Στίχοι, μουσική, ερμηνεία:Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πατρίδα
Λοιπόν αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει,
σαν το αίμα που στάζει, σαν ιδρώτας θολός.
Πότε πότε γελάμε, πότε κάνουμε χάζι
και στα γέλια μας μοιάζει να γλυκαίνει ο καιρός
Mα όταν κοιτάζω τις νύχτες τις ειδήσεις να τρέχουν
ξέρω ότι δεν έχουν νέα για να μου πουν
Ήμουν εγώ στη φωτιά κι ήμουν εγώ η φωτιά
είδα το τέλος με τα μάτια ανοιχτά
Είδα τον πόλεμο φάτσα, τη φυλή και τη ράτσα
προδομένη από μέσα απ΄τους πιο πατριώτες
να ‘χουν τη μάνα μου αιχμάλωτη με το όπλο στο στόμα
τα παιδιά τους στολίζουν σήμερα στη Βουλή
Κάτω από ένα τραπέζι, το θυμάμαι σαν τώρα,
με μια κούπα σταφύλι στου βομβαρδισμού την ώρα
είδα αλεξίπτωτα χίλια στον ουρανό σαν λεκέδες
μου μιλούσε ο πατέρας μου να μη φοβηθώ
“Κοίταξε τι ωραία που πέφτουν, τι ωραία που πέφτουν…”
Είδα γονείς ορφανούς, ο ένας παππούς απ’τη Σμύρνη
στη Δράμα πρόσφυγας πήγε να βρει βουλγάρικη σφαίρα
κι ο άλλος Κύπριος φυγάς στο μαύρο τότε Λονδίνο
στα 27 του στα δύο τον κόψανε οι Ναζί
Είδα μισή Λευκωσία, βουλιαγμένη Σερβία
στο Βελιγράδι ένα φάντασμα σ’άδειο ξενοδοχείο
αμερικάνικες βόμβες και εγώ να κοιμάμαι
αύριο θα τραγουδάνε στης πλατείας τη γιορτή
Είδα κομμάτια το κρέας μες στα μπάζα μιας πόλης
είδα τα χέρια, τα πόδια, πεταμένα στη γη
Είδα να τρέχουν στο δρόμο με τα παιδιά τους στον ώμο
κι εγώ τουρίστας με βίντεο και φωτογραφική
Εδώ στην άσχημη πόλη που απ’την ανάγκη κρατιέται
ένας λαός ρημαγμένος μετάλλια ντόπα ζητάει
Ολυμπιάδες
κι η χώρα ένα γραφείο τελετών
θα σου ζητήσω συγγνώμη που σε μεγάλωσα εδώ
Τους είχα δει να γελάνε οι μπάτσοι
κι απ’την Ομόνοια να πετάν’ δακρυγόνα στο πυροσβεστικό
στο παράθυρο εικόνισμα άνθρωποι σαν λαμπάδες
και τα κανάλια αλλού να γυρνούν το φακό
Και είδα ξεριζωμένους να περνούν τη γραμμή
για μια πόρνη φτηνή ή για καζίνο και πούρα
έτσι κι αλλιώς μπερδεμένη η πίστη μας η καημένη
ο Σολωμός με Armani και την καρδιά ανοιχτή
Δεν ψάχνω ο εαυτός μου να ‘ναι τόπος δικός μου
ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν, θα ‘ταν αγέννητη η γη
δε με τρομάζει το τέρας ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου
Με τρομάζεις εσύ
Με τρομάζεις ακόμα οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα Του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
προσεύχεσαι και σκοτώνεις
τραυλίζεις ύμνους οργής
Έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς το μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω
Mη με κλειδώνεις
Εγώ δε ζω εδώ,
ζω όπου ξεχαστώ
κι όπου περνά ο ποταμός μου
νερό ασταμάτητο,
μονοπάτι απάτητο,
κρυφό στο διάβα αυτού του κόσμου…
Μη με κλειδώνεις,
μη μου χρεώνεις τη ζωή.
Μη με κλειδώνεις,
μη με χρεώνεις
ψάχνω μια λέξη,
μια σιωπή κι εσύ με λιώνεις..
Ήμουνα πάντα αλλού
στο χρόνο του απρόσμενου καιρού
που θες κ δεν αντέχεις.
Έλα, μην έρχεσαι
κι ας μη σε δω ποτέ
κι ας είσαι όσα θέλω κι όσα έχεις…
Μη με κλειδώνεις,
μη μου χρεώνεις τη ζωή.
Μη με κλειδώνεις,
μη με χρεώνεις
ψάξε αλλού να βρεις γιορτή…
Όσα μας λείψανε,
λείψανα γίνανε,
ν’αγιάζουν της ζωής την αφθονία.
Έλα όπως έρχεσαι,
κορίτσι και θε μικρή,προσωρινή αθανασία.
Ήταν ανάγκη;
Μαλακωδώς ευησυχασθής επί μακρόν
ο καλλιτέχνης επανεξετάζει την κατάσταση
πριν ξεχαστεί εκ νέου.
Τα γόνατά μου κάνουν χρίτσι χρίτσι.
Μεγαλώνω.
Το χάνω κάθε χρόνο το παιχνίδι
με το χρόνο.
Μετακόμιζα θυμάμαι μ’ ένα αμάξι
Τώρα όλα τα ζητώ για να ‘ μαι εντάξει.
όλα δικά μου κι όλα σ’ άλλους τα χρωστώ
και τα πληρώνω.
Ήταν ανάγκη; Ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα;
Όλα μου μοιάζαν παντοντινά, παντοτινά, παντοτινά.
Ασπρίζουν τα μαλλιά μου κάθε μέρα.
Μεγαλώνω.
Τα ίδια είχε πάθει κι ο μπαμπάς μου σ’ άλλο χρόνο.
Τα παιδιά με λένε κύριο Αλκίνοο.
Με ενοχλεί μα τελευταίως το καταπίνω.
Θα ‘ρθει σε λίγο η καρδιά και τα λεφτά και να μην πίνω..
Αααααα….
Ήταν ανάγκη; Ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα;
Όλα μου μοιάζαν παντοντινά, παντοτινά, παντοτινά.
