Λυσίπονον
Διαβάζουν:Βάγγη Χατζησταμάτη, Δημήτρης Μουζάκης, Γιάννης Βούλτος και ο Γιάννης Τόλιας
ΤΗΝ ΤΡΙΚΥΜΙΣΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ ΣΟΥ
Κυματίζεις
μεσίστια
την ημιθανή
μνήμη
Όμως εγώ
όλο το βράδυ
Θα πίνω
Να μεθώ
Την τρικυμισμένη
θάλασσα του κορμιού σου
Κι ούτε ένα άγγιγμα
να με διασώσει
και να με παραδώσει
στη σωτήρια λέμβο
της αφής σου.
Η ΔΥΣΗ Blame It on the Samba divx
Γνωρίζεις πόσο διψάει η όραση
στο τέλος της ημέρας
Αν όλα υπήρχαν στον αέρα
άκοπα κι αναίμακτα
εάν χαρίζονταν
Τότε γιατί η δύση
δε συνέχισε μέσα μου;
ΑΧΡΑΝΤΟΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ
Είσαι αγία
της ανηθικότητος
και της λαγνείας
Θηριώνυμη του πάθους
Ερωτικού ψυχορραγήματος
είσαι
ο Σπασμός
Εκδύεσαι των φυλλωμάτων σου
και απονέμεις στην όραση
την αδήριτη
διαύγεια της γυμνότητος
Ενδεδυμένος
τα δαιμονικά μου άμφια
Ιερουργώ
με ευλάβεια
εξοντωτική
στη μυσταγωγία του σώματος
Και καταβαίνω
σύσσωμος
στο ευλύγιστο τόξο των μηρών σου
Και υποτάσσομαι
Ενώπιος
στο θρίαμβο
της ροής σου
Μηδέποτε κοινωνίαν
πλην αυτής
του υγρού ιάσμου σου
θα μεταλάβω.
ΤΑΤΟΥΑΖ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΤΟΥ
Μνήμη Γιώργου Γράψα
Τα βράδια
αχνίζουν βαθύχρωμο
το πικρό φως
οι φάροι των εικονοστασίων
Ξυπνούν
τότε
τα αίματα των σκοτωμένων
και με συντριβή
ανεβαίνουν
Ανάβουν μηχανάκια στην άσφαλτο
που φρενιάζουν
τροχίζοντας τα πατητήρια τους
στις φουρκέτες του ιλίγγου
Κοντράρουν
οι μελλοθάνατοι τους πεθαμένους
ποιος πρώτος
θα προσπεράσει το θάνατό του
Αθόρυβα
χωρίς νικητές
σβήνει η νύχτα
Επέστρεφες απόγευμα
Η δύση
δε χωρούσε
στους καθρέφτες σου
Γύρισες πίσω να κοιτάξεις
Και αφιερώθηκες…
ΛΥΣΙΠΟΝΟΣ ΟΔΥΝΗ
Πάσχω από σένα
Νοσώ για σένα
Ανεμοδείκτης στόχος
μετέωρος
στρέφομαι εκούσια
στην ευθεία
των βολών σου
Αδίστακτη
συναυτουργέ του χρόνου
λιγοστεύεις τις μέρες μου
με τις μικρές
αιμάτινες φυγές σου
Κι εγώ
θηρίο λαβωμένο
θα κρύβομαι
στις σκοτεινές γωνιές
των δρόμων
Να ψάξεις
να με βρεις
εγκαταλείποντας
πάνω στις πληγές
Τη λυσίπονο οδύνη σου.
Χαϊκού
Λείπεις τις νύχτες
Τόσα χρόνια ονείρων
σε περιμένω.
Στάλες στη στέγη
Μου χτυπά η φωνή σου
Τη φιλοξενώ…
Πέφτει ομίχλη
βραδινή στο κορμί σου
Ανάβω σκιές.
ΜΕ ΤΟ ΚΟΠΙΔΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ
Όλη τη νύχτα
σε χάραζα
με λέξεις δίκοπες
Δεν άφησα αγεωγράφητο
κανένα σημείο
του κορμιού σου.
