Στράτος Φουντούλης, Νότες εκ Βαθέων

Στράτος Φουντούλης, εικαστικός.Από τη συλλογή «Νότες Εκ Βαθέων»

νότα LXVII
μα, γιατί μας θέλουν αγέλαστους κι αγλύκαντους, δεν αντιλαμβάνονται ότι˙ δεν γίνεται κανείς να προχωρά με οδηγό τις αξιολογήσεις υποκριτικής. δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι˙ μέσα από την αφελή δροσερότητα μιας παρουσίας προσφέρονται απλόχερα τα χαμόγελα έτοιμα στη πρώτη ζήτηση; δεν χρειάζονται ειδυλλιακές ερμηνείες. ούτε καν ερμηνείες. ένα

χάδι αρκεί˙ γιατί ο χρόνος φυσά και ξεφυσά και οι επιλογές μας δεν είναι παγκοσμίου βεληνεκούς.

νότα LXVIII
μια λεκτική διάρροια που ορθώνει όλα τα δικαίως σκυφτά και ακολουθούν αριθμοί κι αναδρομές. όρνια που κάνουν γύπες να κοκκινίζουν· κι εσύ που διαλέγεις μόνο τις μονές θέσεις και στέκεις σαν αλληγορία χαμένος. το μυαλό σου βομβαρδίζουν φρεναρίσματα˙ σκοτώματα και άλλα πιθανώς ανθρώπινα. μπροστά σου οι λίγες χειρολαβές

απομακρύνονται˙ συνεχώς φεύγουν, κάποιες βλεφαρίδες μεγαλώνουν, υγραίνουν τα μάτια.

νότα LXΙΧ
τώρα έχουν μείνει λίγοι· καθώς εκείνη συνεχώς γνέφει κουνώντας το χέρι σα νʼ αποχαιρετά· έχουν μείνει λίγοι στην προσπάθεια νʼ αντέξουν και η καρδιά λιποψυχεί. κουβαλούν μόνο τα απαραίτητα, να είναι έτοιμοι στην ώρα του μαΐστρου πριν ακόμα ξαναφανεί η απαραίτητη ακινησία, πριν ακόμη τα δάχτυλα μελανιάσουν. δύσκολα τα

χιλιοειπωμένα εκείνα πανέρια φορτωμένα λουλούδια σε ανέμελα ταξίδια. βλέπετε έρχονται και οι βαθυκόκκινοι καπνοί.

νότα LXΧ
μπορεί η αναζήτηση του συγκεκριμένου να είναι η κινητήρια δύναμη αλλά αφού κάνεις μερικά βήματα προς τα μέσα και βρεις την οδό την προσπελάσιμη κάπου στο κέντρο· κλείσε για λίγο τα μάτια, σκέψου τη βάση, το ξεκίνημα· γιατί ο δεσμός με το Αρχικό δεν σπάει ποτέ, προσφέρει σταθερό φως. κοίτα να τακτοποιήσεις την όποια κρυφή ή φανερή θλίψη, την όποια

πικρία που απέμεινε, ξετύλιγε και άφηνε τον σπάγκο να σου φεύγει αργά, σαν αναστεναγμός.

νότα LXΧΙΙ
σκέφτηκα. κάτι συναρπαστικό θα κρύβουν εκείνες οι σελίδες που δεν το βλέπω. ίσως ο τόνος που αγγίζει τη ψυχή. ίσως η τοποθέτηση οικείων πραγμάτων του εγγύς μέλλοντος· ίσως πολλά ακόμη που μιλούν για τη φθορά· τη σχεδόν προφητική του χρόνου. αιτία μπορεί να είναι και εκείνο το μήνυμα που έλαβα απρόσμενα, ένα πρωινό. θα περνούσε λέει ένα Άγιο

υποκριτικό Τίποτα πάνω σε κόκκινο χαλί με τιμές και φιλαρμονικές, λοφία και άλλα αστραφτερά Τίποτα.

νότα LXΧVI
όταν την έφερνε στο νου, το πρόσωπό της έπαιρνε θέση στη τοιχογραφία και για καιρό περιοριζόταν μόνο να βλέπει, σκεφτόταν μόνο τα μεγάλα της μάτια· τα υπόλοιπα είχαν στη μνήμη του παγώσει. κάθε σαρκική δίψα είχε ξεχαστεί, τα μάτια έμεναν να θυμίζουν το άφθαρτο μέτρημα του χρόνου. τότε. μα, δεν υπάρχει Τότε· παρά μόνο η σκέψη ότι ήταν η μοναδική που δεν είχε ποτέ αγγίξει. περίεργο. και τότε ακόμα

την πλησίαζε χωρίς να τολμά. το πρόσωπό της έφευγε και κάθονταν πάντα στη τοιχογραφία.

(Ο Στράτος Φουντούλης διευθύνει το λογοτεχνικό περιοδικό “στάχτες”. Τα κείμενα είναι από το προσωπικό του ιστολόγιο deProfundis)