
(πηγή: http://mousikaproastia.blogspot.com/)
Ακούστε το τραγούδι για τον Αλέξανδρο που έγραψε και τραγουδάει ο Ηλίας Φωτόπουλος
O Αλέξης ήταν ήσυχος
όπως εκείνος που χει κάνει το καθήκον του.
Όταν πλάγιαζε κοιμόταν αμέσως,
όπως εκείνος που ‘χει κάνει πάντα το καθήκον του.
Γ. Ρίτσος
ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΝΕΚΡΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
* Τον Νοέμβριο του 1980 δολοφονούνται από αστυνομικούς των ΜΑΤ κατά τη διάρκεια της πορείας για την επέτειο του Πολυτεχνείου η νεαρή εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο 26χρονος Ιάκωβος Κουμής. Απομονώνουν την πρώτη στη βιτρίνα, στη γωνία Βουκουρεστίου και Πανεπιστημίου, και την χτυπούν με κλομπ αλύπητα -σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής. Με κλομπ συνέτριψαν το κρανίο του Κουμή.
* Τον Αύγουστο του 1985 ο αστυνομικός Νίκος Σταθόπουλος πυροβολεί και σκοτώνει την Αμερικανίδα Κάθριν Τζον Μπουλ, 22 χρόνων, μετά την άρνηση της τελευταίας να γίνει έλεγχος στο αυτοκίνητό της.
* Τον Νοέμβριο του 1985 λίγες ώρες μετά την πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου πέφτει νεκρός στη Στουρνάρη από σφαίρα του αστυνομικού Αθ. Μελίστα ο 15χρονος Μιχάλης Καλτεζάς.
* Τον Φεβρουάριο του 1986 ο 17χρονος Μανώλης Κανδανολέων, που επέβαινε σε κλεμμένο αυτοκίνητο, πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τρεις αστυνομικούς.
* Τον Μάρτιο του 1990 στην Πρέβεζα ο αστυφύλακας Γρηγόρης Σπυράκος πυροβόλησε και σκότωσε τον 15χρονο μαθητή Δημήτρη Κίκερη. Το θύμα ήταν παγιδευμένο στην τουαλέτα «βιντεάδικου», που λίγο πριν είχε επιχειρήσει να διαρρήξει.
* Τον Απρίλιο του 1993 ο αρχιφύλακας Ηλίας Σταματόπουλος σκότωσε εν ψυχρώ τον 25άχρονο σερβιτόρο Γιάννη Τζίτζη σε μπαρ.
* Τον Ιανουάριο του 1994 ο αστυνομικός Ευάγγελος Λαγογιάννης σκοτώνει με 4 σφαίρες τον 28χρονο μουσικό Θοδωρή Γιάκα, επειδή αρνήθηκε να σταματήσει σε εξακρίβωση στοιχείων.
* Τον Ιανουάριο του 1996 σε αστυνομική επιχείρηση-σκούπα κατά Αλβανών στη Σκάλα Ωρωπού ο αστυνομικός Διονύσης Καρακάιδος σκοτώνει έναν Αλβανό.
* Τον Ιούνιο του 1996 ο αγροφύλακας Αθ. Μάτος σκοτώνει τον 20χρονο Φαντίλ Ναμπούζι για δύο καρπούζια που πήγε ο τελευταίος να κλέψει.
* Τον Νοέμβριο του 1996 σε «επιχείρηση» της Αστυνομίας έξω από τη Λιβαδειά για τον εντοπισμό φυγόδικου ο αστυφύλακας Δημήτρης Τρίμης πυροβόλησε σχεδόν εξ επαφής και σκότωσε τον 45χρονο Τσιγγάνο Τάσο Μουράτη μπροστά στα μάτια ενός από τα τρία παιδιά του.
* Τον Αύγουστο του 1998 στον Πειραιά ο ανθυπαστυνόμος Δημήτρης Τσαγκράκος πυροβόλησε και σκότωσε τον 26χρονο Ηλία Μέξη έξω από το τμήμα Μεταγωγών επειδή δεν σταμάτησε σε σήμα του για έλεγχο.
* Τον Οκτώβριο του 1998 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης ο ανθυπαστυνόμος Κυριάκος Βαντούλης σκότωσε τον 17χρονο Γιουγκοσλάβο μαθητή Μάρκο Μπουλάτοβιτς, ο οποίος επισκεπτόταν με συμμαθητές του την Ελλάδα.