Ο Γιάννης Τόλιας γεννήθηκε στην Πάτρα.Ζει και εργάζεται στην ίδια πόλη
ως ανειδίκευτος της εκτροφής ωδικών λέξεων.
Έργα του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και περιλαμβάνονται σε ανθολογίες.
Για τη συλλογή του « Ονειρόδραμα » τιμήθηκε με το βραβείο ποίησης από τη Στέγη Καλών Τεχνών & Γραμμάτων για βιβλία που εκδόθηκαν το 1984 στην επαρχία.
Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά και στα Γαλλικά.
Βιβλία του:
Μωβ Σημαία 1981 Αθήνα
Ονειρόδραμα 1984, (Β΄ έκδοση 2001) Περί τεχνών
Εξίτηλος Χρόνος 1999 Αχαϊκές Εκδόσεις
Ο Πειρασμός της νοσταλγίας 2002 Πάτρα
Αμαρτολόγιο 2007 Πάτρα
Λυσίπονον 2008 Περί τεχνών
Επίμετρο από τον Γιάννη Βούλτο
Η γραφή του Γιάννη Τόλια είναι λυρική είναι πηγαία – όχι επίπλαστη.
Η εικονοποιία του εξάπτει δραματικά, όπως πάντα.
Αλλά κυρίως στην τελευταία του τούτη τη συλλογή «προσαρμόζεται στοχαστικά»
για να τον κοιτάξει άλλη μια φορά «άφοβα στα μάτια» «η λυσίκομος ποιητική κόρη».
Γιάννη Τόλια,
Ιερουργεις
με ευλάβεια
εξοντωτική
στη μυσταγωγία της ποιησης
Αναρωτιέμαι ποιος έχει τα κότσια να εκτεθεί στην έντυπη αγορά κρίνοντας ένα τόσο σπουδαίο έργο.
Αντιγράφω δύο ακόμη ποιήματα εδώ από το “Αμαρτολόγιο” του Γιάννη Τόλια. Ποιήματα που ουδεμία θέση έχουν ή διεκδικούν από τα μνημεία της έντυπης αγοράς. Μνημεία. Αγορά. Αγορά. Μνημεία. Όλο και κάποιος Spiritual θα βρίσκεται να μας τα θυμίζει ζαλίζοντας τον έρωτα να πέφτει κάτω Πίπης και Πίπης να κυλιέται.
ΣΤΗ ΘΗΡΕΥΤΡΙΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ
Έπρεπε να έχουμε συναντηθεί
σε εποχές άλλες
Τότε που η δύση
έσπαγε στα παράθυρά σου
Κι εσύ σε ετοιμότητα λύπης
Σε μια τρυφερή αναμονή δακρύων
Να με γκρέμιζες από τη μοτοσικλέτα μου
Κι από τις τσέπες του δερμάτινου
Να άρπαζες τα ποιήματα
ΜΑΤΑΙΩΜΕΝΟΣ
Οι μέρες του φθινοπώρου
αλυχτούν μέσα στη νύχτα
Αγέλη πεινασμένη
αναμένει να τραφεί με τις σάρκες των ωρών
Περιφέρω τη λύπη μου στα άδεια δωμάτια
Την παρατάσσω απέναντι στο μέτωπο της χαράς
Μπροστά μου το ποίημα
ζητάει άγρια την αφορμή του
Σπάω τις μύτες των μολυβιών πάνω στα τζάμια
Αναιρώ κάθε αξία ποιητική
Κάθε υγρό ελιγμό των λέξεων
που εκβάλλει πάνω στο χαρτί
Δεν επιθυμώ να αποτυπωθώ
Τί θα ωφελήσει αν με δείτε;
