Κ. Καβάφης-Κ. Καρυωτάκης-Γ. Ρίτσος-Γ. Σεφέρης
Τραγουδούν: Αλκ. Πρωτοψάλτη, Μ. Μητσιάς, Χρ. Λεττονός
Περιεχόμενα
01 Θέμα
02 Η πόλις. (Κ. Καβάφης)
03 Κι αν ο αγέρας φυσά. (Γ. Σεφέρης)
04 Πρέβεζα. (Κ.Καρυωτάκης)
05 Είναι παλιό το λιμάνι. (Γ. Σεφέρης)
06 Ιδανικοί αυτόχειρες. (Κ. Καρυωτάκης)
07 Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον. (Κ. Καβάφης)
08 Πες της το μ’ ένα γιουκαλίλι. (Γ. Σεφέρης)
09 Θάλασσα του πρωιου (Κ. Καβάφης)
10 Μετά την ήττα. (Γ. Ρίτσος)
11 Θρήνος για τον Άδωνι. (Sidney Keez, μτφ. Γ.Σεφέρης)
Επιλογή
Γιώργος Σεφέρης, Είναι παλιό το λιμάνι
Είναι παλιό το λιμάνι, δεν μπορώ πια να περιμένω
ούτε το φίλο που έφυγε στο νησί με τα πεύκα,
ούτε το φίλο που έφυγε στο νησί με τα πλατάνια,
ούτε το φίλο που έφυγε για τ’ ανοιχτά.
Χαϊδεύω τα σκουριασμένα κανόνια, χαϊδεύω τα κουπιά
να ζωντανέψει το κορμί μου και ν’ αποφασίσει.
Τα καραβόπανα δίνουν μόνο τη μυρωδιά
του αλατιού της άλλης τρικυμίας.
Αν το θέλησα να μείνω μόνος, γύρεψα
τη μοναξιά, δε γύρεψα μια τέτοια απαντοχή,
το κομμάτιασμα της ψυχής μου στον ορίζοντα,
αυτές τις γραμμές, αυτά τα χρώματα, αυτή τη σιγή.
Τ’ άστρα της νύχτας με γυρίζουν στην προσδοκία
του Οδυσσέα για τους νεκρούς μες στ’ ασφοδίλια.
Μες στ’ ασφοδίλια σαν αράξαμε εδώ πέρα θέλαμε να βρούμε
τη λαγκαδιά που είδε τον Άδωνι λαβωμένο.
Γιώργος Σεφέρης, Κι αν ο αγέρας φυσά
Κι αν ο αγέρας φυσά, δε μας δροσίζει
κι ο ίσκιος μένει στενός κάτω απ’ τα κυπαρίσσια
κι όλο τριγύρω ανηφόρι στα βουνά
Μας βαραίνουν οι φίλοι
που δεν ξέρουν πια πως να πεθάνουν
Κι αν ο αγέρας φυσά, δε μας δροσίζει
κι ο ίσκιος μένει στενός κάτω απ’ τα κυπαρίσσια
κι όλο τριγύρω ανηφόρι στα βουνά
Γιάννης Ρίτσος, Μετά την ήττα
Ύστερα από την πανωλεθρία των Αθηναίων στους Αιγός ποταμούς και λίγο αργότερα
μετά την τελική μας ήττα, -πάνε πια οι ελεύθερες κουβέντες μας, πάει κι η Περίκλεια αίγλη,
…Τώρα
βαριά σιωπή στην Αγορά και κατήφεια κι η ασυδοσία των Τριάντα Τυράννων.
Τα πάντα γίνονταν ερήμην μας
-και τα πιο δικά μας- χωρίς καθόλου τη δυνατότητα μιας κάποιας προσφυγής, μιας υπεράσπισης ή απολογίας,
μιας έστω τυπικής διαμαρτυρίας.Στη φωτιά τα χαρτιά και τα βιβλία μας
Κι η τιμή της πατρίδας στα σκουπίδια. Κι αν γινόταν ποτέ να μας επέτρεπαν
να φέρουμε για μάρτυρα κάποιον παλιό μας φίλο, αυτός δεν θα δεχότανε από φόβο
μήπως και πάθει τα δικά μας- με το δίκιο του ο άνθρωπος
Γι’αυτό
καλά είναι εδώ,- μπορεί και να αποκτήσουμε μια νέα επαφή με τη φύση
κοιτώντας πίσω από το σύρμα ένα κομμάτι θάλασσα, τις πέτρες τα χορτάρια
ή κάποιο σύννεφο στο λιόγερμα, βαθύ,βιολετί, συγκινημένο.