* Τον Φεβρουάριο του 2000 στη Λούτσα ο υπαστυνόμος Θοδωρής Χαλουλάκος πυροβολεί αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν τέσσερις νέοι, επειδή όπως είπε «τους θεώρησε ύποπτους για διακίνηση ναρκωτικών». Η σφαίρα καρφώθηκε στη σπονδυλική στήλη του 18χρονου μαθητή Σωτήρη Κατσιώτη και τον άφησε παράλυτο.
* Τον Μάρτιο του 2000 στην Ανω Πόλη Θεσσαλονίκης ο 18χρονος ομογενής από την πρώην ΕΣΣΔ Νικόλαος Λεωνίδης έπεσε νεκρός από τα πυρά του αστυνομικού Γιώργου Ατματζίδη, γιατί δεν σταμάτησε σε σήμα για έλεγχο.
* Τον Οκτώβριο του 2001 στο Ζεφύρι ο αστυφύλακας της Αμεσης Δράσης Γ. Τυλιανάκης πυροβόλησε στο κεφάλι τον αθίγγανο Μαρίνο Χριστόπουλο, 21 ετών, επειδή δεν σταμάτησε σε μπλόκο.
* Τον Νοέμβριο του 2001 στην πλατεία Αμερικής ο αστυφύλακας Γιάννης Ριζόπουλος πυροβόλησε στο κεφάλι τον 20χρονο Αλβανό Σεντγκάκ Σελνίκου μέσα σε καφετέρια, όταν απείλησε με μαχαίρι τον ίδιον και άλλους τέσσερις συναδέλφους του που είχαν ήδη προτεταμένα τα όπλα τους.
* Τον Δεκέμβριο του 2003 ο 22χρονος Ηρακλής Μαραγκάκης πυροβολείται στο κεφάλι από άνδρες του Τμήματος Αστυνομικών Επιχειρήσεων Ρεθύμνου, γιατί το αυτοκίνητο που επέβαινε μαζί με δυο άλλους νεαρούς δεν σταμάτησε για έλεγχο. Μ.Δ.
Ελευθεροτυπία 8/12/08
Ηλίας Φωτόπουλος για το “ποιείν”








Υποκλινόμαστε στον νεκρό.
Κι αφήνουμε τον Μανόλη Αναγνωστάκη
να αντιχαιρετίσει τους σημερινούς πρωταγωνιστές, απευχόμενος την πλήρη επικράτηση του αστισμού:
Αυτοί δεν είναι οι δρόμοι…
Αυτοί δεν είναι οι δρόμοι που γνωρίσαμε
Αλλότριο πλήθος έρπει τώρα στις λεωφόρους
Αλλάξαν και των προαστίων οι ονομασίες
Υψώνονται άσυλα στα γήπεδα και στις πλατείες.
Ποιος περιμένει την επιστροφή σου; Εδώ οι επίγονοι
Λιθοβολούν τους ξένους, θύουν σ’ ομοιώματα.(…)
είναι συγκλονιστική η δολοφονία του μικρού μαθητή/και ο κατάλογος πού προηγήθηκε επίσης!!
Μακάρι να αφυπνίσει και να εξεγείρει συνειδήσεις..
Ακρίβεια,φτώχεια,διαφθορά,βία,
εκρηκτικό κοκτέιλ,που “σκάει” καθημερινά στήν πλάτη νέων,άνεργων,συνταξιούχων,φτωχών ..
Πρέπει να υπάρξει κοινωνική και κρατική προστασία τάχιστα,πρίν οδηγηθούμε σε χειρότερα.
Της φωτιάς και της νύχτας
Η φωτιά καίει και δεν θεσμίζει
είναι της νύχτας και πολύ ποιητική
να δείξει μια κατεύθυνση καινούριου κόσμου
οι μάζες που πεινάνε για νεκρό
θα γλείφουν αύριο τη μπότα
που θα τους υποσχεθεί ανεύθυνη ασφάλεια
Παροπλισμένοι κλέφτες
δοκιμάζουν τις γραβάτες τους
να ορκιστούν αυριανή κυβέρνηση…
Εντάξει. ΑΘΑΝΑΤΟΣ! κι αυτός.
