Ο Ανδρέας Εμπειρίκος διαβάζει δύο Ποιήματά του ΕΔΩ
1.Των επιπτώσεων αι πτώσεις 0.50 και
2.Το μέγα βέλασμα ή Παν-Ιησούς Χριστός 4.26
από το πρώτο cd του περιοδικού “Νέα Συντέλεια”, τεύχος 3-4, Φθινόπωρο 2004-Χειμώνας 2005, εκδόσεις Άγκυρα
ΤΩΝ ΕΠΙΠΤΩΣΕΩΝ ΑΙ ΠΤΩΣΕΙΣ
Ως πτώσεις αγγέλων εις βάραθρα των ουρανών, ως κεραυνοί
ή ως πλήγματα επάλληλα ραγδαίως πίπτοντα της Μοίρας,
έπιπταν επί των πτώσεων αι πτώσεις και έτσι ανέβλυσαν
(μοιραίως) στα χείλη των Ελλήνων, με καθαράν και πλήρη
προφοράν, με ακατάσχετον ορμήν, ως πάθους φλογερού εκ-
σπερματώσεις, αι λέξεις: ε π ί π τ ω σ ι ς και ε π ι π τ ώ-
σ ε ι ς.
ΤΟ ΜΕΓΑ ΒΕΛΑΣΜΑ
ή
ΠΑΝ-ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ
…caw-caw all Visions of the Lord.
Α. GINSBERG
“Οταν βαρέα βάρη επωμίζονται σε προκυμαίες, σε κρηπιδώ-
ματα σταθμών,σε αυλές και δρόμους, σε λιπαρά μέσα σκατά
πατώντας, της καθημερινής ζωής οι αχθοφόροι, τους άτλαν-
τας του κόσμου αχρηστεύοντας, οι άνεργοι άτλαντες διάτορα
βογγούν με στοναχάς, με θρήνους.
Και όμως, την ώρα που αίρονται τα βάρη (ζεμπίλια και
σάκκοι λογής-λογής με πράγματα ακατονόμαστα γεμάτοι
— τουτέστι γεμάτοι κρίματα, γεμάτοι αμαρτίες) η Οικουμέ-
νη ακόμη ζη και οτέ μεν άγάλλεται, οτέ δε (πολύ συχνότερα)
βαριά στενάζει, κάτω από τα βάρη των βαρέων βαρών (όπλα
πυρηνικά, πραμάτιες απατηλές, ψέματα ποικίλα — όλα σκα-
τά, όλα αμαρτίες) την ίδια ώρα ακούεται-—και τούτο μοιάζει
πάντοτε με θαύμα — ακούεται πάντοτε και εις τους αγρούς,
και μέσ’ στις πόλεις, κάτω από τον ήλιο του μεσημεριού και
κάτω από τ’ αστέρια, ακούεται πάντοτε ένα μεγάλο βέλασμα
(μπεέ-μπεέ) καλύπτοντας τον θρήνο των ατλάντων, ένα θε-
σπέσιο βέλασμα από φωνήν αλέκτορος πιο καθαρό, πιο πλή-
ρες, εν μέγα βέλασμα φωτοβριθές (μπεέ-μπεέ, μπεέ-μπεέ)
πού την ελπίδα σπέρνει στις ψυχές αυτών πού το άκοϋνε, εν
μέγα βέλασμα σαν καθαρό νερό από των ουρανών τους κα-
ταρράκτας πίπτον, ένα μεγάλο βέλασμα ωραίου αμνού (μπεέ-
μπεέ) εν βέλασμα νεαρού κριού (μπεέ-μπεέ) που όσοι το
ενωτίζονται μεγάλες στέρνες γίνονται του ανεσπέρου λόγου,
εν βέλασμα πού όσοι το ενστερνίζονται σώζονται πάντα, ένα
μεγάλο βέλασμα σαν μέσ’ από χωνί τεράστιου τηλεβόα, εν
μέγα βέλασμα αμνού (ενός άμνοϋ πού εις το Περού θα ημπο-
ρούσε κάλλιστα και λάμα νάναι) το βέλασμα νεαρού κριού με
ωραίους ευμεγέθεις όρχεις, το βέλασμα του αγαθού αμνού
(μπεέ-μπεέ, μπεέ — ω δόξα, δόξα Αλληλούια!) το βέλα-
σμα του ωραίου άμνοϋ, του αμνού-κριού του αίροντος τάς
αμαρτίας του κόσμου.
Γλυφάδα, 22. 7. 1964
(Από τη συλλογή “ΟΚΤΑΝΑ”, Ίκαρος Εκδοτική Εταιρία, 1980)
Μου άφησε ανάμικτα συναισθήματα το άκουσμα του Εμπειρίκου (πρώτη φορά τον άκουσα). Η φωνή του ηχούσε … πως να το πω.. συμβατική, στομφώδης. Μου θύμισε άθλιους ρήτορες της επταετίας. Κι η αντίθεση με το περιεχόμενο του λόγου του ήταν δυσβάσταχτη.
Κι εγω το πρωτοακουσα σε cd φιλου πριν εννια χρονια κι ηταν μια ατομικη βομβα που εσκασε μεσα μου κι αλλαξαν πολλα στην οπτικη μου περι ποιησεως. Ο Ελλην Υπερρεαλιστης σε μια απο τις κορυφαιες του στιγμες!!!