιο
Η θάλασσα ψύχραιμη και ασύσπαστη,
λες κι απ’ τις άκρες της σφιχτά
την έπιασ’ η στεριά και την τεντώνει.
Στην άκρη του γκρεμού,
που συγκρατεί το θέαμα,
ευωδιάζει ο ίλιγγος
κατρακυλούν αυτοκτονίες…
Αριστερά, η εποχή,
σε μια ακατάσχετη επιφοίτηση χρωμάτων.
Κι εκεί, προσκυνητάρι κατηφές,
έναν Χριστό, μη αναστάντα προφανώς, εγκλείει.
Γιατί στεφάνι εκ πλαστικού
επάνω του ακόμη ξεχασμένο
το πάθος της σταυρώσεως παρατείνει.
Περί διαγενομένου του Σαββάτου,
Μαγδαληνής, Σαλώμης, και αρωμάτων
ιδέαν δεν έχει.
Σύμπτωσις:
Κι απ’ την καρδιά μου ο λίθος
oυκ αποκεκύλισται·
ήν γαρ μέγας σφόδρα.
Κική Δημουλά,
«επί τα ίχνη»
…μέχρι να έρθει η μέρα που κι αυτός,
ντυμένος τ’ όραμα, με τ’ όνειρο επ’ ώμου,
ως βασιλεύς επ’ όνου, ως αμνός,
στη γη των Ιεροσολύκων θα επιστρέψει,
για να διδάξει ταπεινότητα
σ’ αυτούς που γνώριζαν ανέκαθεν
να προσκυνούνε ταπεινά
και ύστερα
πιο ταπεινά
να ταπεινώνουν.
Καληνύχτα, Κεμάλ,…
Μήνυμα που ελήφθη εξ Αμερικής:
“Sharon’s rabbit ate the broccoli seedlings…”
Poor thing! But it would die anyway, right?
…καθώς δεν υπάρχει υψηλότερη αισθητική απʼ αυτήν του στοχασμού του θανάτου. Κάτι τέτοιες μέρες ειδικά.
Γεια σου φίλε Παναγιώτη.
Το θαύμα είναι πως τρώγοντάς τα δεν θα πεθάνει ποτέ!
Άντε να γράψω ποίημα τώρα…
Δεν γίνεται.
Καλό υπόλοιπο ημέρας και καλή αυριανή.
Με παρέσυρε το κλίμα των ημερών (ήταν στραβό το κλίμα, που λένε…)
Αντεύχομαι.
Να ‘σαι καλά!
Αγαπητοί φίλοι της Ποιήσεως, σας εύχομαι καλήν ανάστασιν ψυχών και σωμάτων.
ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΜΠΟΥΡΑ
‘Ερωτικό’
51
Τέσσερις μέρες πέρασαν χωρίς
Εσέ, που τόσο μόλειψες, να ‘ξερες πόσο!
Κι αυτές οι μέρες να ‘ναι της Λαμπρής,
κι ούτε φιλί να πάρω ούτε να δώσω…
Μιλτιάδης Μαλακάσης
Αγαπητοί φίλοι της Ποιήσεως και του Ιανού, σας εύχομαι καλήν ανάστασιν ψυχών και σωμάτων!!!
Προς δ:
Σου αφιερώνω αυτούς τους στίχους από τη δεύτερη ποιητική μου συλλογή “Άγουρος Έρως” (1988):
Αγκούσα του στρειδιού
γεννά μαργαριτάρι
Έρωτας ανεξίτηλος
μνήμη του αγοριού.
Εν αρχή ήν η Αγάπη!!!
Όμως, συγχωρήστε με. Ήδη η ιστορική και ηθική μνήμη βουλιάζουν μέσα στη μεταφυσική του τηλεπροϊόντος.
Στο βάθος, μόνος ο αγνός εαυτός της νεότητος. Ακόμη και η κυρία Δημουλά συνομοτεί. Ιδού το αλίευμα των [δια]δικτύων:
Κική Δημουλά
Πάσχα στο φούρνο
Βέλαζε το κατσίκι επίμονα 6ραχνά.
