ΠΟΛΛΑ ΥΠΟΣΧΟΜΕΝΗ
Κάποιος θα ‘ναι συνάδελφος στα “ψιλά” που θα γράψει
πως “προώρως απέθανεν ο Ουράνης στην ξένην,
νέος γνωστός εις τους κύκλους μας, που είχε κάποτε εκδώσει
συλλογήν με ποιήματα πολλά υποσχομένην”.
ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΕΝΑ ΠΕΝΘΙΜΟ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ ΔΕΙΛΙ
Κώστας Ουράνης
Ποιητές, και το μυαλό μας μια δεξαμενή
γεμάτη στίχους – κι απαγγέλουμε ολοένα.
Κάποτε εκδίδουμε. Κι η συλλογή θεωρείται
πολλά υποσχόμενη – ποιος ξέρει, ίσως μπορεί
κάτι νʼ αφήσουμε: δυο στίχους ή κανένα,
για τους επόμενους που θα ʽρθουνε και είτε
θα μας θυμούνται ή και στη λησμονιά
θα πέσουν, και στη σκόνη τα βιβλία.
Δεν μ εξιτάρει η “πολλά υποσχομένη”,
δεν μʼ αφορά ούτε σαν σύνολο η γενιά,
ούτε οι τιμές και τα ενδεχόμενα βραβεία,
μηδέ κι άμα βρεθώ λησμονημένη.
Η μέθεξη είναι μόνο στη δημιουργία
και μόνο αυτή στο τέλος μου απομένει.
17/4/2008
Υ.Γ Ποιείν: Να ευχηθούμε συγχαρητήρια και καλή επιτυχία στη φίλη και συνεργάτιδα μας Σοφία Κολοτούρου για την παρουσία της στις λίστες του περιοδικού “Διαβάζω” για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα.
Εύχομαι να το λάβεις, Σοφία, κι ας μη σε νοιάζει!
Της αξίζει κάθε προβολή.
Κι εδώ έχω να πω, βρήκα αφορμή ετούτο εδώ, ότι πρόσφατα χάρη στην ιστοσελίδα αυτή γνώρισα το βιβλίο της κυρίας Κολοτούρου, το ανεζήτησα, συνέβη ένα καλό πράγμα αντίθετα με βιβλία-ποιητικές συλλογές άλλων που παρότι δεν είναι ιδιωτικές εκδόσεις δυστυχώς δεν τα βρήκα όταν τα παρήγγειλα, η συλλογή “Αν-επίκαιρα ποιήματα” ήρθε στα χέρια μου ταχύτατα, την εδιάβασα, τα απήλαυσα, απήλαυσα την μαεστρία με την οποία ήσαν γραμμένα, ποιήματα με ομοιοκαταληξία σε εποχές που δεν συνηθίζεται πλέον αυτός ο τρόπος γραφής προς χάριν της πιο εύκολης (μα συχνά, λόγω κορεσμού και πιο δύσκολης ποίησης, αυτής του ελεύθερου στίχου), την ροή και το μέτρο που πουθενά δεν θυσιάστηκε για χάρη μιας εύκολης ρίμας. Το νόημα που επίσης δεν θυσιάστηκε προς χάριν της μορφής. Και τις θαυμάσιες κατακλείδες του κάθε ενός ποιήματός της.
Κορυφαία τα πρώτα της (αυτό το θαυμάσιο και συνάμα πικρό που εύστοχα υπενθύμισε φέρνοντας το εδώ η Fuji) στο ποστ περί τροπαρίου Κασσιανής και γυναικείας “ενοχής”, εξαιρετικά τα 2, 4, 6, 7, 13, 15 των ανεπικαίρων, καθώς και η εισαγωγή που όντως “μιλάει” και αγγίζει πολύ περισσότερο από άλλων…λαλίστατων.
Άξια η κυρία Κολοτούρου, εύχομαι την καλύτερη κι απρόσκοπτη συνέχεια στις δημιουργίες της, και στις εκδόσεις επόμενων ποιητικών συλλογών.