Αυριανό ραμολιμέντα μου συγχώρα
τη σπατάλη
συγχώρα με την ώρα που θα δίνεις
τη σκυτάλη.
Πόσο αφελής θα μοιάζω στα δικά σου μάτια
σαν θα σου κόβουν το τσιγάρο και τ’ αλάτια.
Η αθανασία με ξεγέλασε μου πήρε
το κεφάλι.
Ήταν ανάγκη; Ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα;
Όλα μου μοιάζαν παντοντινά, παντοτινά, παντοτινά.
Όταν θα λέω,
πως χάθηκαν όλα στο κάθε-μέρα
Κανείς δε ζει να τον θαυμάζω.
Ξένος, στον αδυσώπητο χαβά της ανθρωπότητας
ο Χατζιδάκις μοιάζει στην προϊστορία
κι αντικατάσταση δεν έγινε καμία
Χρόνια μετά τις κηδείες των παλιών
όταν δεν θα μπορώ να γράψω ούτε τ’ όνομά μου,
τα τραγουδάκια που άφησα για αργότερα
θα με κοιτούν να φεύγω
και θα γκρινιάζουν
σαν γέροι που δεν έζησαν
τότε θα ξέρω πως:
Ήταν ανάγκη; Ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα;
Όλα μου μοιάζαν παντοντινά, παντοτινά, παντοτινά.
Ο γερο – Γκάυκος διάβασε σε ένα τοίχο
ο χρόνος ο πανδαμάτων
κι έκλαψε σαν παιδί.
Και ήταν παιδί.
Παιδί
Ξυπνάς και γίνεται η ζωή απ’ την αρχή
ξυπνάς και γίνομαι παιδί
Στο μικρό σου χέρι μια πεταλούδα οι αιώνες.
Οι κύβοι πέφτουν και γελάς που σε κοιτώ
χρώματα γύρω σου παντού
Φεγγοβολάς κι ανθίζεις
Άξιζε να ζήσω να σε δω.
Νιώθω να το περίμενα καιρό το τραγούδι “Πατρίδα”. Ίσως το καλύτερο της Νεροποντής…
Γενικά είναι ένας καλός δίσκος που αξίζει τα λεφτά του. Περίμενα όμως περισσότερα από έναν Αλκίνοο που ήταν απών από την τραγουδοποιία έξι ολόκληρα χρόνια.
Διαμαντάκι ανάμεσα σε κάρβουνα…Ο Ακίνοος.
Το απών είναι σχετικό.
Και εμφανίσεις έκανε και ένα cd με παραδοσιακά κυπριακά τραγούδια έβγαλε το 2006
και συναυλές με τον Μάλαμα έκανε
και δίσκος βγήκε από τον Μελωδία με Αλεξίου-Μάλαμα-Ιωαννίδη από τις κοινές τους συναυλίες στο Λυκαβηττό.
και 8 συμμετοχές έχει κάνει.
Δεν είναι απών από την τραγουδοποιία. Είναι μερικώς απών από τη δισκογραφία.
Εγώ πιστεύω ότι είναι καλύτερος δίσκος από τον προηγούμενο (Προσκυνητή). Είναι ένας από τους λίγους δίσκους που και προσωπικά όσον αφορά τον καλλιτέχνη, αλλά και γενικά όσον αφορά τη δισκογραφία πάνε τα πράγματα παρακάτω.
Δεν ξέρω ποιος δίσκος ήταν καλύτερος από του Ιωαννίδη τον τελευταίο χρόνο.
Απλως δεν πρέπει να γκρινιάζουμε και να στήνουμε στον τοίχο ανθρώπους που κάνουν κάτι πραγματικά αξιόλογο. Το απών ίσως και να είναι σεβασμός προς το κοινό του και πρέπει να το εκτιμήσουμε αυτό. Γιατί ξέρεις και εσύ πολύ καλά ότι ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης έβγαζε δίσκο όποτε ήθελε και όπως τον ήθελε (λόγω και εμπορικής επιτυχίας)
Και στην τελική προτιμώ να κάνει ένα δίσκο κάθε 6 χρόνια και να είναι καλός παρά -όπως οι περισσότεροι- να σπάει το κεφάλι του για να βγάλει δίσκο κάθε δύο χρόνια και να έχει μέσα ένα καλό τραγούδι και αυτό να γίνει σουξέ με το ζόρι…
Και η Πατρίδα είναι σπουδαίο τραγούδι και το Ήταν ανάγκη δίνει με χιούμορ ένα συναίσθημα πολύ δυνατό χωρίς να το κάνει μελόδραμα.
Οι στίχοι του είναι ποίηση και στέκουν άνετα αυτόνομοι.
Είναι δύσκολο να ξεφύγεις από μια μανιέρα επιτυχίας και ο Ιωαννίδης αυτό κάνει στη Νεροποντή. Δεν κάνει πάλι ένα τραγούδι σαν το Θα’μαι κοντά σου, το Δεν μπορώ, ή την Αγορά του Αλ Χαλίλι.
Καλοτάξιδο να ναι το νέο πόνημα του αλκίνοου με τοεξαιρετικό έργο του Άντη Ιωαννίδη ενός δημιουργού που δεν τιμήθηκε όσο του άξιζε από την ιδιαίτερη του πατρίδα. Βλέπουμε τα γραμμετόσημα που φιλοτέχνησε ο Άντης και νιώθουμε περίφανοι, πραγματικά έργα τέχνης βγαλμένα από το βάθος της καρδιάς του. Ο Αλκίνοος έχει μια τεράστια κληρονομιά από τον πατέρα του, το έργο του οποίου επιβάλλεται να παρουσιαστεί συνολικά μέσα από μια έκθεση ίσως στο μουσείο Μπενάκη ή κάποιο άλλο ίδρυμα ή φορέα που ξέρει να εκτιμά την αληθινή τέχνη.
ΚΙΜΩΝΑΣ
Στο Σολάκη Σολωμού
Και νεκρός ενίκα,
ηχούσε ακόμη
πάνω στα λευκά κιονόκρανα της Σαλαμίνας.
Το πηγάδι ήταν γεμάτο.
Άπλωσες στον ιστό
παντιέρα τα όνειρά σου,
κι έβαψες κόκκινο το χώμα,
εκεί που κάποιοι γράψαν “πράσινη γραμμή”
…………………………………………………………….
