Ο Μιχαήλ Μήτρας διαβάζει 2 ποιήματά του από το cd #1 του περιοδικού “Νέα Συντέλεια”, εκδόσεις Άγκυρα, 2005
*
“όταν το ποίημα δραπέτευσε από το βιβλίο όπου ήταν κλεισμένο”
οπτικό ποίημα 2007, για το “ποιείν”
*
Poems to let
Ποίημα με θέα σε θάλασσα
Ποίημα με θέα σε δάσος
Ποίημα με θέα σε καφετέριες
Ποίημα με θέα σε αυτοκινητόδρομο
Ποίημα με θέα σε φαρμακείο
Ποίημα με θέα σε λούνα παρκ
Ποίημα με θέα σε μηχανοστάσιο
Ποίημα με θέα σε ξενοδοχείο
Ποίημα με θέα σε καταιγίδα
Ποίημα με θέα σε σούπερ μάρκετ
Ποίημα με θέα σε διαδήλωση
Ποίημα με θέα σε σταθμό τρένων
Ποίημα με θέα σε ανθοπωλείο
Ποίημα με θέα σε τηλεοπτικές αντένες
Ποίημα με θέα σε ερωτικό ραντεβού
Ποίημα με θέα σε κεντρική λεωφόρο
Ποίημα με θέα σε νεκροταφείο
Ποίημα με θέα σε φωταγωγό πολυκατοικίας
Ποίημα με θέα σε κινηματογράφο
Ποίημα με θέα σε μαιευτήριο
Ποίημα με θέα σε αστυνομικό τμήμα
Ποίημα με θέα σε βιτρίνα με φορέματα
Ποίημα με θέα σε τηλεφωνικό θάλαμο
Ποίημα με θέα σε έναστρο ουρανό
(για το περιοδικό (δε)κατα, χειμώνας 2007,#8)
Τα οπτικά ποιήματα του Μιχάλη Μήτρα (όσα έχω “διαβάσει”) συχνά αλλοτριώνουν την ποιητικότητα προς μια εικαστική κατεύθυνση που αφαιμάσσει όποια ποιητική συγκίνηση μπορεί να δημιουργηθεί με στίχους. Η επαναληπτικότητα και η μονοτονία της απαγγελίας ή (λιγότερο) της ανάγνωσης, γοητεύει και “υπνωτίζει” αλλά αυτό μου φαίνεται απλά μια εύκολη λύση.
Η πρωτοτυπία και η ευρηματικότητα θα πρέπει να αναζητούνται μέσα στο λόγο και στις λέξεις ή στη μουσικότητά τους. Όχι όμως στην οπτική απεικόνισή τους ή στη διαδικασία της απαγγελίας τους.