Άνοιξα το φούρνο με θυμό τι φωνάζεις είπα
σε ακούνε οι καλεσμένοι.
Ο φούρνος σου δεν καίει, βέλαξε
κάνε κάτι αλλιώς θα μείνει νηστική
χρονιάρα μέρα η ωμότητά σας.
Έβαλα μέσα το χέρι μου. Πράγματι.
Παγωμένο το μέτωπο τα πόδια ο σβέρκος
το χορτάρι η βοσκή τα κατσάβραχα
η σφαγή.
Ενός λεπτού μαζί, 2004
Ο των αντιγραφών αμαρτωλός Μύ-ς
18 Απρίλιος 2009 11:03 μμ
”Άνοιξα το φούρνο με θυμό τι φωνάζεις είπα
σε ακούνε οι καλεσμένοι.”
Σε ποστ για την Κική Δημουλά.
Καληνύχτα ζωή.
Η Δημουλά περίμενε τόσα χρόνια στη σκιά του συζύγου.
Κι εσύ δεν μπορείς να περιμένεις να ψηθεί ένα κατσικάκι;
Στα συμπόσια γουρουνάκι με σύκα απολάμβαναν.
Στα σύγχρονα το γυρίσαν στο κατσικάκι;
Εξέλιξη;
HΔημουλά καλά κρατεί.Δεν μπορεί να είναι και κανείς συνεχώς πρωτότυπος. Δεν λέω είναι καλή ποιήτρια αλλά υπάρχουν κι εξίσου καλές όπως η Ζεφη Δαράκη, η Μαρία Κέντρου Αγαθοπούλου κ.α.
«Πρέπει να μπορέσουμε να ρίξουμε το ακόντιό μας μακρύτερα»
Κική Δημουλά
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ρίξει κανείς το ακόντιο μακρία. Μπορείς να το ρίξεις και χωρίς να πρωτοτυπέις
Δεν έχω κινητό
Δεν εχω εξοχικό
Δεν έχω γιωταχί
Δεν έχω διαδίκτυο
Έχω έναν ήχο εκκωφαντικό
Μες στο συρτάρι της υπομονής μου
Μια μελογχολία αναριχώμενη
Ως στον έβδομο όροφο χωρίς ουρανό
Έχω έναν μαύρο ίλιγγο { …}
Τι θα βρεις, λοιπόν, να κλέψεις
To ποίημα στο σχόλιο 21 είναι της Μαρίας Κέντρου Αγαθοπούλου
Όταν κάποιος γράφει πολλά ποιήματα χωρίς να αποφασίζει ποια θα καθίσουν στο συρτάρι και δεν θα βγουν ποτέ στο φως (και να μην βρεθούν ποτέ κάποιοι άλλοι να τα φέρουν μετά από τον θάνατο του ποιητή, όπως συνέβη με τον Καβάφη για καθαρά κερδοσκοπικούς λόγους) να μην ξεσκαρτάρει με πολύ πιο αυστηρά κριτήρια, λογικό είναι να υπάρχουν και άτυχες στιγμές.
Είτε ολόκληρα ποιήματα, είτε κάποια μέρη των.
Βέβαια κατ’ εμέ ακόμα και οι ατυχείς στιγμές της κ.Δημουλά είναι απείρως ανώτερες από τις τυχερές κάποιων άλλων ποιητριών (δεν μιλώ για τις 2 συγκεκριμένες ποιήτριες που αναφέρθηκαν εδώ, αλλά για άλλες που θα ήθελαν πολύ να στεφθούν με τον τίτλο “Ποιήτρια”), όμως αυτή είναι δική μου γνώμη και μόνον.