Μέσα στην κατάρα της παγκοσ΄μιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ΄στιγματίζουν με το αίμα τους τις “χρυσές” σελίδες των πλανηταρχών.
Ό, τι αναφέρει ο συμπατριώτης Αλκίνοος Ιωαννίδης είναι η ωμή πραγματικότητα που βιώνουμε καθημερινά στο νησί μας. Ο στίχος του λιτός, και εκούσια κατανοητός, έτσι ώστε οι κραυγές ενός καλλιτέχνη που σπαράζει για την καταστροφή του πλανήτη, να φτάνουν στ’ αυτιά και του πιο ταπεινού ανθρώπου.
Μιχάλη, λέμε το ίδιο στα τεκμήρια και το χαλάμε στους ορισμούς 🙂
Απών από την τραγουδοποιία ήταν. Πότε ήταν το τελευταίο δείγμα γραφής Αλκίνοου που είχαμε; Μέσα στα έξι χρόνια μόνο το τραγούδι “Εναέρια τρένα” στον Άξιο λόγο του Αλκαίου θυμάμαι, και διόρθωσέ με αν κάνω λάθος και σ’ αυτό έβαλε μόνο τη μουσική (πώς αλλιώς;).
Κατά τ’ άλλα υπήρξε παρών δισκογραφικά και συναυλιακά.
Δεν διαφωνώ ότι ήταν απών για τους λόγους που αναφέρεις. Αλλά είναι ο ίδιος ο καλλιτέχνης που έβαλε τον πήχη ψηλά και για μένα ο δίσκος Νεροποντή δεν πέρασε τον πήχη του Προσκυνητή, παρά τα έξι χρόνια που πέρασαν. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι κακός ως δίσκος. Είπα, αξίζει τα λεφτά του και δεν είναι πολλοί οι δίσκοι για μένα που αξίζουν αυτά τα 18-20 ευρώ. Εγώ θα τον αγοράσω και θα τον κάνω και δώρο.
Πόντησεν ύδωρ
Πόντος και Κύπρις εύξεινοι
Αλκινόου δάμας
τανύν αγαθά
Είν’ ευλογία που υπάρχει στη μουσική ο Αλκίνοος
Ένα στέρεο μετερίζι υψηλής ποιότητας
Στο “πέρασμα” με τη Σόνια Θεοδωρίδου, την διεθνή υψίφωνο της λυρικής σκηνής, κυριολεκτικά μεταγγίζουν φως
Τη Σόνια είχα την τύχη να την ακούσω στο στούντιο του Κώστα Μπραβάκη σε κομμάτια από μια συνεργασία τους
Εκπληκτική φωνή
Και εγω πιστευω οτι ο δισκος παει τον αλκινοο και γενικα αυτο που λεμε καλο ελληνικο τραγουδι καποια βηματα μπροστα.
Τεραστιο οπλο του καλιτεχνη ειναι οι καταπληκτικοι του στιχοι. Ξχωρισα τα τραγουδια
Πατριδα, Περασμα, Εις μνημην, Σπορα
Καλησπέρα.Παρακολουθώ όποτε μου το επιτρέπει ο χρόνος την τόσο ενδιαφέρουσα σελίδα.Ένα μεγάλο μπράβο είναι το λιγότερο…
Ένα μικρό σχόλιο θα ήθελα να κάνω και εγώ με μια σχετική καθυστέρηση βέβαια αφού τώρα είδα
όλα αυτά τα όμορφα λόγια για τον Αλκίνοο.
Έχει κάνει εξαιρετική δουλειά και η αποχή του είναι όντως δείγμα σεβασμού στον εαυτό του και στον ακροατή.Πήγε στην Αγία Πετρούπολη πρόσφατα και μαθήτευσε δίπλα στον Μπορίς Τίσιενκο, έναν σπουδαίο συνθέτη, μαθητή του Σοστακόβιτς.Μελετά και προσπαθεί για το καλύτερο.Ειμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε στην χώρα μας έναν τόσο σπουδαίο δημιουργό!!!
Και πάλι ευχαριστώ για τον χώρο που δίνετε στην υπέροχη σελίδα σας!!!
ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΙΣΚΟΙ ”ΠΑΝΕ” ΣΤΟΝ ΑΛΚΙΝΟΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΥ :O δρόμος ,ο χρόνος και ο πόνος. ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ Ο ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ!!! ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΑ ΟΛΑ!!! (ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΙΣΚΟΥΣ).
Ο ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΠΡΙΝ ΑΡΧΙΣΩ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΤΟ ΘΕΩΡΟΥΣΑ ΑΠΙΘΑΝΟ!!!
ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΕΙ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ (ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΜΑΣ ) ΜΕ ΛΟΓΙΑ…….!!!!!!!!!!!!!
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΚΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ”ΜΗ ΨΩΝΙΣΜΕΝΟΥΣ” ,ΑΜΑ ΘΕΛΕΤΕ, ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΗΣ ΕΝΤΕΧΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ , ΜΕ ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΚΥΡΟΣ ΣΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΤΩΝ ΥΠΕΡΟΧΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ ΤΟΥ!!! ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΠΟΛΥ ΝΑ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΩ…..
ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΕΤΟΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΛΚΙΝΟΟ ΙΩΑΝΝΙΔΗ, ΜΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΟΥΝ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ!!!!
(μικρή προσωρινή)
Αθανασία
Θα σπαταλήσω δέκα λεπτά, γιατί με πνίγει αφόρητα να βλέπω ΒΛΑΚΕΙΕΣ πασαρισμένες για τραγούδια.
………………
Τραγούδι θα πει μουσικό πράμα φκιασμένο από απλά, “γήινα” υλικά.
Αγνά υλικά .
Με λέξεις καθημερνές, όχι επιτηδευμένες-
βαλμένες η μια δίπλα στην άλλη,έτσι που να μπορούν να μπουν στο στόμα του καθενός (από ..τσοπάνο μέχρι ..καθηγητή πανεπ/μίου)χωρίς να κλωτσάνε στον ουρανίσκο.
Με φράσεις που να φκιάνουν νοήματα τα οποία να επιτρέπουν ΣΤΟΝ ΚΑΘΕ ακροατή να ΤΑΥΤΙΣΤΕΙ με το τραγούδι.
