Διαζεύξεις
στον Κύριο Γιάννη Γκούμα
Με τέσσερα εμβόλιμα σχέδια του Γούφα τον οποίο το Ποιείν ευχαριστεί θερμά.
*
Το οιονεί φωνήεν
ήτο εξ οργασμού
ή καταναγκασμού
υπόμνημα χαρίεν ;
*
επικύρωσις συμφώνου
μετά πάλλευκου κυρίας
ή θριάμβου βαλκυρίας
επί τίσεως ημιόνου;
*
Υπεράκτιος αναβάτης
κατατονικών φορβάδων
ή ευπώλητων μαινάδων
κυκλοδίωκτος εμβάτης;
*
Η κυρία θέτει veto
ότι τας αιδούς αρνείται
ή ευλόγως προσποιείται
και διαθέτει τραμπουκέτο;
*
Κατά κίνησιν επαίται
– θήλεος η ακηδία –
ή θεατρική αδεία
αντί βρόγχων καλτσοδέται;
*
Περί τας αφάς των λύχνων
προσωπείων εκδοραί
ή αρπυΐων αι βοραί
και σειρήνων υψισύχνων;
Αντιγράφω την “Οδηγία” από τον παρακείμενο Πετεφρή…
Με την μπόλια φυλακίζει τα μαλλιά, ο κόμπος στολίζει
Το μέτωπο διπλός,ζεσταίνει το γάλα και δοκιμάζει
Αν έκαψε με τον γυμνό της αγκώνα.Η πυτια μουσκεύει
Σ΄ένα ποτήρι της ρακής,πάλι σε γάλα χλιαρό
Όσο του αντρός της μιά γουλιά.Τραβάει απ΄τη φωτιά
Τον μαστραπά,κι όταν ο αχνός κολλάει στα δοκάρια
Μη επιστρέφοντας,ρίχνει την πυτιά κι ανακατεύει
Με ξύλο κρανιάς από λειψό δικράνι.Αφήνει το μίγμα
Να κοιμηθεί ώσπου να απλώσει τις τσαντίλες
Και ανοίγει την ξύλινη πόρτα,χαζεύει τις κότες
Κλέβοντας στιγμές ενώ ξεσβολιάζει το χοντρό αλάτι
Που κρυστάλλωσε.Το γάλα κόβει,χωρίζεται σε τζίρο
Κι ένα χάρτσι που μοιάζει με κατάλευκο τσιμέντο
Οπότε πιάνει δουλειά: σε ξύλινη σκάφη ντυμένη
Με μούλι,αδειάζει τον κάδο,σηκώνει την τσαντίλα
Την δένει κόμπο ψηλά,κρεμάει το γεμάτο τουλπάνι
Με σιζάλ απ΄το δοκάρι, κι αφήνει το άσπρο νερό
Να ενωθεί σταλάζοντας με τον τζίρο,διώχνοντας
Με το χέρι γατάκια και μύγες.Γεμίζει τις ώρες
Που περιμένει το στράγγισμα μαγειρεύοντας
Κι έπειτα,σε παστρικό τενεκέ ρίχνει το χλωρό
Πικρό τυρί μπανταρισμένο, ανοίγει τον κόμπο,
βάζει το αλάτι κι ανακατεύει όσο μπορεί
κι έπειτα, με πέτρα το πιέζει και πάει γιά ύπνο.
Την άλλη μέρα, το κόβει σε πλάκες. Δίνει
Το αφράτο στα παιδιά, να βάλουν στο ψωμί
Ενώ το υπόλοιπο κοιμίζει στη σαλαμούρα.
Γιά τρείς βδομάδες δεν τ αγγίζει.Επειτα,
Τα κίτρινα τελειώματα θα βάζει στις σαλάτες
Και σε δυό μήνες θά ΄χει το καλό τυρί.