Κι ίσως
μια μέρα βρεθεί ένας νέος Κίμωνας,μυστικά οδηγημένος απ’ τον ίδιο αητό,
να σκάψει και να βρει την σιδερένια αιχμή απ’ το δόρυ μας
σκουριασμένη, λιωμένη κι αυτή Και να την κουβαλήσει επίσημα
σε πένθιμη δοξαστική πομπή, με μουσική και στεφάνια στην Αθήνα.
Κώστας Καρυωτάκης, Η Πρέβεζα
Θάνατος ειναι οι κάργιες
που χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζανε κρεμύδια.
Θάνατος οι λεροί κι ασήμαντοι δρόμοι,
με τα λαμπρά μεγάλα ονοματά τους,
ο ελαιώνας πίσω η θάλασσα κι ακόμη
ο ήλιος θάνατος μες στους θανάτους.
Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίσει μια ελλειπή μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.
Βάσις φρουρά εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ’ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο τραπέζης,
πρώτη κατάθεσης δραχμαί τριάντα.
Περπατώντας αργά στην προκυμαία
“Υπάρχω” λες κι ύστερα “Δεν υπάρχεις”.
Φτάνει το πλοίο υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο κύριος νομάρχης.
[Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
ένας πέθαινε απο αηδία…
Σιωπηλοί, θλιμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία]
Σημείωση 1: Ανάμεσα στους εκλεχτούς μουσικούς που πήραν μέρος ήταν και ο Γιάννης Ζουγανέλης, φυσικά στην τούμπα.
Σημείωση 2: Ο δίσκος επανακυκλoφόρησε το 2005 από την MINOS-EMI.
Δήμος Μούτσης για πάντα. Ο μεγαλύτερος των μετά Θεοδωράκη – Χατζηδάκη νεοελλήνων συνθετών. Το θρήνο για τον Άδωνι γιατί δεν τον ανεβάσατε. Κύριε Παστάκα ακουστικό υλικό δε θα μας βάλετε;
Αίμα σου φέρνω και τραγουδώ
και τραγουδώ το αίμα το σκορπισμένο
Τα πόδια μου
δεν πάτησαν αλλή φορά τον τόπο ετούτο
Θα συμφωνήσω μάλλον με τον kleon. Χρειάζεται ήχος σε μια αναφορά σε … δίσκο.
Say it with a ukulele…
Η ΑΕΠΙ όμως έχει άλλη γνώμη με εσάς….
[H χρήση μουσικών έργων στο Διαδίκτυο είναι νόμιμη μόνο μετά από άδεια των δημιουργών τους. Την άδεια αυτή εξασφαλίζει η ΑΕΠΙ για τις παρακάτω χρήσεις:
Α. Websites :
1. Simulcasting (ταυτόχρονη μετάδοση του προγράμματος ενός ραδιοφωνικού – τηλεοπτικού σταθμού στο Διαδίκτυο).
2. Webcasting (Ραδιοφωνικό – τηλεοπτικό πρόγραμμα μόνο στο Διαδίκτυο).
3. Ringtones -Realtones-Videotones-Ήχοι κλήσεων κινητών τηλεφώνων
4. Συνοδευτική (background) μουσική στις σελίδες ενός website.
5. On demand υπηρεσίες (streaming, downloading)
6. On-line διάθεση / πώληση μουσικών έργων
7. Αρχεία σε μορφή Midi.
8.Video Games
Εάν επιθυμείτε να προβείτε σε χρήση μουσικής στο Διαδίκτυο, θα πρέπει προηγουμένως να λάβετε την άδεια της ΑΕΠΙ, υπογράφοντας την σχετική σύμβαση. Για περισσότερες πληροφορίες (ύψος των αναλογούντων πνευματικών δικαιωμάτων, τρόπο πληρωμής κτλ.) μπορείτε να συμπληρώσετε και να αποστείλετε στην ΑΕΠΙ την αίτηση για χρήση μουσικής στο Διαδίκτυο.]
Βέβαια περίπου το ίδιο συμβαίνει και με τα βιβλία (μάλλον) ε; Αλλά….
