μαζί σου
τη νύχτα
ξεδίπλωσα το πρόσωπό σου
άγρια
τη χαμένη μου αθωότητα
να ψηλαφήσω
ήθελα
μαζί σου
εκδικούμαι το χρόνο
χρόνια δύσκολα
χρόνια δύσκολα μα πυκνά
λέξεις σαν τσακισμένα χέρα
κάθε αγάπη
έχει το δικό της
κλάμα
γερνάνε πιο γρήγορα
γερνάνε πιο γρήγορα
τις νύχτες οι άνθρωποι
τα χέρια τους μακραίνουν
σ’ αυτές τις ατέλειωτες χειραψίες
πόσους νεκρούς ξεπροβοδίζουν;
κάποτε
η νύχτα μου δάνεισε
βιβλία σελίδες από δέρμα
ράκη ανθρώπινα
έτσι ξεφύλλιζα απελπισία
σταγόνες αίμα στα δάχτυλα
πόδια,χέρια, μάτια στο χώμα
γύριζα στο χρόνο
με λάμπα θυέλλης
κρύφτηκα, πλύθηκα, έφτυσα
η μνήμη κυλάει
ακόμη δεν έχει σταματήσει
πέτρες ξεκολλάνε
γκρεμίζονται
μέσα στη λύπη διπλώνω
τη γλώσσα μου
τρώω σάρκα σιωπής
στη μέρα που κουτσαίνει
κλείνω το μάτι
υπόλοιπο
διαίρεση σημαίνει επιθυμία
να διαιρεθεί ο διαιρετέος
να διαιρέσει ο διαιρέτης
να υπάρξει το πηλίκο
να ευτυχίσει το υπόλοιπο
κρυμμένο στην ανυπαρξία
του μηδέν
να διαλύσει θέλει ο διαλύτης
να διαλυθεί η ουσία
να υπάρξει το διάλυμα
να διαλυθεί κι αυτό
να διαλυθεί
να αραιώσει
επιθυμία
ύπαρξη
διαλύτης κόσμος λέξεις
λέξη και η σιωπή
με τι στομάχι όμως
σαρκοφάγο
τροχίστε λίγο το μηδέν
είναι τετράγωνο πολύ
κόκκινος ουρανός απλώθηκε
τα χέρια μου κρατούσαν
υπομονετικά
για χρόνια την ανάσα σου
ένας κόκκινος ουρανός
απλώθηκε
τόσος θάνατος σκέφτηκα
μπορεί να ναι
αυτοπροστασία
Βιογραφικό
Η Έφη Καλογεροπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος του Φυσικού τμήματος του Πανεπιστημίου Αθήνας και επίσης τους τμήματος Θεατρικών σπουδών της Φιλοσοφικής σχολής Αθήνας. Εργάζεται στην Εκπαίδευση. Τα “Σκεύη Ταξιδίου” είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.
Ποιήματα με λιτότητα στα μέσα και την απαραίτητη, αλλά συχνά τόσο δυσεύρετη, ειλικρίνεια. Ποιήματα διαυγή. Από αυτά που είδαμε, το βιβλίο της Έφης Καλογεροπούλου μπαίνει δικαιωματικά και με αξιώσεις στο αναγνωστικό πρόγραμμα.
Βολκώφ
Όχι κι άσχημα. Ωστόσο μου θυμίζουν τη Δημουλά. Συμφωνώ για τα περί διαύγειας (πράγματι ένα απ’ τα αρνητικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης ποιητικής είναι η κρυπτικότητα). Ωστόσο φοβάμαι ό,τι δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν τον σκόπελο της εσωστρέφειας. Καλή προσπάθεια.
Καλή αρχή και καλοτάξιδο το πρώτο βιβλίο της ποιήτριας. Λιτότητα – που οδηγεί τη σκέψη του αναγνώστη σε εμβάθυνση. Μου θυμίζει την ποίηση του Λάσκαρη
ευχαριστω πολύ για τα σχόλια,τίς ευχές ,την φιλοξενία.με ενθαρρύνατε ,μού δώσατε χαρά και δύναμη..
-Γιώργο Μίχο τα λόγια σου με τιμούν.
σε ευχαριστω ιδιαίτερα…
Ως ανενεργός ποιητής, διαβάζω τα σπαράγματα της Έφης, και σκέφτομαι: Ποίηματα-θρήνοι, κραυγές απουσίας. Η σήψη της εποχής, πότε θα γίνει λευκά κόκαλα; Και πότε φρέσκια χλόη;
τι έχει η κρυπτικότητα και τι έχει η διαύγεια εντέλει; Αυτό που, νομίζω, προέχει είναι η αυθεντικότητα της φωνής και η βάσανος της γλώσσας. όχι μόνον ίσως μου πείτε…σίγουρα όχι μόνον αλλά εδώ τουλάχιστον δεν υπάρχει το δήθεν.
Βr, έχετε δίκιο όσον αφορά την παρατήρησή σας περί κρυπτικότητας και διαύγειας. Πραγματικά, και είναι επισήμανση του Ουγκώ αυτό, άλλα ποιήματα βρίσκουν την αρετή τους σε μια κάποια κρυπτικότητα και άλλα σε μια καποια διαύγεια.
Εδώ, κάνοντας λόγο περί της δεύτερης, επισημαίνουμε απλώς ότι τα ποιήματα τής Έφης Καλογεροπούλου δεν εκπίπτουν στον άμετρο υποκειμενισμό. Διατηρούν και, αν θέλετε, δημιουργούν το ελάχιστο εκείνο αναγκαίο υπόβαθρο που είναι ένα εκ των sine qua non για την επιθυμητή συνάντηση με τον αναγνώστη. Εάν αυτό εκλείψει, φτάνουμε στα όρια του αμετάδοτου. Η γλώσσα καταργείται.
Και εδώ το ζήτημα είναι ζήτημα μέτρου. Η δυσεπίτευκτη ισορροπία που τίποτα δεν παραχωρεί στον αναγνώστη αλλά και δεν τον αποκλείει.
Βολκώφ
Με βρίσκετε απόλυτα σύμφωνη με όσα είπατε και ειδικώς για τα ποίηματα της Έφης και γενικώς.
“χρόνια δύσκολα
χρόνια δύσκολα μα πυκνά
λέξεις σαν τσακισμένα χέρα
κάθε αγάπη
έχει το δικό της
κλάμα”
Μόλις το διάβασε από μικροφώνου ο Κώστας Τριπολίτης, στην εκπομπή του στο Δεύτερο Πρόγραμμα….
Έτσι, ως απλή αναφορά το καταθέτω… Ίσως κάποιον χαροποιήσει..