Σαφώς και η κ. Αγαθοπούλου ανάμεσα στις 13-14 ποιητικές της συλλογές θα έχει και άτυχες στιγμές. Παραείναι πολλές οι τόσες συλλογές για να είναι όλες άψογες (κατ’ εμέ το πρώτο μέρος-στροφή του νο 21 σχολίου είναι μια. Μπορούσε την απουσία αυτών των “αγαθών” καταναλωτισμού να την παρουσιάσει πολύ καλύτερα, εν αντιθέσει με την δεύτερη στροφή που στέκει θαυμάσια όλη μέχρι τέλους
Και ένα από τα καλύτερα (ή έστω γνωστότερα ) ποιήματά της, ο “Μοτοσικλετιστής” ούτε που θα το συνέκρινα πχ. με την δύναμη του εκπληκτικού “Πέρασα” της Δημουλά (αυτό κι αν πρέπει να διδάσκεται στο λύκειο, και όχι μόνον στα παιδιά, μια και δεν το αγνοούν μόνον αυτά)
Ο μοτοσυκλετιστής
Τι ν’ απόγινε άραγε
Εκείνος ο θορυβοποιός
Της νύχτας
Καβάλα στο μηχανικό του ζώο
Να κραδαίνει την άσφαλτο
Χωρίς φρένο
Να παίζει ώρα ύπνου
Με τις φρένες μας
Εδώ μέσα
Στο σακατεμένο κρανίο
Προχτές το μεσονύχτι
Που κοίταζα απ’ το παράθυρό μου
Το νέο φεγγάρι
Άκουσα θόρυβο παράξενο
Να ‘ρχεται από ψηλά
Και μου φάνηκε πως τον είδα
Ένας άγγελος πάνω σε μοτοσυκλέτα
Να διασχίζει τους δρόμους τ’ ουρανού
Κι απ’ το σπασμένο καθρεφτάκι του
Να με κοιτάζει περίλυπος
Βγάλε μου σε παρακαλώ
Μια ωραία φωτογραφία
Να τη στείλω στο κορίτσι μου
Έτσι απάνω στη μοτοσυκλέτα μου
Με το ένα χέρι στο χειρόφρενο
Το άλλο να σιάζει τα σγουρά μαλλιά μου
Θέλω να φαίνεται καλά
Το καινούργιο μου πέτσινο
Το σιδερένιο μου κράνος
Να διακρίνεται προπάντων
Ο ίλιγγος στο πρόσωπό μου
Και κείνο του θανάτου
Το αναπόφευκτο
[Θαλασσινό ημερολόγιο -1981]
________________________________
Πέρασα
Because these wings are no longer wings to fly
T.S Eliot
Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απ’ όλα. Λίγο απ’ όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ’ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Πέρασα μέρες με βροχή,
εντάθηκα πίσω απ’αυτό
το συρματόπλεγμα το υδάτινο
υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τούς φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Πέρασα από κήπους, στάθηκα σε συντριβάνια
και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν
σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.
Τα τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Είδα πολλά και ωραία όνειρα
και είδα να ξεχνιέμαι.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσά τους
να περάσει ο πλατύς χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες:
εγκάρδιο αποχαιρετιστήριο από την Πάτρα
και κάτι χαιρετίσματα
από τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.
Μίλησα πολύ. Στους ανθρώπους,
στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες.
Και πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια
και να χάνω χέρια.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Ταξίδεψα μάλιστα.
Πήγα κι από δω, πήγα κι από κει…
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από δω, έχασα κι από κεί.
Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα
κι απ’ την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα.
Μου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους.
Τους είδα να πέφτουν
απ’ το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,
που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδα
κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες
ορθόδοξης ερημίας.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.
Και δεν μου ‘λειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,
σκοτεινή, με ακόνισε.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Όσο μπόρεσα έφερ’ αντίσταση σ’ αυτό το ποτάμι
όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη
Σε σωστή ώρα νυχτώνει.
[Το λίγο του κόσμου -1971]
____________________________
Ίσως τελικά μένει πιο πολύ στη μνήμη ο ποιητής που έχει την δύναμη να απορρίπτει ανάμεσα στα δημιουργήματά του. Να πετά στον Καιάδα σαν δύσμορφα και ανίκανα να επιβιώσουν, τα ατελέστερα.