Η “Τετραλογία” είναι έργο πραγματικά (και όχι μαιμουδίστικα) μελοποιημένης ποίησης. Και η μουσική επένδυση των στίχων και οι ερμηνείες είναι συγκλονιστικές. Ό,τι κι αν “έγραψε” ο Μούτσης -Συνοικισμός Α, Άγιος Φεβρουάριος, Στροφές, Φράγμα, Δρομολόγιο κ.λπ.- είναι μεγαλειώδες. Μην κοιτάτε που δεν κορρυβαντιά περί το άτομό του. Ο άνθρωπος είναι καλλιτέχνης, δεν είναι “καραγκιόζης”. Μόνο την ποιότητα ζητάει, και δη μετά μανίας (ένθεης). Κι όταν έχει να πεί “πράγματα”, τα λέει και μας τα μαθαίνει. Πρόκειται για κορυφαία μορφή του νέου ελληνισμού.
Έχω ακούσει το Μούτση σε συνέντευξη να λέει πως κακώς έβαλε τα ποιήματα στην Τετραλογία. Έπρεπε λέει να είναι μόνο μουσική…
Για άλλο θέλω να γράψω: Σε ένα υπόγειο στη Σόλωνος χαμηλά, το βιβλιοπωλείο Αντιπαράλληλα,
θυμάμαι την Άλκιστη Πρωτοψάλτη παρουσία του Μούτση και μικρής ορχήστρας να τραγουδάει το λησμονημένο πιά δίσκο Εργατική Συμφωνία.
Ο Στεμνής αποχώρησε οικειοθελώς.
Το Μούτση τον βλέπω σε κάτι στενά γύρω στο σπίτι μου και στο πάρκιν του σουπερμάρκετ και επίτηδες του βάζω το Δε λες κουβέντα, από το αυτοκίνητο να τον εξιτάρω. Γελάει συνένοχα και φεύγει…
Κεντρωτή, όλα αυτά για σένα…
Βλέπω ότι όλοι συμφωνούν ως προς την μεγαλοφυϊα του Δήμου Μούτση. Είμαι πολύ ευτυχής γι αυτό. Γιώργο Κεντρωτή, αυτό το περί “Ελληνισμού”, μην το πετάς έτσι ασχολίαστα, γιατί υπάρχει ένας κακώς εννοούμενος “χριστοδουλισμός” στην ατμόσφαιρα και μπορεί να παρεξηγηθεί ο Μούτσης, ο οποίος είναι ο κατ’ εξοχήν ευρωπαίος – παγκόσμιος – έλληνας μουσικός των τελευταίων 100 χρόνων. Παρεπιπτώντας: τα ποιήματά σου είναι πολύ καλά και θα δημοσιευτούν. Πάρε τηλέφωνο τον “περιοδικατζή”. Δεν μπορεί να τα κάνει όλα μόνος του(!).
Και για όλους εσάς, ένα ποίημα αφιερωμένο στον Δήμο Μούτση:
Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΟΥ ΘΕΡΟΥΣ
Στο Δήμο Μούτση, μακρινή μνήμη
Όλα είναι μια ευγενική συναυλία
τους παλιούς φίλους
μην τους ξεχνάς
δώσε τους μια μικρή χαρά
για τα χαμένα χρόνια
φέρε τους όλους εκεί
άναψε τις φωτιές σου
στο ιερό της Αθηνάς
στον Άγιο Φεβρουάριο κάνε σπονδή
άφησε τις μελωδίες σου να πλημμυρίσουν
την αττική νύχτα.
Άνθη να φέρεις και λόγια τρυφερά
τώρα που οι ώρες μας θυμίζουν
τις αποδυναμωμένες αισθήσεις
τα πάθη, που βρίσκονται σε διαστολή
χωρίς το μέτρο των χρωμάτων
μ΄ άδεια ψυχή το σούρουπο
χωρίς φωνούλα την αυγή
Την τελευταία συναυλία την Ευγενική
του αιώνα που ψυχορραγεί
δώρο στους φίλους της άλλης εποχής
Που προχωρούν και πίσω δε γυρίζουν.
Δημήτρης Κανελλόπουλος, Σιγή Ασυρμάτου, Κολωνός, Αθήνα 2005, σελ.:23
Μίχο, ποιος είχε οργανώσει τη συναυλία του Μούτση στα Αντιπαράλληλα του Στεμνή; Αν το βρεις, κερδίζειένα βιβλίο δώρο, τις Σκυθικές Ερημίες.
Κι ακόμη: Μην ξεχνάς το χρονικό πλαίσιο που γράφτηκε η Εργατική Συμφωνία¨ και κάτι άλλο, ότι ήταν επένδυση σε θεατρικό έργο του Γιώργου Σκούρτη.
