Ο ελεγκτής
Ο ελεγκτής τον επισκεπτόταν. Τον βασάνιζε. Βρίσκει τον tsadik.
“Δάσκαλε, ο ελεγκτής
δηλητηριάζει τη ζωή μου.
Παρακάλεσε για μένα τον Θεό”.
“Ύπαγε εν ειρήνη”, απάντησε ο tsadik.
“Ό,τι πληρώνεται με τη ζώη ποτέ
δεν είναι ακριβό. Ο βασανιστής
θα ησυχάσει”.
Στο κατώφλι του ναού βρήκε
τον ελεγκτή του σταυρωμένο.
Παρτιτούρα Ραχμάνινωφ
-Περιμένετε καιρό;
-Χρόνια!
-Βάζω στοίχημα οτι σας λένε Ζωή.
-Χάσατε. Το όνομά μου είναι Φυλακή.
-Και τί σπουδάζετε;
-Συγχώρεση!
Μουσική και μουσικός αγκαλιάζονται.
Της ζητάει να τον σπλαχνιστεί.
Ο εκπαιδευτής
Δείχνει με το ραβδί του το κίτρινο δέντρο.
-Τί δέντρο είναι αυτό;
-Δεν ξέρω.
-Τί πουλί κελαηδεί;
-Αγνοώ.
-Τολμάς; με επέπληξε.
Άκου τα κελαηδήματα των πουλιών,
νιώσε τον πόνο των δέντρων.
Μύρισε την ανθισμένη πασχαλιά.
Την ακακία και τη δάφνη.
Ο εκπαιδευτής σιωπά.
Κελαηδούν πουλιά ανώνυμα
πάνω σε δέντρα δίχως όνομα.
Ο ήρωας της ημέρας
Έδειξα τη χαμένη μύτη στον Γκόγκολ.
“Πανέμορφη” αναστέναξε, “πόσα ζητάς;”.
“Τριακόσια”, αντέτεινα.
“Θαυμάσια”, είπε.
Έστρεψε το εύρημα προς το φως.
“Είναι γνήσια; Μήπως έχουν βγάλει αντίγραφο;”.
Εξετάζει το όργανο με τον φακό.
“Κανένα”, αποκρίθηκα.
Ησύχασε. Αφήνει τις επιφυλάξεις.
Φτιάχνει το εκμαγείο.
“Μαιτρ”, τον ρωτώ, “ποιός είναι ο σκοπός σας;”.
“Αγαπητέ”, αποκρίνεται,”η μύτη του εκλέκτορα
έγινε ο ήρωας της ημέρας.
Καταδικάσθηκε.”
Θύμα του καθήκοντος
Ο Ιονέσκο παρακολουθεί την πρόβα
του Μαθήματος.
Η ηθοποιός κοιλοπονάει. Έχει τρεις μύτες.
Εννιά δάχτυλα. Φοράει κωνικό καπέλο.
Το θέατρο μεταβάλλεται σε ορνιθώνα.
Η ωοτόκος μαθήτρια γεννάει
τριγωνικά αυγά.
Έξω από το κέλυφος
πάνοπλος ο Ιονέσκο
σκίζει τα ουράνια
Ενδιαφέρον , ειδικά η τριγωνική ηθοποιός …
Υπάρχουν περισσότερες πληροφορίες Σπύρο..;;
Το ΒΗΜΑ, 16/4/07 (αναδημοσίευση)
Δ. Μαρωνίτη:Συμπτώσεις
Επιμένω στην τελευταία, τέταρτη στη σειρά, ποιητική συλλογή του Γιώργου Κοζία. Τίτλος της: «Κόσμος χωρίς ταξιδιώτες»
Πασχαλινά διαβάσματα, προβλέψιμα και απρόβλεπτα – τα δεύτερα κυρίως ενδιαφέρουν. Μένοντας πρώτα στα δικά μας, επιμένω στην τελευταία, τέταρτη στη σειρά, ποιητική συλλογή του Γιώργου Κοζία. Τίτλος της: «Κόσμος χωρίς ταξιδιώτες». Εκδόσεις: στιγμή. Προέλευση: Πάτρα, όπου ο καλός ποιητής καλλιεργεί τη ζωή και τον λόγο του, σε απόσταση ασφαλείας από την αθηναϊκή αγορά, διατηρώντας το κέφι και το χιούμορ του. Η έκπληξη τη φορά αυτή είναι διπλή και ευάρεστη: ποιήματα με μυθοπλασία, που αντιστέκονται στον ποιητικό τουρισμό, καλοτάξιδα όμως στον εξωτικό, φανταστικό τους κόσμο· στροφή στην εννοούμενη σύνταξη, σε ωφέλιμη απόκλιση από τον αυτοαναφορικό ειρμό. Δύο παραδείγματα, προς υπόδειξη. Το πρώτο:
ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ: Στο όνειρό του αντίκρισε τον Σοπενχάουερ. -Πρόσεξε, του φώναξε, / με κυνηγούν επτά αντιπρόσωποι των νόμων. / Κραδαίνουν αόρατα ραβδιά. // -Ησύχασε παρότρυνε εκείνος, / όλοι έχουμε ανάγκη / τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Το δεύτερο:
ΤΟ ΜΕΣΟ ΤΟΥ ΥΨΟΥΣ: «Σώπασε θεατρίνε» είπε ο Ραββίνος, / θα σε βοηθήσω όπως / το θυμιατό βοηθάει τον πεθαμένο». // Στη συναγωγή βρίσκει τον διάβολο. / Ηρθαν πρόσωπο με πρόσωπο. // «Κουράστηκα, Ραββί, πάει καιρός / που δεν ζητάω τίποτε από τον ουρανό. / Κι όμως τα χέρια μου μένουν ακόμα / υψωμένα». Με δυο λόγια: πρόκειται για ποιήματα που θα τα ζήλευαν πολλοί, δικοί και ξένοι, ποιητές. Εύχομαι να ακουστούν, όπως και όσο τους αξίζει.
Σ: Για την ιστορία, η επιλογή του βιβλίου για το Ποιειν, προυπήρχε της επιφυλλίδας του κύριου Μαρωνίτη.