( εντάξει κρίμα το παιδί αλλά δεν μπορώ να δεχθώ χάριν ενός φτηνού – που τα τηλεοπτικά κανάλια σε συνεργασία με τους επαγγελματίες συνδικαλιστές και λοιπούς καραγκιόζηδες προάγουν – συναισθηματισμού να βλέπω χιλιάδες
ανθρώπους στην κηδεία του νεαρού, ενώ στην κηδεία του Αναγνωστάκη είχαν συγκεντρωθεί φίλοι και συγγενείς και μερικές δεκάδες ακόμα που αγάπησαν τα γραπτά του..
Γεμίσαμε Νεκρούς
οι οποίοι τάχιστα ωριμάζουν
στα χωράφια
προγραμματισμένης Απόγνωσης.
Όμως
Οι Μύλοι του Θανάτου
απλά λατρεύουν
Φρέσκια Σάρκα
ποτέ δεν κάνουν διάκριση
στην Φορεσιά και στην Ηλικία
ΑΠΑΝΤΗΣΗ στον κο Μιχαλη Στειακακη:
Δεχομαι το σχολιο σας περι φτηνου συναισθηματισμου που δημιουργούν τα κανάλια.
Ωστοσο, θα ήθελα να τονίσω, το κατ εμένα τουλάχιστον προφανές, πως η παρουσία του κοσμου στην κηδεία του Γρηγοροπουλου δεν ήταν μόνο για λόγους συναισθηματικους.Η παρουσία του εκει ήταν απο μόνη της μια αντίδραση,μια κινητοποίηση..Η αγανακτηση του κόσμου οφείλεται σε ολα αυτα που του βιάζουν τη ζωή καθε μερα κ ήρθε επιτέλους η ώρα το σκηνικό να αλλάξει.. Τα όσα γινονται καθε μερα σε ολη την ελλαδα ( κ αναφέρομαι στις εκατονταδες χιλιάδες του κόσμου που διαδηλώνει) δεν ειναι διαδηλώσεις μνημόσυνα!
Πρόκειται για διαδηλώσεις κ γενικότερες κινητοποιήσεις διεκδικήσεων, απαιτήσεων .Δεν είναι μια τηλεοπτική φουσκα!Ειναι λαικη εξέγερση κ θα χει αποτέλεσμα..Αν οχι την αλλάγη του συστήματος,τουλάχιστον την αφύπνιση των συνειδήσεων( που τοσο απαιτούν οι καιροι) κ την επαγρύπνηση της κοινωνίας.. Τελος ,να τονίσω οτι προκειταί για ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙΤΑΙ!
Η δημιουργία δεν εχει μεγαλύτερη αξία απο την ίδια τη ζωή!Και που ξερετε?Αν του διναμε την ευκαιρία μπορει να γινόταν κ αυτος ενας νεος Αναγνωστάκης!
When sb’s Knocking on heavenʼs door
“Για τους απανταχού όψιμους θεράποντες και θεραπαινίδες” video
Για τα σήμαντρα που έπρεπε κάποτε να ηχήσουν
Για τα ιστία των ανεμόμυλων που έπρεπε κάποτε να φουσκώσουν
Για την πέτρα που πρέπει να γυρίσει συνθλίβοντας τα τσόφλια
Για τους κουφούς μονόλογους των δονκιχωτικών δολιχοδρομήσεών σας
Για την παραμυθία του κόσμου που μας χρεώσατε από τους βολευτικούς καναπέδες σας
Για όλους τους γαμημένους παλαμακιστές σας
Για τα κενά ανάμεσα στις έκπτωτες λέξεις σας, στα οποία δε χώρεσαν και στριμώχνονται ασφυκτιώντας
Τα όνειρά μας
Η πραγματικότητά μας
Η σημασία μας
Ο κόσμος μας
Για την αμνησία σας ότι ΕΜΕΙΣ κάποτε ήσασταν ΕΣΕΙΣ
Γιατί ΕΜΕΙΣ
με ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ
θα μπορούσαμε
τόσα όσα δεν υποψιάζεται ο ακρωτηριασμένος κομπασμός σας
Γιατί ΕΜΕΙΣ
χωρίς ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ
θα συνεχίσουμε
Να ζούμε
Να ερωτευόμαστε
Να υπάρχουμε
όχι μέσα από τους δυνητικούς και εύπλαστους πια κόσμους σας, μα δυναμικά και σίγουρα μακριά από όλους αυτούς τους συμβουλευτικούς και καλλιεπείς κλοιούς της συμβιβαστικής παρουσίας/απουσίας σας
…έτσι κι αλλιώς μετράμε ήδη πολλές και δυσβάσταχτες απώλειες
που εξουσιοδοτούν ελάχιστο χρέος μας …τη δικαίωσή τους
…Α! και κάτι άλλο…
Γιατί ΕΜΕΙΣ δε ξεχνάμε!!!