Πάντως εγώ στα Αντιπαράλληλα δε σε θυμάμαι. Στο Χνάρι σε θυμάμαι λίγο αργότερα
Αγαπητέ Γιώργο Μίχο, με εξιτάρεις – δεν με εξιτάρεις (και εμένα, μαζί με τον Δήμο Μούτση) εσύ, εγώ (μουλάρι όντας) επιμένω στις απόψεις μου. Και δεν είναι -να εξηγούμεθα- μόνο θέμα αισθητικής! Επιμένω επί της ουσίας. Κι ας λέει (και) ο Μούτσης ότι θέλει! Ο τύπος αυτός, αυτή η γκράν μούρη έγραψε θαύματα, και προσωπικώς του οφείλω δυσεξαρίθμητες χάριτες. Εσύ, πάντως, καλά κάνεις και κεντρίζεις τον Κεντρωτή! Γουστάρω, και πολύ μάλιστα. Μη μας πιάσει, φίλε Γιώργο, ενώ είμαστε ακόμα (ευτυχώς) στον απάνω κόσμο, η ανία του τάφου, όπου δεν μπορούμε ούτε να χασμουρηθούμε (ούτε από ανία!…) Σε χαιρετώ από καρδιάς.
Αγαπητέ kleon / περιοδικατζή / οροπέδιε Κανελλόπουλε, τί σού ‘ρθε ωρέ και με μπερδεύεις με τις χριστοδουλοπαπαριές;! Πανάθεμά σε! – πού ‘λεγε και η Γεωργία Βασιλειάδου στον Δημήτρη Παπαμιχαήλ! Τί σχέση έχω εγώ με τ’ άρρητ’ αθέμιτα, κουκιά μαγειρεμένα τού (άντε μην πώ… ας παραμείνω σεμνός), που μαρτυράνε μάλιστα παντού ότι είναι κουκιά φαγωμένα;! Αν ρίξεις μια ματιά στο κειμενάκι, θα δεις ότι δεν γράφω για τον “Ελληνισμό” (που είναι όρος, που εύκολα φορτώνεται ιδεολογικά από τον καθένα) αλλά για “νέο ελληνισμό” (που είανι όρος που δηλώνει χρονική ιστορική περίοδο σε συνδυασμό με εθνικότητα και πέραν τούτου ού). Δημήτρη, χαθήκαμε. Σ’ ευχαριστώ για τα σχόλιά σου. Θα σου τηλεφωνήσω εγώ, ίσως αύριο Κυριακή, να τα πούμε με την άνεσή μας. Χαίρε, άξιο τέκνο της Νεμούτας!
Κλέονα, αν βρείς ποιός ο κριτικός για τις Σκυθικές Ερημίες, δημόσια αναάγνωση σε οργάνωση Δρανδάκη, κερδίζεις μιά εργάσιμη για φόρτωμα στον υπολογιστή. Εσύ δε μου το είπες βρε για το Μούτση;
@ Κεντρωτή, αμφέβαλά εγώ ποτέ για τη νοημοσύνη σου; Απλά ήθελα να επισημάνω πως η κρίση ακόμα και του δημιουργού δεν μετράει… Μπας και μου βρει η “γλάστρα” αντιφάσεις, εμένα που έμαθα τη διαλεκτική από τον Ζώρζ Πολιτζέρ…και τον Κο Κόϋνερ. Να είσαι καλά.
Mιχογιώρη αυτό το έχω κερδίσει προπολλού αλλά δεν το έλαβα ακόμη. Και του παιδιού και του “αγίου” να μην τάζεις
Αγαπητέ μου Γιώργο Μίχο, χαίρω / χαίρομαι (ξέρεις) που κοντεύω όπου νά ‘ναι 50 χρονών και ανοίγω με φούντωση (όπως θά ‘λεγε κι ο Μπαμπακάρης) τον Η/Υ για να δω την “αλληλογραφία” μου και να βολτάρω σε διάφορα μπλογκ. Είσαι εκ των πρωταιτίων της τωρινής μου κατάστασης! Και μην πει κανείς ότι πρόκειται για απρόσωπη επικοινωνία. Ακόμα και αν είναι (που δ ε ν είναι), είναι απείρως προτιμότερη από την μη-επικοινωνία. Έσο πάντα δημιουργικός, ορμητικός και (με όποιον γουστάρεις τρόπο) διαλεκτικός. Χαίρε. Κεντρωτής