Γεράσιμος Βάκρος, έξι Ποιήματα

Άδοξη περιπέτεια

Κύμα ερώτων σε επιλήσμων πάθη
και χρόνομετρητής η πληγιασμένη σου ρομφαία
άδηλε τοκετέ
που αφαιμάξεις περιπετειών σταλίζουν
τη διάρκειά σου,
και γερασμένα λόγια
στη γρανιτένια πνοή σου
δάκρυα υπεροχής φέρουν.
Το άριστο κράτα αυτόχειρα ποιητή
σε πλημμύρες αβύσσων
και σε χασμώδεις επετειακούς θρήνους
λησμονημένης φαυλότητας.
Η ομορφιά συντροφεύει την εξάντληση του ηττημένου στρατιώτη
και η ελεγεία του πόνου σε δοξάζει
αχθοφόρε των άδολων αιώνων.

Ούτε θρήνος, ούτε λυγμός,
Μόνο ένας ήλιος στη διαπασών

Κʼ είχες το βλέμμα σου στραμμένο στʼ άπειρο.

Ανάδρομο πέρασμα

Η αδυσώπητη χαρά
τυράννων
πάνω απʼ τα κεφάλια μας
σύρριζα
κόβει τα φτερά της πεταλούδας
σε εθνικές παρελάσεις.
Και τα λεωφορεία
προσπερνούν πόλεις με χειμασμένες θλίψεις.

Αντί ευχής

Υψώνω
μαντατοφόρο αναλαμπή
σε χοηφόρες πορείες
ματωμένου ήλιου.
Καίγομαι από την απληστία μιας συνάντησης
με την ελπίδα σβησμένη.
Αυτό το σκοτάδι έχει φως
Όσο αυτή η λασπωμένη σημαία
Όσο τα ερείπια αντέχουν
στου κισσού τ ʼανέβασμα.
Δοξασία θανάτου
στης αυγής το θρυμμάτισμα
αναστάσιμοι ρύποι.

Αγκομαχούσε η δροσερή νύχτα
Στον ερχομό του καβαλάρη.

Ηχόληπτη απώλεια

Μετράει η σιωπή
το αχαλίνωτο της ώρας
σε κτύπους ρολογιού.
Κηδεμονεύει την πλήξη
Ο θόρυβος της κουκουβάγιας.
Μαρσάρισμα ανδρισμού
σε κομμένη εξάτμιση
υπονομεύει την ελπίδα.
Υπόσχεση βενζινοκίνητης υπεροχής
στη λαιμητόμο του χρόνου.

Νόστος ανέστιος

Άλλοτε μας συντρόφευε η πίστη
το χαμόγελο των συντρόφων
που τώρα χάθηκαν
πίσω απʼ τα παραπετάσματα της εξέλιξης.
Πρόσωπα μεθυσμένα,
η αλλοφροσύνη της πρώτης συγκίνησης
Ύστερα
ανάσες πουλιών,
Υγρή η απλωσιά του χειμώνα
το ξεκλήρισμα της αθωότητας με την έναρξη του πολέμου.
Οι αντίπαλοι
που μας τάισαν κόκκινα όνειρα.
Σήμαντρα σώπασαν …
Καθώς τα αστέρια ξεψυχάν
ξερνώντας στο μέλλον
ρουτινιάρικα
τόνους ευκαιριών,
διορισμένες ευτυχίες σε βιβλιάρια ενσήμων του ΙΚΑ
Δίχως τραγούδι,
δίχως βάσανο,
δίχως ελπίδα πια.
Λάθος το πόστο που διαλέξαμε.

Περιφερόμενοι σακάτηδες σʼ αυτήν την πόλη
οικτίρουμε
φως,
στο συννεφιασμένο καιρό
και σε παράθυρα που τρεκλίζουν
χαλάσματα ξεχασμένων ερώτων.

Νωπή αφύπνιση

Κάτω από ιδρωμένες συκιές
η άφατη ζωή του πρώτου έρωτα.
Ξυπνήματα κυριακάτικης μελαγχολίας
στο νυφοπάζαρο
με τους φαντάρους
που κερνάνε
πρωινή βαριεστιμάρα
και άσωτους ήλιους
σε χάσματα αισθήσεων
και απολιθώματα χλεύης.
Οι φωτεινές επιγραφές της οδού Κέννεντι
Με ενδυμασίες εθνικές και τύμπανα
για μια φορά σημαιοφόρος
«Των Αρκάδων τον γόνον και της Τριπόλεως…. καύχημα
πολιούχων νεομαρτύρων Παύλου και Δημητρίου…»
Η σιωπηλή ματιά της δασκάλας
Η ευτυχία μιας επιτυχίας
της μάνας τρόπαιο
Οι συμμαθητές που παρασύρθηκαν στο θάνατο
Το ρέμα διασχίζει το χωράφι με τις μουριές
Όχι τώρα
Σβήστηκαν τα παιχνίδια με την αμπάριζα
και το ερείπιο με τους τσιμεντόλιθους
μια σκιά στην αρένα της θύμησης.

Αδημονούσαν οι καμπάνες σε τόση σιωπή!

Ο Γεράσιμος Βάκρος γεννήθηκε και ζει στην Τρίπολη. Επιμελήθηκε την εργοβιογραφία του Έλληνα σκηνοθέτη Σταύρου Ιωάννη για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καλαμάτας .Διευθύνει και επιμελείται τις εκδόσεις της “Ομάδας Έλευσις”. Έχει γράψει τα σενάρια για σειρές οικολογικού ενδιαφέροντος στη ΝΕΤ και στην ΕΤ3. Σκηνοθέτησε θεατρικές παραστάσεις και ταινίες μικρού μήκους. Εμφανίστηκε ως ηθοποιός στη μεγάλου μήκους ταινία – δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ του Αλέξανδρου Παπαηλίου “Πατρίδα είναι η παιδική ηλικία” και σε ταινίες μικρού μήκους. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου.