Γιάννης Γκούμας, Ανέκδοτα ποιήματα

ΥΠΟΘΑΛΠΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

Πλησίασα τον καθρέφτη,
λές για να περάσω σʼ έναν άλλο κόσμο,
για νʼ αποβάλλω τον εαυτό μου σʼ έναν άλλο εαυτό,
και, σαν να τρίβεις δυό ξερά κλαριά
το ένα με τʼ άλλο για νʼ ανάψεις φωτιά,
φώναξα δυό λέξεις: «Βοήθησέ με!»

Και λέει ο καθρέφτης:
«Έρχεσαι πάντα σε μένα
όταν δεν είσαι ποτέ ο ίδιος.»

Π * * * * Α

Είμαι πρόθεμα και πρόσφυμα της ζωής μου.
Το μόνο που ζητώ είναι το δώρο που δεν θα λάβω ποτέ: την αλήθεια.

ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΑ

Άλμα τριπλούν μέχρι την Μεγάλη Παρασκευή.
Κι όλα αυτά τα εκατομμύρια της εσωτερικής μετανάστευσης
ετοιμάζονται να επιστρέψουν στα χωριά τους
για να κλείσουν τις τρύπες που άφησαν πίσω τους.
Για τρεις, τέσσερις μέρες
πόσο τερπνή, πόσο ταιριαστή, πόσο ελκυστική θα είναι η Αθήνα.
Πο-πό! Τι ανακούφιση!
Ένα ρομαντικό ηλιοβασίλεμα για αλλαγή,
παρατεταμένο σαν το «Μπολέρο» του Ραβέλ,
Και αντί για φυλλάδια πίτσας
ενθαρρυντικά σημειώματα στις πόρτες, να γράφουν:
«Βγείτε έξω. Το πεδίο είναι ελεύθερο.»
Τι ευλογία να μην είσαι μόνος μέσα
στα ακατάληπτα βλέμματα των νεοαθηναίων,
αλλά μόνος να λευτερώσεις τα αισθήματά σου
μέσα στην αρμονική αναλογία μιας καρδιάς.

ΑΡΣΕΝΙΚΟ, ΘΗΛΥΚΟ ΚΑΙ ΟΥΔΕΤΕΡΟ ΤΙΠΟΤΕ

Ξυπνώ. Ανοίγω το παράθυρο. Δεν βλέπω τίποτε.
Εξαφάνισα τον κόσμο τραβώντας την κουρτίνα;
Κοιτάζω. Όχι, πίσω δεν υπάρχει τίποτε, ούτε στης κουρτίνας τις πτυχές.
Δεν χαρακτηρίζομαι από αδιακρισία,
κι αν είμαι κοσμοαγάπητος είναι γιατί ξεπερνώ τις δυσκολίες μου,
γιατί κανείς δεν παίρνει χαμπάρι πόσο ποικίλως στριμωγμένος είμαι,
και εκτός από ένα ευγενικό χαμόγελο, δεν κάνω τον σπουδαίο.
Τώρα το τίποτε που αντικρίζω είναι τρόπος βιασμού του εγώ;
Πρέπει να πάω στο μπάνιο να ξεράσω ό,τι δεν γεύτηκα,
να εφεύρω άλλα σύνορα για τις περιπλανήσεις των ματιών,
και μετά είναι στο χέρι της εκλεκτής μου φαντασίας να κρώξει
τι δεν ήταν και που δεν ήταν και άλλοι, και άλλες και άλλα.

Ο ΔΟΜΕΤΙΟΣ

Δύσκολα διακρίνεται.
Είναι και έτσι και αλλιώς.
Αυτός είναι.
Στρέιτ στην πατρίδα, γκέι στο εξωτερικό
(όπως κάποιος είπε χαριτολογώντας).
Πνευματώδης όσο και κομψός,
του αρέσει να πίνει liebfraumilch,
και όταν τα τσούζει προσεύχεται στον Τζέιμς Ντην.
Τα καλοκαίρια,
με μαύρισμα κομμένο στα μέτρα του,
αναδύεται γυμνιστής,
τα έμπροσθεν κουνιστά και λυγιστά
μεζέδες για ομόφυλους καλοφαγάδες.
Λατρεύει το ποδόσφαιρο,
κι όταν η ομάδα του σημειώνει γκολ,
είναι σαν να χύνει.
Γιʼ αυτόν δεν είναι ο ήλιος που δύει,
αλλά το φεγγάρι που ανατέλλει,
και ο Γαλαξίας αρσενικός γαμέτης.
Αν είναι ευτυχής;
Ευτυχία είναι στιγμιαίος καφές;
Συμβάλλει στο φως της ημέρας μια φωτεινή επιγραφή;

À propos de bottes,* διάβασες κανένα καλό βιβλίο τελευταία;

*Μιλώντας για μπότες: λέγετε όταν κάποιος θέλει νʼ αλλάξει θέμα.

ΣΠΑΡΑΞΙΚΑΡΔΙΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Απευθείας, αποτελεσματικά και αμετάκλητα μπαίνουμε στο θάνατο μόλις γεννηθούμε.
Πόσο αναπόφευκτη η αλλαγή από το πριν τίποτα στο μετά τίποτα.
Πόσο αισιόδοξοι, πόσο βαθειά πεπεισμένοι, είναι μερικοί
πως θα αναπαραστήσουν το θαύμα του Λαζάρου.

