Εγκατάσταση
Εδώ είμαι, στο σπιτάκι του σκύλου.
Τρώω χώμα, πίνω φόβο,
Καμιά φορά κοιτάζω τ’ άστρα.
Ποτέ δεν έχασα το σεβασμό μου προς αυτά.
Κι αν τα γαυγίζω, δεν μου μένει πλέον
Άλλος τρόπος να γράψω στίχους
Από μηχανής θεός
Ήρθε η ώρα των τρυφερών αποφάσεων:
Να κόψουμε τις φλέβες μας;
Να πιουμε ένα ποτό με την παρέα;
Θα μπορούσαμε και να τα σπάσουμε όλα,
Πιάτα, ποτήρια, ανθοδοχεία…
Θα μπορούσαμε να κάνουμε ένα μπάνιο
Με άλατα σκορπιού και κρύας λάβας.
Κλειστή η μύτη, μέσα τα κεφάλια.
Θα μπορούσαμε και ν’ αρπάξουμε το φεγγάρι
Να το γεμίσουμε φιλιά,
Που έλειπε καιρό και ξαναπέρασε
Κι έχει κουράγιο να κοιτά προς το σπίτι μας.
Φως
Να γίνουμε σοφοί σημαίνει
Μια δυνατότητα αρώματος
Κατά την εκπνοή.
Την τελευταία.
Κούρδισμα
Πιάνο σημαίνει
Δεν υπαινίσσομαι και δεν επινοώ,
Δεν εξαγγέλλω, δεν προβλέπω.
Ακούω.
Παρέες
Ένα χαρούμενο πρωινό μέσα στον τάφο;
Γιατί όχι; Και η θρησκεία το επιτρέπει
Και οι ποιητικές μας αξιώσεις.
Καλείς τους νέους φίλους, μαζεύεστε
Σαν τα πουλιά πάνω απ΄το στάρι
Και τιτιβίζετε και σιγανοπετάτε
Κι ανακαλύπτετε πως μια φιλία
Ως και την αιωνιότητα μπορεί να κάνει υποφερτή.
(Εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 2005)
Πολύ καλή η επιλογή. Ποιητική γλώσσα απέριττη, ξέρει να αποστασοποιείται από τα πράγματα.
Εξαιρετική και η τελευταία της ποιητκή συλλογή “Λιμός”.
Από εκεί:
ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΣ
Των φυσικών των χαρισμάτων μαρασμός,
Των επίκτητων αποθερισμός,
Της υστερίας οργιώδης βλάστηση:
Αυτά με συγκροτούν ως μητέρα.
Αλλά ως ουρανός διαφέρω.
Διαθέτω όλα όσα κανείς δεν χρειάζεται:
Ασύνορη έκταση, βυθό αχανή, καρτερία,
Ως και το πάμφωτο φεγγάρι.
Αλλά και παλαιότερες συλλογές διηγημάτων της, εκπνέουν άρωμα ποίησης. “Ακτή στο φως του χειμώνα” μια συλλογή όπου χορεύουν αρμονικά λογικό και παράλογο
Ποίηήση ζωντανή που σέβεται την ανάσα της.
Υπέροχη ποιητική συλλογή, έργο ωριμότητας, κραυγή απόγνωσης, η οποία ακούγεται αποστασιοποιημένα απο την ποιήτρια…