Να μπορεί να διαλέξει πρώτα ο ίδιος χωρίς να παρασύρεται από τις σειρήνες της επιδοκιμασίας και των χειροκροτημάτων (συχνά παραπλανούν…)
Να είναι ο πιο αυστηρός κριτής, επιτηρητής του εαυτού του. Για να μην τον κατακρίνουν κάποια στιγμή οι άλλοι, όταν τελειώσουν τα οφέλη που από αυτόν απεκόμισαν…όταν τελειώσει η εφήμερη βασιλεία του, σημείο των καιρών.
Αυτός που λεξιρροεί, που γράφει πολλά ποιήματα, που δεν επιλέγει, το μέλλον θα σταθεί κακό μαζί του. Η ποσότητα πάντα αποβαίνει σε βάρος της ποιότητας, ακόμα και στους αποδεδειγμένα καλούς.
Τα ποιήματα πρέπει να έχουν την δύναμη της αποτύπωσης στο μυαλό μας, να αφήνουν χνάρι.
Δυνατό.
Αλλιώς είναι σαν να μην πάτησαν καν…
Πρέπει να χαιρόμαστε τα μακρά, διεισδυτικά σχόλια που επισημαίνουν -με εξανλητικό αλλα ποτέ ανούσιο τρόπο- τις βλαβερές συνέπειες της κομψευόμενης, ποιητικίζουσας γραφομανίας. Φανερώνουν σίγουρη και δοκιμασμένη γνώση του αντικειμένου. Προτείνω από τούτο το βήμα να περιλαμβάνονται κι αυτά στη διδακτέα ύλη, μαζί με τα υπόλοιπα άξια ποιήματα των άξιων ποιητών/ποιητριών μας.
“δοκιμασμένη γνώση του αντικειμένου”
@δ
Αν υπαινίσσεστε -που υπαινίσσεστε- το υπερχειλές των σχολίων μου πόσο εις βάρος μου είναι ενώ θα μπορούσα να είμαι λιτή, καίρια και ακριβής, έχετε απόλυτο δίκιο.
Γνωρίζω ότι γράφω πολλά.
(τα δικά μου ελαττώματα έχω το θάρρος να τα βλέπω, εν αντιθέσει με άλλους)
Δυστυχώς όμως έτσι γράφω ορμώμενη από το γεγονός ότι δεν επιθυμώ κατ’ουδένα τρόπο να παρανοηθούν-παρεξηγηθούν αυτά που λέω. Και ο μόνος τρόπος για αυτό, είναι να εξαντλήσω το -κάθε- θέμα.
Αν γράφαμε όμως όλοι λιτά, όλοι συντμημένα, η ποίηση θα είχε υπερκεράσει το μυθιστόρημα, το διήγημα και όλους τους άλλους τρόπους συγγραφής.
Θα βασίλευε η συμπύκνωση και όχι η έκταση, η ανάλυση.
Και όχι η αφήγηση.
Κρίνετε κάτι τέτοιο σκόπιμο ώστε να αφοριστούν (κι εξοβελιστούν) οι διαφορετικοί τρόποι γραφής;;;
Πολύ δικτατορικοί μου μοιάζουν αυτοί οι υπαινιγμοί σε μια ιστοσελίδα που και σεις και εγώ, είμεθα απλώς φιλοξενούμενοι…
Εγώ έτσι γράφω. Εγώ έτσι σχολιάζω.
Αν σεις (ή όποιος άλλος θεωρεί ότι υπερέχει) με απαξιώνετε, μην με διαβάζετε.
Τόσο απλά.
Και ως τώρα δεν ειρωνεύτηκα κανέναν.
Μην μου διδάσκετε λοιπόν τον τρόπο να το κάνω.
“το υπερχειλές των …”
Μα πού πήγε το μυαλό σας;;;
Εκεί που το οδηγήσατε
Υπαινισσόμενος ότι δεν είναι δυνατόν ένας λόγος με τέτοιο πλήθος λέξεων-φράσεων σαν τον δικό μου, να συστήνει φειδώ.