Σήμερα το πρωί, τα μελίρρυτα χείλη της τηλεπαρουσιάστριας
μας έμπασαν στην κυψέλη της λήθης με την σπαραξικάρδια είδηση
για μετωπική σύγκρουση στην εθνική οδό Αθηνών-Κορίνθου.
Δυο παλικάρια νεκρά.
Δυο λιγότερες καρδιές να κτυπούν ελληνικά.
Δυο λιγότερα στόματα να φιλούν και να φιλιούνται.
Δυο λιγότερα πέη να πράτουν τα δέοντα.
Δυο λιγότερα χέρια να περάσουν βέρες, να ψηφίσουν.
Άλλες δυο ψυχές που εγκαταλέιπουν το σώμα τους δίχως να πουν αντίο.

Μετρώ του γάτου μου τον ίσκιο με το μήκος της ζωής μου.

ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΙΑ ΠΡΩΙΝΟ, ΠΛΗΝ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΜΕΡΑΣ

Η μπανιέρα γιαλός
και
— όπα! —
απʼ το αφρόλουτρο γλιστερή,
τα μάτια να σκιρτούν,
το στόμα φθογγόσημο μπρέβε,
γέρνω προς τα εμπρός
να δω
τι τρέχει
με τον καθρέφτη.

Ε,
σε αντίθεση με τʼαρχαία αγάλματα
το πέος μου δεν λείπει,
αλλά υποπτεύομαι
πως έχει βαρεθεί να εικονίζει το είδωλό μου
κάθε μέρα
σε σκηνές ξυρίσματος.
Πρόβλημα του. Le style, cʼest lʼhomme.
Πάντως έχουμε κάτι το κοινό:
Είμαστε κι οι δυο απόκληροι της ζωής
— αυτός, τριταγωνιστής.

Ο ήλιος προσποιείται τον άρρωστο.
Γιατί ο ήλιος προσποιείται τον άρρωστο;
Νύχτες τώρα δεν έχω πάψει νʼ ασωτεύω
για να μου είναι φωτοστέφανο;
Πρέπει πάλι να παίξω σʼ ένα Νο, σʼ ένα Καμπούκι, σατυρικό δράμα;
Τώρα η τσαγέρα με κρατάει όμηρο
σε τσάι Κίνας.
Στο ραδιόφωνο αξίζω Μότσαρτ παρά Πουλένκ,
αλλά τι στο διάλο,
ας με χαρακτηρίσει μικροπρεπή.

Η τοστιέρα εκδιώκει μια τραγανή, ζεστή, ψημένη
φέτα ψωμιού,
που την βαστώ σαν αλογάκι της Παναγιάς.
Και χρούτς, χρατς, χρούτς.
Δεν είναι comme il faut;
Δεν ξύνω τʼ αρχίδια μου δημοσίως!
Το μόνο πράγμα που έχω να κάνω είναι να συνεχίσω,
αφού τούτη τη στιγμή είναι το μόνο που πρέπει να κάνω.
Για παρηγοριά,
έχω την πρόσφατη επανέκδοση των ποιημάτων του Φρανκ ΟʼΧάρα.
Στο κάλυμμα
η φωτογραφία του αδικοχαμένου ποιητή,
λες και πίνακας του ντα Βίντσι,
και στο αυτί γραμμένο:
«Αυτό που συνεχίζει στο οπισθόφυλλο, είναι αυτό που συνεχίζει από το εξώφυλλο».

Τέρμα το πρόγευμα.
Κι ας περιμένει η λάντζα…
μέχρι νάρθει ο τέως!
Όλα μου τα ποιήματα έχουν γεννέθλια.
Και σήμερα, 17 Απριλίου 2008,
θέλω να ξεδιαλέξω ποιό απʼ όλα θέλει να είναι αεί,
περσότερο απʼ οτιδήποτε άλλο
στον κόσμο.

Η ΓΟΠΑ

Γόπα στην άκρη του πεζοδρομίου, το νόημά της ξοφλημένο σε κίτρινο φίλτρο.
Άψυχη, μα τόσο τυχερή που είχε την αίσθηση ενός στόματος.

ΣΚΗΝΗ ΚΗΠΟΥ

Μια εύρωστη τριχωτή σφήκα φλερτάρει ένα μπουμπούκι ρόδου.
«Παιδεραστής!» κάνουν σινιάλο οι κεραίες της ακρίδας.

ΙΚΕΣΙΑ

Άμα δεν ξυπνήσω, πως στην ευχή θα πεθάνω;
Άσε με να δω τα μάτια σου στα δικά μου μάτια
και τον θάνατό μου νʼ αγαπήσω.

ΘΥΜΑ ΠΟΡΤΟΦΟΛΑ

Αυτά τα χέρια, απελπισμένα αλλά επιδέξια, σαν τα χέρια
του πιανίστα, που μου άδειασαν την τσέπη καθώς περίμενα
νάρθει το λεωφορείο. Μόνο όταν αυτά τα χέρια χάθηκαν,
αντελήφθην το κενό που φέρω μέσα στο κορμί μου.

ATIΤΛΟ
Θαλασσινά ποιήματα, δεν είναι πάντα το θαλασσί του Αιγαίου.
Οι ποιητικές λέξεις βαραίνουν και πέφτουν, τον κυματισμό λερώνοντας.
Ο ποιητής που καλεί μια σπάνια λέξη για μια σπάνια ελπίδα,
είναι της θάλασσας χρωματική λιμοκτονία.