[η Οδηγία δεν είναι πως να πήζεις τυρί, αλλα πως να πήζεις ποίημα.Γι΄αυτό και η ακρίβεια θυσιάστηκε σποραδικά χάριν του μέτρου]
Έπηξες ποίημα Voas μου…καλές διακοπές (σε όσους πάνε, γιατί εμείς εδώ θα είμαστε, απλώς είπαμε να σταματήσουμε λιγάκι, να αποτοξινωθούμε από την επικαιρότητα και να ρίξουμε καμιά ματιά στα παλιά-πάνω από εννιακόσια πλέον- φύλλα του “ποιείν” ψάχνοντας για λάθη και αβλεψίες. Αν κάνετε κι εσείς το ίδιο, και αντιληφθείτε κάτι στραβό μην διστάσετε να μας ενημερώσετε για να το διορθώσουμε.)
Εχθές πέθανε από καρδιά ο μεγάλος Παλαιστίνιος ποιητής MAHMOUD DARWISH, μόλις 67 ετών.
Ένα ποίημά του, ελάχιστη τιμή στην μνήμη του.
Ψαλμός 9
Ρόδο ανέγγιχτο απ’ τον χρόνο
και τις αισθήσεις μου• φιλί τυλιγμένο
στις μπόλιες των ανέμων
Ελάτε ξάφνου στ’ όνειρό μου
γιατί θα σας αφήσει
η τρέλα μου, θα φύγει.
*
Φεύγοντας
για να ’ρθω κοντά σου,
ανακάλυψα τον χρόνο.
*
Φτάνοντάς σε
για να φύγω,
ανακάλυψα τις αισθήσεις μου.
*
Ανάμεσα στον ερχομό και στη φυγή
υπάρχει μια πέτρα σε μέγεθος ονείρου.
Δεν πλησιάζει
Δεν φεύγει.
*
Είσαι η χώρα μου
Δεν είμαι πέτρα εγώ
γι’ αυτό δεν μου αρέσει ν’ αντικρίζω
τον ουρανό ούτε θα πεθάνω ένα με τη γη.
Ένας ξένος είμαι• πάντα ένας ξένος.
Καταμεσής του αθηναϊκού θέρους ο ποιητής και ψυχίατρος Πάστακας αναδιφεί τα αρχεία του ιστότοπου “ποιείν”.
Η αγωγή αποθεραπείας δύναται να περιλαμβάνει:
α) την ενδελεχή ανάγνωση των 300 Ελλήνων ποιητών που μεταφράζει ο κύριος Γκούμας· β) την επισταμένη μελέτη του δοκιμιακού και ποιητικού opus των Λειβαδά, Μπλάνα και Βέη· γ) την προκήρυξη διαγωνισμού για την ανάθεση λατρευτικών φιλολογικών εργασιών (εργασίες αφορώσες ιδίως την ποιητική των Ξένου και Βοριά και δ) τον διεξοδικό κριτικό υπομνηματισμό της ηλεκτρονικής σχολιογραφίας του “αλλώνυμου–δεν είναι όλα μπουγάτσα”” Γιώργου Μίχου.
Ευχαριστούμε τον κ.Ανώνυμο που θα θυσιάσει ώρες από την καλοκαιρινή του ραστώνη ψάχνοντας για ιαματικά βότανα.Για την πλήρη μου ανάνηψη θα ήταν ίσως απαραίτητη η δημοσίευση κάποιας συνεργασίας του, η οποία θα συνέβαλε-ενδεχομένως-στην πνευματική ανάταση όλων μας!
Φοβούμαι κύριε Πάστακα πως η θέση μου είναι αξιοθρήνητη ή τουλάχιστον χειρότερη απ’ τη δικιά σας: Διαφορετικά, πώς να εξηγήσω την μανία μου να
επανέρχομαι καθ’ ημέραν στο ”ποιειν”;–παραμερίζω το γεγονός του πασίδηλου συμπλεγματισμού μου που προσφάτως -όπως ορθά διαγνώσατε- επιτάθηκε από την αδυναμία εύρεσης των κατάλληλων ιαματικών βοτάνων ένεκα της θερινής ραστώνης. Κατά τα λοιπά, είμαι βέβαιος πως η ανάγνωση των ποιηματών του κυρίου Γιαννούση και της κυρίας Κορνέτη θα αρκέσει για την ”ανάνηψή” σας.