Ότι φαντάζει οξύμωρο, ανερμάτιστο.
Κάντε μου την χάρη κ. “δ” μας, μην ασχολείστε τόσο μαζί μου, δεν είμαι δα και το σημαντικότερο των ατόμων πρόσωπο για να αξίζω τέτοιας ενδελεχούς παρατηρήσεως στα όσα γράφω! Προσπεράστε τα, άλλωστε αν βρείτε άλλους για τους ψόγους σας, μπορεί η αντίδρασή των να σας εκπλήξει ευχάριστα εάν σηκώνει πιο πολύ “δούλεμα” από ό,τι η δική μου.
(μην χάνετε τις ελπίδες σας, σίγουρα δεν είμαι η μόνη)
Είναι χαρά θεού έξω, είναι αμαρτία να κάθεται κανείς στον υπολογιστή μόνον και μόνον για να βρει πατήματα να ειρωνευτεί τον άλλον…
Η ζωή είναι αλλού και σίγουρα δεν βρίσκεται σε προσωπικές αντιπαραθέσεις κάτω από την προστατευτική (;) μπούργκα της ανωνυμίας-ετερωνυμίας…
Αυτό είναι ανάλωση και δεν κερδίζει τίποτε.
Μα τίποτε.
Και δεν φταίει σε τίποτε ούτε η ανάρτηση για την Δημουλά, ούτε το Ποιείν για να βγάζει κανείς τα απωθημένα του.
Εντάξει;
Να είστε καλά.
“δεν είμαι δα και το σημαντικότερο των ατόμων πρόσωπο για να αξίζω τέτοιας ενδελεχούς παρατηρήσεως στα όσα γράφω”.
Eδώ θα διαφωνήσώ. Πίστευω πως τα σχόλιά σας αξίζουν περισσότερο από το ποίημα με το βραχνιασμένο κατσικάκι. Οπότε, με την προϋπόθεση ότι δε λησμονούμε την ποιητική εμβέλεια του αναρτώμενου μεγέθους, δεν σας ψέγω. Το μέτρο σύγκρισης είναι η Δημουλά – και είμαι βέβαιος (αυστηρά προσωπική βεβαιότητα) πως το υπερβήκατε. Ρίξατε το ακόντιο μακρύτερα. Δεν είναι λίγο και δεν το συναντάμε συχνά.
Γνωρίζω ακόμη πως η μέρα ειναι ηλιόλουστη, τέτοιες όμως σπάνιες διαδικτυακές συναντήσείς (Ιgnis – Δημουλά, Mυ-ς – Ιgnis, Mυ-ς – Δημουλά κ.ο.κ.) δεν ανήκουν στην επικαιρότητα αλλά στην αιωνιότητα. Γι’ αυτό πρεπεί όλοι να καταθέτουμε τις σκέψεις μας. “Το θέμα ειναι τώρα τi λες.”
Καλή Πρωτομαγιά!
Αγροταισ μαλονανε σε αδηο αχοιρονα αν η βιταμηνει που αιχι τ αχοιρο γραφεται c η σε
και τα ζα λειμωκτωνουσαν απαιξo
και το ρειξαν στο δηαβασμα τη σωστι απαντοισει να πουν καινουρια μασα ν αρθι
σορως το λοιπασμα του παιθαμου τον επωμενω καιρω και φειτροσε αχοιρο πολλει αλλα!
χαμαινο πιγε απωτι καταλαβενεται
και καπειος τωται σοιμιοσε πος τ αχοιρο δεν αιχει ουτε c ουτε σε αλλα d κι ουχι ντε ωπος προοιπαι αινας αλλως και ξαναρχισε να γυροιζι ο τροχως
αλλα οιχαι μειοθοι και το λοιπασμα πια τωσο πολοι που μαραθοικαν και ταχερα στο ταιλως
και ποιγε κατα διαοωλου το χοριω μη σας τα πολιλογο