Αυτό που ένας άνθρωπος πίστεψε πως ήταν
Αυτό που ήταν
Και αυτό που υπήρξε.
(Ανδριανού Απομνημονεύματα)
(Φραγκογιαννού)
Το ʽξερε πως είχε ανατεθεί σʼ εκείνη
Το θεάρεστο έργο
Να γλιτώσει όλα εκείνα ταʼ αθώα βρέφη
τα «κοριτσούδια»
Από τη μοίρα του φύλου τους
Απʼ την κατάρα του ριζικού τους
Ω, αν μπορούσε μʼ ένα φύσημα μονάχα
Να τα εξαφάνιζε
Έπρεπε όμως να σκάψει
Με τα ροζιασμένα χέρια της
Απύθμενα πηγάδια
Να τα ρίξει μέσα
Έπρεπε με τα ίδια μαξιλάρια
Που θαʼ κρυβαν αργότερα
Εκείνες τις παράτολμες, εφηβικές χυδαίες σκέψεις
Να τα πνίξει
Να ταʼ απαλλάξει από την φτήνεια των ηδονών,
Από οδύνες και ωδίνες
Διαπομπεύσεις, εξευτελισμούς
Απʼ τη μιζέρια ίσως ακόμη κι από την αθλιότητα
Των γηρατιών
Εκείνη η αγαθή γερόντισσα
Ο άγγελος σωτήρας τους
Η Φόνισσα.