Όχι ανωνύμως πλέον, επωνύμως (αν και κοινό!) την επιδοκιμασία μου
(και σαν γυναίκα προς γυναίκα κι ο έπαινός μου με χαρά. Επιτέλους αξίως στο άβατο των Ποιητών, επιτέλους διότι άλλο να παρασταίνεις την ποιήτρια, κι άλλο να είσαι, και η κυρία Κολοτούρου Είναι)
Β.Ι. Καστριώτη
Αν ένα βραβείο γίνει αφορμή για να γνωρίσει ένα ευρύτερο κοινό κάποιον άξιο ποιητή κι αυτό το βραβείο δίνεται για την ποιητική του αξία και μόνο,δε βρίσκω κανένα λόγο άρνησής του.
Φυσικά θα συμφωνήσω ότι η στιγμή της δημιουργίας είναι μοναδική,μα κι απ’ την άλλη κάπως θα πρέπει να “κοινωνήσουν” αυτήν τη μέθεξη και οι αναγνώστες…
Με αυτό το σκεπτικό θα δώσω κι εγώ τις ευχές μου στην αγαπητή Σοφία για μια προβολή της ποίησής της.
Η Σοφία Κολοτούρου έχει ξεπεράσει προ πολλού την “πολλά υποσχομένη” ποιήτρια, μόνο αν σκεφτεί κανείς όλες τις “υποσχέσεις” που αρχικά μας έδωσε όταν την πρωτοδιαβάσαμε. Ξεπέρασαν τις προσδοκίες μας…
Mε πηγαίο το χάρισμα της επικοινωνίας, μέσα απ’ τα ποιήματά της, αλλά και με εσωτερική καλλιέργεια ψυχής η Σοφία Κολοτούρου δεν χρήζει βραβείου, συγχωρέστε με…
(Καλοδεχούμενο -δε λέω- ό,τι δωρεάν μας δίδεται, διότι δωρεάν το προσφέραμε.., έτσι δεν είναι Σοφία;)
“Η μέθεξη είναι μόνο στη δημιουργία”, να…, ένα ακόμη βραβείο της!
Χρόνια πολλά, χρόνια δημιουργικά για όλους!
—
(Βόα, δε βλέπω τζέρτζελο.., τσάμπα μεροκάματο πληρώθηκες… Ετοιμάσου να κεράσεις… : )
Κατ’ αρχήν η Σοφία Κολοτούρου έχει τιμηθεί ΗΔΗ με το “δικο μας Βραβείο”…κι αυτό μετράει ιδιαίτατα!
Το πρωτεύον είναι η συμπερίληψη στις λίστες. Το βραβείο, είναι μια πραγματικά δευτερεύουσα υπόθεση – και όχι άμοιρη συγκυριών, επιρροών, προσθέσεων και αφαιρέσεων.
Σε κάθε περίπτωση σου το εύχομαι από βάθους καρδιάς!
Ομως, Σοφία, κι επειδή στη ζωή όλα δεν είναι αίνος, επίτρεψέ μου να σου πω ότι με φοβίζει η νομιμοποίηση του ρήματος “εξιτάρω” στους στίχους σου…
Πολλά συγχαρητήρια στη Σοφία.
Και θα συμφωνήσω με τον Kyriaz πως αυτή τη μέθεξη πρέπει να την “κοινωνήσει” ένα ευρύτερο κοινό. Επομένως καλή η προβολή.
“Οι επιτροπές των βραβείων έκριναν το σύνολο της βιβλιοπαραγωγής του 2007 ενώ το υλικό τους αντλήθηκε από τους κοινούς καταλόγους της ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ και του Διαβάζω, όπως δημοσιεύονται στα μηνιαία δελτία που εμφανίζονται στην ιστοσελίδα του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ). Έλαβαν, επίσης, υπόψη τους και τις μεμονωμένες παραγωγές όσων συγγραφέων απέστειλαν οι ίδιοι τα έργα τους στη διεύθυνση του περιοδικού. Η ψηφοφορία, που θα κρίνει τους νικητές ανά κατηγορία θα είναι μυστική ενώ το κάθε μέλος της επιτροπής θα αξιολογεί τα βιβλία με σειρά προτίμησης”.
Έτσι έγιναν τα πράγματα.
Κατά τα άλλα, εξ αφορμής (και μόνον) της αναρτήσεως, εύχομαι μύρια, αναβλύζοντα “Ανομήματα” και “Γραπτά μηνύματα μιας κουφής”-όχι, αναγκαστικά, από το άξιο χέρι της κ. Σοφίας Κολοτούρου.