Οι παραπάνω παπαριές του Βλακίνοου ( ο οποίος έγραψε και το στίχο “Κάποιος μου ‘πε πως η αγάπη/σ’ ένα άστρο κατοικεί !/Αύριο θα ‘μαι εκεί.” /), μόνο τραγούδι δεν μπορούν να γίνουν.
Διότι, μόνο άκρατη θυμηδία μπορεί να προκαλέσει το άκουσμα “στίχων” όπως
“Στο μικρό σου χέρι μια πεταλούδα οι αιώνες”
ή
“Μη με κλειδώνεις,
μη μου χρεώνεις τη ζωή.
Μη με κλειδώνεις,
μη με χρεώνεις
ψάχνω μια λέξη,
μια σιωπή κι εσύ με λιώνεις..”
ή
“Ασπρίζουν τα μαλλιά μου κάθε μέρα.
Μεγαλώνω.
Τα ίδια είχε πάθει κι ο μπαμπάς μου σ’ άλλο χρόνο.”
κ.λ κ.λ
Εάν συνέβαινε να πέφτει άγριο -πολύ άγριο- γιαούρτωμα σε συναυλίες, όπου ακούγονται ανάλογες κουταμάρες, οι ψευτοκαλλιτέχνες θα συμμαζεύονταν και ή θα ‘καναν μώκο ή θα δισκογραφούσαν με το σταγονόμετρο.
Οπότε θα ‘μασταν γενικώς ησυχότεροι, δεν θα ‘χαν κι οι ελεγχόμενοι παραγωγοί του ραδιοφώνου τι να παίξουν από τωρινές παπαριές και θ’ αναγκάζονταν παρότι κατευθυνόμενοι να ματαγυρίσουν στο Μούτση, στον Άκη Πάνου,στο Μαρκόπουλο κ.λ
……………..
ΥΓ Η τραγουδοποιία δεν σπουδάζεται στις Μόσχες, στις Λόντρες και στα Παρίσια.
Η μαγκιά στην τραγουδοποιία είναι καταρχήν η άριστη γνώση των ελληνικών που επιτρέπει στον τραγουδοποιό να μιλήσει για τα απλά και καθημερινά με τρόπο νόστιμο,”αιρετικό” και κυρίως έτσι που να ξαφνιάζει ευχάριστα ΤΟΝ ΚΑΘΕ ακροατή, να τον ..τσακώνει απ’ το αυτί και να τον καθίζει κάτω ν’ ακούσει γοητευμένος κι όχι ..ψευτοζαχαρωμένος από
αστεία -πλέον- φωνάσματα γιομάτα πατρίδα, μοναξιά και χρόνο που περνάει αδυσσώπητα κ.λ κ.λ
Πόσο μάγκας ήταν ο Πυθαγόρας που ‘γραψε
“Ποιος ήτανε πριν από μένα,
μέσα στο σαλονάκι σου
και δυο τσιγάρα αναμένα,
υπάρχουν στο τασάκι σου ; ”
Απλά λόγια.
Εικόνες.
Αυτό θα πει τραγούδι.
Πήξαμε απ’ τις παπαριές της Νικολακοπούλου, του ΡΑΔΙΟΦΩΝΑΡΧΗ Ιωάννου, του αλλουνού που του κάναμε τη χάρη και τον συζητάγαμε εδώ τις προάλλες κ.λ
http://www.youtube.com/watch?v=VmXxUD5dnhk
Αυτό -το κατά τη γνώμη μου αριστούργημα- πώς το κρίνετε;
Καλός ο Άκης Πάνου και ο Πυθαγόρας… αλλά για ακούστε…
…για μια στιγμή πήγα να πετάξω στους κουτόφραγκους και τους σλάβους (μπλιαχ…) Ευτυχώς, κε Αγγέλου, με επαναφέρατε- με μια ακόμα σημαντική παρέμβαση σας- στη νεοελληνική πραγματικότητα του μάγκα. Αυτού που μόλις γυρίσει σπίτι τσεκάρει τα τασάκια και αν δει γόπα αγνώστου προέλευσης, απαιτεί ξηγήσεις. Αν και το κρεββάτι είναι άστρωτο, βγάζει λουρίδα. Αν το κοκκινιστό χωρίς κανέλα, την κρεμάει απ’ το πολύφωτο και πάει για σουτζουκάκια στη μαμά και να πει γι’ αυτό που τον ήβρε…
Εν αναμονή του επόμενου με καλά ελληνικά υβρεολογίου σας.
Η βλακεία, ξέρετε, συνδέεται με την ανάγκη ο κόσμος να είναι μόνο “άσπρο” (= αυτό που μας αρέσει ή μας βολεύει)-“μαύρο” (= αυτό που δε μας αρέσει= το μ*****σμένο). Δεν είναι κακό. Πρόνοια της φύσης…
Κύριε Γιώργο Πρίμπα,
αυτό καταλάβατε από το σχόλιο του Γιώργου Αγγέλου; Ότι εγκρίνει τον νεοέλληνα φαλλοκράτη αφέντη; Εκεί εντοπίζετε την ουσία του σχολίου του;
Aν και χωρίς τους στίχους της Νικολακοπούλου το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι δεν θα ήταν μέσα στα μουσικά ακούσματά μου, και ούτε και οι στίχοι της Παπαγιαννοπούλου μού είπαν ποτέ κάτι, συμφωνώ με την άποψη του Γιώργου Αγγέλου. Έτσι πρέπει να είναι το τραγούδι, όπως ακριβώς το γράφει και έτσι όπως το λέει: “Αυτό θα πει τραγούδι”.
– – – – – –
Κυρία Χρυστάλλα Μαγγανή,
Η Κύπρος είναι μακριά για τον σύγχρονο νεοέλληνα. Αποφεύγει να αναφέρεται σ’ αυτά που γράφετε γιατί στην Ελλάδα, όποιος τολμήσει ν’ αναφερθεί σ’ αυτά τα θέματα σταμπάρεται στην καλύτερη περίπτωση ως εθνικιστής και στην συνηθέστερη, ως φασίστας.
