(Στην κατηγορία “Harvest” παρουσιάζονται -κατ΄επιλογήν- βιβλία που λάβαμε από τους ίδιους τους συγγραφείς ή από τους εκδότες τους για το “ποιείν” στις διευθύνσεις:
Σωτήρης Παστάκας, Ελ. Βενιζέλου 12Α, 17121 Νέα Σμύρνη
&
Σπύρος Αραβανής, Επαμεινώνδα 41Β, 16674 Άνω Γλυφάδα)
Ρούμπη Θεοφανοπούλου, Ποιήματα [1972-2005], Γαβριηλίδης 2006
(από Μετά την Ιταλία)
ΑRΝΟ
Ξέρω τα μεν και τα δε
την ομορφιά και την αιτιότητα
τους παραλήπτες των γραμμάτων
και του κουφού την πόρτα.
Ξέρω από ποια πλευρά του Άρνου
αντίκρισε ο Δάντης τη Βεατρίκη του
αυτή φορώντας φτερούγιες
κι αυτός με μια λύρα στο χέρι.
Ξέρω τα κόλπα του σινεμά, τα κόλπα της ηθικής
και της μεταφυσικής. Το φίδι που σούρνεται
τ’ αφήνω. Ξέρω για τους ποιητές: τι έγραψαν οι ίδιοι
και τι είπαν οι άλλοι γι’ αυτούς.
Ξέρω τα ψέματα των συνομιλιών. Ξέρω τα
πλέγματα των σχέσεων. Το χέρι που χαστουκίζει
το συγχωρώ. Ξέρω τις μεθόδους των φιλολόγων.
Ξέρω τη μέθοδο της τριπλής επαλήθευσης.
Ξέρω αυτό που είπε ο Λαμπεντούζα πως είπε
ο Μπαλζάκ. Το λέω κι εγώ.
Ξέρω καλά την πρώτη, τη δεύτερη και την τρίτη γενιά
της ψυχανάλυσης. Τις μεταξύ τους διαφορές και την
ανάγκη της εξέλιξης. Λυτά που είπε ο Ηράκλειτος
κι αυτά που είπε ο Χριστός.
Ξέρω το θαύμα και την εξήγηση του
πως δεν υπάρχει εαυτός χωρίς τους άλλους
και πως ο έρωτας μπορεί να σε τρελάνει.
Τις αναλύσεις των φιλολόγων τις προσπερνώ.
Αποζητώ το αίμα μου μαζί με το μελάνι.
(από Terra Incognita, 1985)
*
Δούλευες στα κρυφά, τη νύχτα.
Έβγαζες τότε τα χειρόγραφα όπως τον άσσο
απ’ το μανίκι. Σου άρεσε ο ρόλος του θαυματοποιού:
να εμφανίζεις μέσα στο σκοτάδι, διάφορα αντικείμενα.
Σε κοίταζα: ήσουν για μένα το μαύρο
αναποδογυρισμένο μου μανίκι, το βελούδο
που γυρίζει στο σατέν. Σου άρεσε η νύχτα:
όχι τα μπλε αστροφώτιστα διαστήματα του έξω,
σου άρεσε μονάχα το σκοτάδι και το μέσα,
αυτό το μαύρο που ξετυλίγεται μέσα στο μέσα,
σαν η επένδυση ενός κουτιού που περιέχει
απολύτως τίποτα.