.
Once upon a time there was a Kid… named Alexandros
a real one
with flesh and blood
red…red like the flourishing roses
having a buzzing bee like life
and there were lots of others
maybe unnamed
but real ones
with flesh and blood
red…red like our unnoticed wounds
having a buzzing bullet like life
…all over the world…
Στην περίπτωση των γεγονότων αυτών (εκτέλεση Αλέξη, κουκουλοφόροι , αντιδράσεις Προέδρου της Δημοκρατίας, κυβέρνησης, κομμάτων, ΜΜΕ) έχουμε όχι μία ” λαϊκή εξέγερση ” εναντίον του πολιτικού συστήματος αλλά μία κατασκευασμένη και εν πολλοίς ενορχηστρωμένη κατάσταση ημιαναρχίας η οποία εξυπηρετεί κατά διαφορετικό τρόπο τον καθενα που την επικαλείται ή την υποκινεί. Ο νοών νοείτω. Εχουμε επίσης παραβίαση κανόνων της δημοκρατίας με την εκ των προτέρων ενοχοποίηση του αστυνομικού από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον υπουργό εσωτερικών .
Κε Τσούτσο η ευπροσήγορη τοποθέτησή σας, ίσως εξαγνίζει τη δυνητική συνενοχή σας, δε δικαιολογεί όμως την απουσία εμπράγματης και ουσιαστικής παρουσίας σας καταθέτοντας, που βάσει συντάγματος το δικαιούσθε εν τέλει, μηνύσεις κατά των “πραιτοριανών”… ακόμα και του προέδρου της Δημοκρατίας, τον οποίον… λεκτικώς και μόνον καταγγέλλετε, μεταξύ άλλων, σε μια παρενθεντική τσουβαλοποίηση… Ζωής.
υγ.
-Όχι δεν είμαι συνήγορος κανενός
-Και θα ήταν σύμφωνη, για εμένα, με τη δημοκρατία του διαλόγου η διευκρίνιση του “ο νοών νοείτω”
-Συγχωρήστε μου και εσείς μα και το φιλόξενο Ποιείν το προσωρινό αλλόνυμο-ανώνυμο, μόνον που αντικειμενικοί λόγοι, τουλάχιστον με το σημερινό status, δε μου επιτρέπουν επώνυμη παρέμβαση… αν αυτό δεν είναι αποδεκτό θα καταλάβω.
http://poiein.podOmatic.com/entry/2008-12-15T13_03_36-08_00
Ακούστε τον Ηλία Φωτόπουλο σε ένα τραγούδι για τον Αλέξανδρο.
Κανένας καλός άνθρωπος με αρκετό ελεύθερο χρόνο και όρεξη να γράψει τους στίχους;
Δώστε μου φως, δώστε μου ήχο
αφήστε με σε μια γωνιά να ζήσω
Δώστε μου χρώματα, δώστε μου τοίχους
αφήστε με να τους γεμίσω στίχους
Και σε μια στείρα μήτρα βάλτε με
αφήστε με, ξεχάστε με
Και σε μια στείρα μήτρα βάλτε με
αφήστε με, ξεχάστε με
Σε κήπους με λουλούδια, θε να μπω
και με γυμνά τα πόδια μου να τρέξω
από τα λάθη σας να γιατρευτώ
και σα μικρό παιδί να παίξω
Δώστε μου φως, δώστε μου ήχο
αφήστε με σε μια γωνιά να ζήσω
Δώστε μου φως, δώστε μου ήχο
αφήστε με σε μια γωνιά να ζήσω
Σε κυπαρίσσια πλάι να σταθώ
και να ορθώσω το ανάστημά μου
από γλυκό σταφύλι να μεθώ
και να ξεχάσω ως και τόνομά μου
Δώστε μου χρώματα και τοίχους
αφήστε με να τους γεμίσω στίχους
Δώστε μου χρώματα και τοίχους
αφήστε με να τους γεμίσω στίχους
Δώστε μου φως, δώστε μου ελπίδα
μια χαραμάδα να γλυστρά του ήλιου αχτίδα
Δώστε μου χρώματα να βάψω
τους μαύρους τοίχους που μου λέτε να κοιτάξω
Και σε μια μήτρα μέσα βάλτε με