Εδώ έχουμε σοβαρότερα θέματα, κι αν θέλεις να θεωρείσαι “προοδευτικός” πρέπει να ασχολείσαι με ηρωισμούς του κώλου. Σαν κάποιου δημοσιογράφου Τριαρίδη, που βρήκε την ευκαιρία να το παίξει ήρωας – εκ του ασφαλούς, εννοείται – αρνούμενος να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του ΓΕΣ για “ενημερωτική επίσκεψη μίας ημέρας στην 12η Μονάδα Επιστρατεύσεως στο Στρατόπεδο Καμπάνη στο Κιλκίς” και φθάνει ως το σημείο γελοιότητας να προκαλεί: “θα ήταν αληθινή τιμή για μένα να διωχθώ για τούτη την άρνησή μου” και να “περιγράφει την διαδρομή του προς αυτή την απόφαση”, λες και περιγράφει την “Πορεία προς το Μέτωπο”.
Μην ευελπιστείτε από τους νεοελληναράδες, μόνον για φαιδρότητες είναι ικανοί. Το πολύ πολύ να τους δείτε, μαζί με καμμιά εκατοστή χρηματοδοτούμενους των Μ.Κ.Ο. να ξαναϋπογράφουν κάποιο σχέδιο α λα Ανάν.
Γιατί το τραγούδι πρέπει να ‘ναι κάπως; Τι σημαίνει απλό; Αν η ανάγκη να ξαναπιάσουμε την ουσία -υποθέτω αυτή είναι η καλύτερη μετάφραση του απλού- προβάλλει εντονότερα στις μέρες μας, αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να υπαγορεύσει μανιέρες. Γιατί θα γεμίσουμε από ψευτοαπλά και μετά θα προβάλλει νέα ανάγκη κ.ο.κ.
Υπάρχουν περιπτώσεις που το ίδιο το τραγούδι μπορεί να οδηγηθεί σε έναν δρόμο εξαιτίας συνθηκών. Για να πεις πρέπει σημαίνει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέραν αυτού που προτείνεις.
Σήμερα υπάρχουν – για το τραγούδι τουλάχιστον – πολλοί δρόμοι όμως. Οπότε μια αντιρροπιστική επιλογή ενός τρόπου σε μια δεδομένη κατάσταση μόνο πρόσκαιρα μπορεί να λειτουργήσει και φυσικά ενέχει τους κινδύνους της.
Τα “γιατί” της Μάτα Χάρι τα προσυπογράφω. Τα “αδιαμφισβήτητα” στερεότυπα του καθενός δεν του δίνουν κανένα δικαίωμα να βρίζει και να απαξιώνει ό,τι διαφέρει. Το απόσπασμα/στίχος του Πυθαγόρα έχει πολλές ερμηνείες. Ειδωμένος όμως στο πλαίσιο της νεοελληνικής μαγκιάς οι δυνατές ερμηνείες περιορίζονται δραματικά…
(τα υπόλοιπα που γράφετε δε με ενδιαφέρουν)
Τα “γιατί” της Μάτα Χάρι αυτονόητα.
Τα “αδιαμφισβήτητα” του κυρίου Πρίμπα
τοσούτο μάλλον. Πότε θα αντιληφθούμε
πως η κρίση είναι ΜΟΝΟ υποκειμενική
με μοναδικό βάρος το έρμα του καθενός
Είναι αλήθεια ότι ο Γιώργος Αγγέλου ήταν ιδιαίτερα αιχμηρός και κάποιοι ίσως πουν ότι δεν υπήρχε λόγος. Όταν όμως εγκωμιάζονται με τέτοιο τρόπο τέτοια τραγούδια, κάποιος μπορεί και να “τα πάρει” τελικά!
Να υποθέσω ότι αυτοί που υμνολογούν είτε είναι πολύ νέοι και δεν θυμούνται; Εκτός αν έχουμε χάσει κάθε κριτήριο πια!
Λίγα, πολύ λίγα είπε ο Γιώργος Αγγέλου για τον ανερμάτιστο λόγο του Αλκίνοου που πολύ συμπαθής μου είναι κατα τ’ άλλα και καλά θα έκαμε να παραμείνει ένας αξιόλογος ερμηνευτής.
Ανερμάτιστος και άτεχνος ο λόγος του! Τι να πιάσω και τι ν’ αφήσω…;
“Λοιπόν αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει”. Πέρα απ’ το κλισέ, βάζει κι ένα “λοιπόν” στην αρχή. Μάλλον αγνοεί βασικούς κανόνες της ελληνικής γλώσσας.
“…στη Δράμα πρόσφυγας πήγε να βρει βουλγάρικη σφαίρα”. Πέιτε μου εσείς ,αν αυτός ο στίχος αντέχει στην όποια κριτική! Βάζουμε ότι μας έρχεται και κάνουμε στίχο!
“Τους είχα δει να γελάνε οι μπάτσοι”. No comment!
“…ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν, θα ‘ταν αγέννητη η γη”. Παρομοίως!
“…μισείς το μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω…”. Ούτε κι εγώ καταλαβαίνω.
Τι να πω! Κι αυτά είναι ένα μικρό δείγμα μόνο. Αν τα πάρω στίχο στιχο, θα πρέπει να γράφω για ώρες!
Κι επειδή κάποιοι δυσανασχέτησαν με τους στίχους του Πυθαγόρα που παρέθεσε ο Γιώργος Αγγέλου, να και κάτι πιο σύγχρονο:
“Η μεγαλοβδομάδα, κόρη ξανθή,
μύρωσε το χωριό μας, και ροδανθεί,
που τρώει τον θεό του για να χαθεί,
κι ίσως με τον χαμό του ν’ αναστηθεί.”
[Απο το ΕΦΤΑ ΠΟΤΑΜΙΑ του Δημήτρη Αποστολάκη (Χαίνηδες)]
Γιώργος Πρίμπας: Τα “αδιαμφισβήτητα” στερεότυπα του καθενός δεν του δίνουν κανένα δικαίωμα να βρίζει και να απαξιώνει ό,τι διαφέρει…
…(τα υπόλοιπα που γράφετε δε με ενδιαφέρουν)
Καμμία αντίρρηση σε ό,τι αφορά την απαξίωση, αν και ξεχειλώνεται ο όρος “στερεότυπα”.