Με τον τρόπο της γραφής του, με τον τρόπο που δημιουργεί την ποίησή του διδάσκει –άθελά του- ότι το να γράφεις ποιήματα είμαι μια εξαιρετικά επώδυνη διαδικασία. Δεν γίνεται ατιμωρητί, δεν γίνεται αναμειγνύοντας λέξεις στο χαρτί λες και οι 3 μάγισσες του Σαίξπηρ ανακατεύουν στο τσουκάλι …λεξικά για τα μελλούμενα “ποιήματα”, δεν γίνεται με την ακατάπαυστη στιχόρροια που έχει ενσκήψει ως λοιμός στο διαδίκτυο (και όχι μόνον), δεν γίνεται επειδή πρέπει να γράψεις ένα ποίημα για βγάλεις ντε και καλά τα απωθημένα σου (βασανίζοντας τους άλλους…)
Η Ποίηση γίνεται με τον τρόπο του ίδιου, αν υπάρχει σεβασμός στην γραφή την ίδια. Αιματηρά αργά. Εξόρυξη των λέξεων μέχρις να είναι οι ακριβείς της εννοίας. Συμβολισμός που αποκαλύπτεται όχι κατευθείαν, όχι με το πρώτο μιας εύκολης ανάγνωσης, αλλά εκείνος ο προσεκτικός που κάθε φορά κατορθώνει να αφαιρεί ακόμα ένα πέπλο του ποιήματος μέχρι να φανεί η λέξις -κλειδί που θα αποκαλύψει το κρυμμένο ποίημα.
Λέξεις που χαίνουν επιθυμίες και εκχέουν μνήμες.
Λέξεις λίθοι πολύτιμοι.
Λέξεις-έλξεις.
Λυσίπονον, η λύσις του πόνου.
Αν η ευτυχία είναι ελάχιστες ώρες ανάμεσα από ωκεανούς λύπης, αν είναι ευλογημένες σταγόνες στιγμών απέναντι σε μια ανομβρία χαράς, μια εξοντωτική αναμονή σε ένα ανέφελο αύριο που όλο σου γυρίζει την πλάτη κι απομακρύνεται, το πέρας του πόνου γίνεται με μόνον έναν τρόπο, τον ίδιο που πάντα θα ακυρώνει τον θάνατο και θα αναγεννά.
Παυσίλυπος έρως.
Παυσίπονος πράξις, αναλγητική αγάπη, θεϊκή θωπεία.
Η αύρα των ποιημάτων αυτής της συλλογής.
Είναι μερικές αναρτήσεις που με βγάζουν από τον βαθύ μου λήθαργο. Ναι, ουδείς μπορεί να πιάσει εύκολα στα χέρια του αυτό το βιβλίο. Να εκτεθεί -ως είπατε- με επιπόλαιες κρίσεις. Πιστέψτε με.
Του εύχομαι πάντα να εμπνέεται χωρίς να αναλίσκεται.
Και κάθε επόμενη ποιητική συλλογή του να υπερβαίνει την προηγούμενη.
Όπως ήδη συμβαίνει.
« Nul ne peut se faire justice à soi même »
(Ουδείς δύναται να απονέμει δικαιοσύνη στον εαυτόν του)
(Γαλλική νομική αρχή του Δικαίου)
Η Γλυπτική των Αισθήσεων
έχει τον δάσκαλό της.
Εύχομαι καλοτάξιδο
και πάντα εμπνευσμένος.
“Η Ποίηση
δεν είναι άσκηση επί χάρτου
Είναι πόλεμος”
(Γ. Τόλιας)
Και η ανάγνωση των ποιημάτων – λαφυρων πολεμικής σύγκρουσης δεν είναι μήπως μια ριψοκίνδυνη πράξη;
Καλοτάξιδο Ποιητή
και πάντα νικηφόρος….
Με ξάφνιασαν ευχάριστα, με καθήλωσαν επιτακτικά και με βάλαν μέσα τους, σε μια στιγμή που δεν ήμουν καθόλου δεκτική..
Η ποίησή του -νομίζω- κερδίζει τον αναγνώστη.
Εμένα τουλάχιστον με κέρδισε.
Η ανάγνωση της γραφής του γίνεται μνήμη φωτεινών ποιητικών αποδράσεων. Καλοτάξιδο.