Ενίοτε διερωτώμαι περί της επίτευξης του επιθυμητού αποτελέσματος. Αρχικώς σκέφτομαι ότι αν η χολέρα σβηστεί, δεν εξαλείφεται, απλώς αποσιωπάται.
Με πιάνει, τότε, ένας σχεδόν μεταφυσικός φόβος, σαν αποκύημα της θεωρίας του χάους, ότι η σβησμένη χολέρα θα αλλάξει, απλώς, πρόσωπο, επιστρέφοντας χολωμένη και δριμύτερη.
Δεν γλιτώνεται η χολέρα, καταλήγω. Ιδανικά, φοράει τα καλά της. Γίνεται χολέρα αριστοκρατική, πλυμένη ή κι ευφυής. Χολέρα απαιτήσεων και προδιαγραφών, ως να σε προβληματίσει.
Σπανιώς, όμως. Σπανίως, δυστυχώς.
ενθουσιάστηκα που είδα τόσους αγαπημένους φίλους μαζί, έγραψα ένα κατεβατό βλακείες για τον καθένα σας, και ο θεός, διότι υπάρχει θεός, έκανε μια τσουπ, τα έχασα και σας έσωσε…
γούφα, χαίρομαι που σε είδα εδώ (γι’αυτόν το γιάννη, το γούφα, ήταν τα ποιήματα που είχα βάλει μαζί εδώ στο ποιείν…)
μίχο, τη μπουγάτσα να μου την τυλίξεις στο πριντ με τα ποιήαμτά μου, αυτά που θα σου στείλω να τα κάνεις παστά…
βόας, άντε με το καλό, καλές εμπνεύσεις όπου πας!
πολύ θέλω να τα πούμε όλοι μια φορά από κοντά, αλλά μάλλον εγώ πέφτω πάντα μακριά:)
…φοβάμαι ότι όλοι πέφτουμε πάντα μακριά, κυρία Κονδύλη.
Επαρχιώτη αισθητή ψυχραιμία…:)
Έχετε την καλοσύνη να γίνετε πιο σαφής κύριε Ξενοφώντα Βαρβέρη (Μπρουντζάκη);
πολύ μου αρεσε να δω σχέδια μου εδω, και μάλιστα ακουσα οτι ταιριάζουν με τα ποιήματα που συνοδεύουν και αυτό ειναι μεγαλη τιμή για μενα, τα σχέδια βγαίνουν εύκολα, δυσκολα ειναι τα ποιήματα, αυτα, κι απο Αυγουστο χειμώνα.
αλλα που θα πάει, θα ξαναρθει ο Μάρτης.
μήπως έχει κι αλλη δουλειά να κάνει?
Στην ώρα του θα φανεί και εύχομαι να τον προυπαντήσουμε όλοι.
Και μάλιστα στην εξοχή.
Αγαπητέ Γούφα,
είναι πραγματικά ωραία τα σχέδιά σας και ταιριάζουν με τον ευγενή σας λόγο. Ας ελπίσουμε, μόνον, εμείς, που δεν ξεκινήσαμε ακόμη τις καλοκαιρινές μας διακοπές, ότι δεν εικονογραφούν το τέλος του καλοκαιριού αλλά κάποια αβέβαιη στιγμή του… (Ποιός μπορεί να περιμένει ώς τον Μάρτη, κι άς μην έχει άλλη δουλειά να κάνει…)
Φαντάζομαι ότι είναι εις γνώσιν σας ότι τα σχέδιά σας θυμίζουν πολύ κάποια ανάλογα του Πικάσσο, που τελείωνε σε λίγα λεπτά χωρίς να σηκώνει το μολύβι απ’ το χαρτί. Δεν το γράφω, βέβαια, αυτό για να σας στερήσω αξία -το αντίθετο, μάλιστα- ούτε για να το ¨πάρετε, κατ’ ανάγκην, επάνω σας¨. Κι αν, όμως, το κάνετε, έχετε κάθε λόγο και δικαίωμα!
Ωραία σχέδια που μας συντροφεύουν στην αρχή του καλοκαιριού!