Τα υπόλοιπα δεν τα έγραψα για σας. Ήταν για την κυρία Χρυστάλλα Μαγγανή που ζει σε ένα κατεχόμενο κράτος και έχει κάποιους άκαπνους πολιτικούς-κληρονόμους, και κάποιους πολίτες-μέλη χρηματοδοτούμενων ΜΚΟ να της υπαγορεύουν τι πρέπει να ψηφίσει. Είναι δικαίωμά σας να σας ενδιαφέρει η κοινωνιολογική ανάλυση των στίχων του Πυθαγόρα και μη σας ενδιαφέρει το κυπριακό ζήτημα που έγινε οδυνηρά επίκαιρο αυτές τις μέρες. Αυτό, άλλωστε, έγραψα και στην κυρία Μαγγανή, η Κύπρος πέφτει μακριά και δεν μας ενδιαφέρει το θέμα. Εμείς εδώ ασχολούμαστε με πιο ενδιαφέροντα πράγματα.
Πολύ καλός ο Αλκίνοος .Συμφωνώ ως ένα βαθμό με τον κύριο Αγγέλου και περισσότερο με τον περιηγητή. Μερικές φορές τον χάνω αλλά γούστα είναι αυτά. Πάντως και ο αλκίνοος έχει μια λαϊκότητα. Πολύς κόσμος τον ζητά και τον ψάχνει στις συναυλίες και στο ράδιο.
Καταλαβαίνω το γήινο και την ταύτιση που εννοεί ο κύριος Αγγέλου αλλά και τα υλικά αυτού του τραγουδιού γήινα είναι και αυτά. Από ένα τραγούδι να βαπτίζεις τον άλλον ψευτοκαλλιτέχνη σημαίνει ότι άκουσες και τα υπόλοιπα, είναι “βλακείες” και απλά περρισεύει να το πεις εδώ. Αυτό είναι και το σύνορο για μένα. Εκεί σταματάω να συμφωνώ γιατί μετά αρχίζουν οι υπερβολές.
Καλά κανουν και επιστρέφουν κάποιοι στον άκη πάνου κλπ αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει καινούριο αλλά σημαίνει ότι και αυτά τα τραγούδια είναι ακόμη φρέσκα. Υπήρχαν πάντα ελαφρύ τραγούδι(όποιο νομίζει ο καθένας), λόγιο, μελωποιιημενη ποίηση κλπ. Δεν έγιναν τώρα τελευταία αυτά.
Ο αλκίνοος μου αρέσει αλλα δεν έγινε ποτέ αγαπημένος για τους λογους που θίξανε. Κάπου χάνομαι σε αυτούς τους στίχους, ίσως γιατί θέλουν περισσότερο παίδεμα. Πιστεύω δεν είμαι ο μόνος, οπότε καλά κάνανε και το θίξανε. Είναι όμως στο τελικό ζύγι ένα μεγαλο κεφάλαιο για το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι.
Αφού ξεκινάνε οι στίχοι με την πατρίδα παραθέτω ένα τραγούδι που μου αρέσει από έναν τακτικό συνεργάτη στις συναυλίες του Αλκίνοου, τον σωκράτη Μάλαμα. Ετσι για μια αντιπαράθεση καλώς ενοούμενη για την ένοια της πατρίδας τον στίχο.
Αμπέλια και χρυσές ελιές
μοιάζεις Ελλάδα μου όπως θες
φωτιά κι αέρας, στο φως της μέρας.
Τη μια ευρωπαία στο κλαρί,
την άλλη αρχαία προτομή
Γιατί, γιατί;
Γύρνα και δείξε μου τον δρόμο σου ξανά
μάτια μου, κομμάτια μου
σαν γράμμα ατέλειωτο που έσβησε ο καιρός
μ’ ονόματα και χρώματα.
Γυμνά τα δέντρα, τα κλαδιά
κι έχουν πετάξει μακριά
πουλιά κι αστέρια, σε ξένα χέρια.
Ετσι ήταν πάντα μου γελάς
παιδιά είμαστε της λησμονιάς
σ’ ακούω χαμένος, σαν ζαλισμένος.
Στον ουρανό σου θέλω απόψε ν’ ανεβώ
να σε βρω
αγκάλιασέ με στο σκοτάδι σου να μπω
μάγισσα, σ’ αγάπησα.
Φίλε
Η περιήγηση σου μονόδρομος
και υπερασπιστική .
Εάν σε κάποιους κάνει κλικ ο
Αλκίνοος ,δεν έχει το δικαίωμα
ο πάσα ένας να το αμφισβητεί .
Σου διαφεύγει πάντα το υποκείμενο ˙
και επειδή δυσανασχέτησες με τον
Αλκίνοο άκου και αυτό το ανθρώπινο
χωρίς να έχει σημασία ποίος το
έγραψε.
“Χάραμα μαύρο κινάς
με τα βαριά σου τιμόνια.
Μόχθου σκληρού πρεσβευτής
μάγισσας ψάχνεις συμπόνια.
Ταξιδευτής των καιρών.
Του επιούσιου αντάρτης
σ’ ασφάλτους ψάχνεις να βρεις
που τελειώνει ο χάρτης.”
Φίλε Τυρταίε,
δεν θα συμφωνήσω μαζί σου. Έχω κάθε δικαίωμα να αμφισβητήσω οτιδήποτε δημοσιεύεται, είτε πρόκειται για κάποιο δημιούργημα είτε για σχόλιο/κριτική που το αφορά.
Πολλώ δε μάλλον όταν τέτοια σχόλια περιέχουν και συμπεράσματα που υπαινίσσονται καθολικότητα της αλήθειας τους, αφού απουσιάζει το απαραίτητο “νομίζω”, “κατα τη γνώμη μου”, “σε ότι με αφορά” κλπ.
——————–
Όσο για την Κύπρο…. η όποια καλή πρόθεση δεν φτάνει. Ας μου πει κάποιος τι κατάλαβε για την Κύπρο απ’ όλο αυτό το πολύστιχο. Τι ρόλο έπαιξαν οι πατριώτες, οι Βούλγαροι, οι Ναζί, ο Armani, οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ, οι παπάδες κι οι μπάτσοι που πετούν μολότωφ στην Ομόνοια;
Αν δεν μπορούμε να πούμε πέντε πράγματα που να βγάνουν νόημα, ας γυρίσουμε στο Δ.Σολωμό που τόσο επίκαιρος παραμένει μετα απο 150 τόσα χρόνια:
Μοναχή το δρόμο επήρες,
Εξανάλθες μοναχή
Δεν είν’ εύκολες οι θύρες,
Εάν η χρεία τες κουρταλή.