αφήστε με, ξεχάστε με
Και σε μια μήτρα μέσα βάλτε με
αφήστε με, ξεχάστε με
Γαλάζιους ουρανούς θέλω να δω
αφήστε με, πετάξτε με
τα ψέμματά σας να απαρνηθώ
και μόνος τη ζωή μου να χαράξω
Δώστε μου φως, δώστε μου ελπίδα
μια χαραμάδα να γλιστρά του ήλιου αχτίδα
και σε μια στείρα μήτρα βάλτε με
αφήστε με, ξεχάστε με
Την πόλη που αγάπησα να δω
μεσ’από στάχτες να ξαναγιεννιέται
το μέλλον που μου κρύψανε να βρω
να σβήσω τη φωνή που καταριέται
Δώστε μου χρώματα να βάψω
τους μαύρους τοίχους που μου λέτε να κοιτάξω
και σε μια στείρα μήτρα βάλτε με
αφήστε με ξεχάστε με
και σε μια στείρα μήτρα βάλτε με
αφήστε με ξεχάστε με
Ζήτησα χρώματα, κόκκινο είδα
6 Δεκέμβρη στην άσφαλτο κουκίδα
Στον τοίχο έριξα κλεφτή ματιά
δεν σας αντέχω, ψεύτες φτάνει πια
Σε μήτρα πίσω ξαναβάλτε με
αφήστε με ξεχάστε με
Σε μήτρα πίσω ξαναβάλτε με
αφήστε με ξεχάστε με
Ελπίζω νακουσα καλά 🙂
Ευχαριστώ πολύ, Ρούλα. Είστε καλός άνθρωπος! ;-))
αγαπητέ άνεμε, οι ίδιοι λογοι που υπαγορεύουν την ανωνυμία σας, υπαγορεύουν και την δική μου σιγή στην πρόσκλησή σας για διάλογο
Όπως υποσχέθηκα παραπάνω λοιπόν… κατανοώ!!
ΑΝ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ
ΑΞΙΕΣ ΑΝ Η ΘΕΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ
ΚΟΣΜΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΤΟΤΕ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ
ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ ΄¨ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ
ΚΑΙ ΜΙΚΡΩΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΕ ΕΡΓΑ ΝΑ ΓΕΜΙΣΟΥΝ.
ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΛΑΚΕΡΟΣ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ
ΜΕΣΑ Σ ΑΥΤΟ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΘΑ
ΕΓΕΡΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΙΩΝΙΟ ΥΠΝΟ.
ΚΑΛΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΛΕΞΗ
ΑΛΕΞΗΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ποιος είπε ο Αλέξης χάθηκε; Χάνονται οι Ιδέες
ή πάντοτε στραφτοκοπούν Αγνές και Νιες κι Ωραίες;
Και ποιος την που μπολιάστηκε ολοπρώτη μες στην Πλάση
Ιδέα της Ελευτεριάς, θα μπόρειε να χαλάσει;
Και μόνη Αυτή δεν ήτανε η Ουσία του Αλέξη-
όλα του-Μάτι, Γέλιο, Φως-Αυτή δεν είχε πλέξει;
Κι όταν κανείς τη Λεφτεριά στον Κόσμο μας στεριώνει,
τέτοια Ψυχή-τέτοια Καρδιά ποιο Βόλι τη σκοτώνει;
Ο Αλέξης δεν εχάθηκε. Ζει γύρω μας κι εντός μας
και δίνει Φως στο Σκότος μας και Χρώματα στο Φως μας.
Και Κύριος πάντα του Καλού, που ένα είναι μαζί Του
από παντού ακούγεται η παιδική Φωνή του:
«Ό,τι, μικρός όντας εγώ, δεν πρόλαβα να κάνω
Πράξτε το σεις. Εγώ ήσυχος θα βλέπω από ’δω πάνω.
Και είμαι σίγουρος πως σεις Συντρόφια Αγωνιστές μου
όσες εγώ δεν έζησα θα ζήσετε Χαρές μου-
ότι θα φτιάξετε μια Γη που φαύλους δε θα τρέφει
και στ’ Άστρα τ’ άλλα αντρόπιαστη και χαρωπή θα γνέφει».