ή όποια άλλη στροφή του ΥΜΝΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ επιθυμεί ο καθένας.
Επαναλμβάνω ότι τον Αλκίνοο τον θεωρώ πολύ αξιόλογο ερμηνευτή!
Επιμένω!!! Το υποκείμενο
Το υποκείμενό σου , σου επιβάλει
να διαφωνήσεις μαζί μου.
Το υποκείμενό μου , μου κλείνει
πονηρά το μάτι και μου λέει
συμφώνησε μαζί του.
(… δε μ’ ενδιαφέρουν “εδώ” – η παράλειψη με βαρύνει-… Η Κύπρος είναι για μένα πάντα κοντά)
Κανείς δεν είναι υπεράνω κριτικής αλλά, δεν είναι όλοι αντικείμενο σατυρικής αντιμετώπισης. Η συνέπεια, το “δημόσιο” ήθος και το ύφος του Αλκίνοου Ιωαννίδη δε δίνουν λαβή για κάτι τέτοιο. Οι τυχούσες ενστάσεις συζητήσιμες αλλά ΟΧΙ στο τουλάχιστον απαράδεκτο πλαίσιο του πως “πρέπει” να γράφεται ο στίχος και ιδίως προς κάποιον που έχει δηλώσει ότι, γι’ αυτόν, το τραγούδι είναι ποίηση+μουσική.
“Όσο για την Κύπρο…. η όποια καλή πρόθεση δεν φτάνει. Ας μου πει κάποιος τι κατάλαβε για την Κύπρο απ’ όλο αυτό το πολύστιχο. Τι ρόλο έπαιξαν οι πατριώτες, οι Βούλγαροι, οι Ναζί, ο Armani, οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ, οι παπάδες κι οι μπάτσοι που πετούν μολότωφ στην Ομόνοια;”
Από προκύπτει ότι το πατρίδα αφορά την Κύπρο;
Όσο για την αναφορά στη Δράμα, να θυμήσω ότι το 40-44 είχαμε τριπλή κατοχή…
Δεδομένου ότι η στιχογραφία δεν ήταν ποτέ η ίδια ούτε καν την ίδια εποχή και στον ίδιο τόπο, η απαίτηση να κρίνονται όλα με βάση κάποιο (ή έστω κάποιους) τρόπο γραφής είναι από αλλόκοτη και εσφαλμένη μέχρι ύποπτη. Το, για παράδειγμα, η μουσική (μας;;;) δε γράφεται στις Μόσχες στα Παρίσια και στις Λόντρες, δείχνει τουλάχιστον άγνοια, μεταξύ πολλών άλλων, ότι στην εξέλιξη της παραδοσιακής (μας) δημοτικής μουσικής, από το 1830 μέχρι το 1930 (οπότε και εξ αιτίας των νέων κοινωνικών συνθηκών που διαμορφώθηκαν σταμάτησε, στην ηπειρωτική Ελλάδα, η παραγωγή νέου δημοτικού τραγουδιού), μεγάλο ρόλο έπαιξε η αντικατάσταση του ζουρνά από το κλαρίνο (το οποίο είχε πολύ μεγαλύτερες τεχνικές δυνατότητες και το οποίο έφεραν οι φιλέλληνες, ως κλαρινέτο, που συμμετείχαν στην επανάσταση του 21 – αν και κατά άλλους είναι μεν προϊόν εξέλιξης του κλαρινέτου αλλά αυτή συνέβη στις μπάντες του οθωμανικού στρατού στις αρχές του 19ου αιώνα…), όπως και για το γεγονός ότι το μπουζούκι προέρχεται από την Αραβία. Στην τέχνη και φυσικά στη μουσική δεν υπάρχουν ούτε στεγανά ούτε στάσιμα νερά, αλλιώς δε θα υπήρχαν…
Μιας και μιλάμε όμως για στίχο ο μόνος τρόπος να αντικρουστούν τα προηγούμενα είναι να δεχθούμε ότι ο τραγουδοποιός δεν επηρεάζεται, στη δημιουργία του στίχου, και από το όργανο που κρατάει στα χέρια του…
Πέρα από αυτό η απαίτηση, στην τέχνη, να κρίνονται όλα με βάση κάποιο (ή έστω κάποια) πρότυπο προϋποθέτει ότι αυτό το πρότυπο αποτελεί την κορύφωση στην εξέλιξη της τέχνης και αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι, η εξέλιξη στην τέχνη, υπόκειται σε απόλυτα ντετερμινιστικούς νόμους οι οποίοι ήταν έτσι προσχεδιασμένοι ώστε να οδηγηθούμε αναπόφευκτα σε αυτό το αποτέλεσμα/ κορύφωση. Τι να σας πω… αν ήμουν δογματικά «ορθόδοξος» μαρξιστής/νεοφιλελεύθερος/άριος/χριστιανός/μουσουλμάνος/εβραίος θα συμφωνούσα…
Κύριε Πρίμπα
Αφού συμφωνήσω μαζί σου
από πιστεύω και όχι ανάγκη
πόσο θα ευχόμουν ,την απάντηση
σου # 28 να την διάβαζαν οι
ιεράρχες των Μ.Μ. Αποχαύνωσης
που ερμηνεύουν τον Αριστοφάνη
κατά το δοκούν των .
Υποκλίνομαι στους μη δογματικούς.
Επειδή, Πρίμπα,είσαι πέρα τ’ λάκκα (στο χωριό μου, όταν κάποιος αδυνατεί να καταλάβει τ’ αυτονόητα και τ’ απλά και τζαμπουνάει ασυναρτησίες κι άσχετα πράματα, όπως εσύ παραπάνω, για κλαρινέτα,..ντετερμινιστικούς νόμους ( !!! ), φιλέλληνες, ζουρνάδες, λέμε ότι αυτός είναι “..πέρα τ’ λάκκα”=πέρα από τη λάκκα),
θα ματασπαταλήσω δέκα λεπτά, αλλά όχι στα χαμένα τούτη τη φορά και για να ..φωτίσω εσένα ή τον κουτσό π.χ,, αλλά κυρίως για γύμνασμα δικό μου, γιατί τυχαίνει Πρίμπα, με την τραγουδοποιία ν’ ασχολούμαι κι εγώ (κι όχι από αρρωστημένη ματαιοδοξία, αλλά για ευχαρίστηση κι ομόρφεμα-πύκνωμα της μικρής μου ζωής ) κι είναι απαραίτητο να ξεσκονίζω κάπου-κάπου τους κώδικες της τραγουδοποιίας,για να μη τους λησμονώ, ακόμα και στιχουργώντας σε τελείως ανάλαφρο στυλ, όπως θα κάνω εδώ παρακάτω.
………
Το τραγούδι -είπαμε- θέλει να ‘χει απλά λόγια.
Να ‘χει ροή.
Να μην υπάρχουν στεγανά από στίχο(αράδα) σε στίχο, παρά να διαβάζεται ..κομπολογάτα, απ’ την αρχή του 1ου κουπλέ ως το τέλος του, με τη μία.
Να συνδέεται ακόμα, ηχητικά το κάθε κουπλέ με το επόμενο, για να ‘χει ο ακροατής την αίσθηση της συνέχειας και του ενιαίου.
Να ‘χει εικόνες, είπαμε.
Να ‘ναι , αν είναι δυνατόν, παρηγόρια και ξόρκι για το φόβο του θανάτου, της μοναξιάς κ.λ
Να ‘χει μέσα και ..ψήγματα φύσης, μια κι ο αστός σήμερα, φυτεμένος στο μπετό είναι,
κι αποβλακωμένος κι αδύναμος να παράγει πρωτότυπη κι ελεύθερη σκέψη και λόγο
και οπωσδήποτε λαχταρά ν’ ακούσει “βουνό”, “χιόνι”, “αγρίμι” κ.λ
Να ‘χει ένα ρεφραίν-συμπύκνωμα των όσων ειπώθηκαν, ή μια ..πλατιά αλήθεια, δίδαγμα και μπάλσαμο μαζί…
Να ‘ναι στέρεο και λιτό,στην έκφραση και στη μορφή, σαν δημοτικό τραγούδι.Ο 15σύλλαβος μάλιστα, ενδείκνυται, όταν στιχουργεί κάποιος στα ελληνικά, με τις πολυσύλλαβες κυρίως λέξεις, αλλά και προσφέρεται για τη δημιουργία στίχων που να ‘χει ο καθείς τους μια σχετική νοηματική αυτοτέλεια.
Να ισορροπεί στην κόψη της παραδοξολογίας, με τρόπο αριστοτεχνικό, ώστε να γίνεται γοητευτικό στο άκουσμά του -κι όχι βέβαια φαιδρό.
Ένα τραγουδιστό παραμύθι οφείλει να ‘ναι το τραγούδι.
Δεν χωράνε εδώ κοινωνιολογικές, πολιτικές και πατριωτικές μπαρούφες.
Μια τρίλεπτη ταινιούλα, επίσης, είναι το τραγούδι.
Νοείται ταινία χωρίς εικόνες-σκηνές ?
Χωρίς “μύθο” ?
Το ζητούμενο εδώ, είναι το χτίσιμο υπερβατικής ατμόσφαιρας.
Η αλληλουχία φράσεων,εικόνων και ήχων , με τρόπο μελετημένο.
Θέλει να ‘ναι ουδέτερη κι αποστασιοποιημένη η στάση του τραγουδοποιού.
Δε θέλει στόμφο.
Θέλει -το βασικότερο- ποίηση λαϊκή, γιομάτη ζωντάνια, χρώματα και μυρουδιές από την καθημερινή ζωή του απλού ανθρώπου, με τις αγωνίες του, τους φόβους του κ.λ
Θέλει να γίνεται ο τραγουδοποιός, ο σαμάνος που βαράει το ταμπούρλο, να περπατήσουν στο ρυθμό του, αλλιώς κι αλλιώτικα, οι στοιχισμένοι, δισταχτικοί και φοβισμένοι.Να τους μαθαίνει πώς να χτίζουν καθημερινά το παραμύθι τους, (το ξεχωριστό ο καθείς τους , παραμύθι) , πώς να καταναλώνουν μικρές κι ελεγχόμενες δόσεις ποιητικής “τρέλας”, για να θωρακίζονται απέναντι στην τρέλα της συνειδητοποίησης του επερχόμενου τέλους, αλλά και για να ζουν όσο γίνεται πιο μοναδικά, εμπνευσμένα κι ανεπανάληπτα ο καθείς κι άρα περισσότερο και πυκνότερα.
Αυτά πάνω-κάτω, σχετκά με τα “πρέπει” της τραγουδοποιίας,
……………………..
Στην πράξη τώρα, αυτά τα “πρέπει” της τραγουδοποιίας:
Είναι λοιπόν, Πρίμπα,γιόμα κι Αύγουστος.
Όξω στο μπαλκονάκι μου πετά μια πεταλούδα.
Σαν κι αυτή που γράφει ο Αλκίνοος στο τραγούδι του , παραπάνω (“Στο μικρό σου χέρι μια πεταλούδα οι αιώνες” ).
Kαι πιάνω να σου γράψω, επηρεασμένος κι απ’ τα στιχάκια εκείνα του Αλκίνοου,το τραγούδι “Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΤΟΥ ΠΡΙΜΠΑ”
Πρώτα, δανειζόμενος τα στιχάκια του Αλκίνοου, σου γράφω το “Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΤΟΥ ΠΡΙΜΠΑ”, με τον τρόπο του Αλκίνοου κι έπειτα σου γράφω το ίδιο τραγούδι, Πρίμπα, με στιχάκια δικά μου.
………
(Νά, εδώ σου ξαναθυμίζω, τα εξαίσια στιχάκια του Αλκίνοου :
“Μη με κλειδώνεις,
μη μου χρεώνεις τη ζωή.
Μη με κλειδώνεις,
μη με χρεώνεις
ψάχνω μια λέξη,
μια σιωπή κι εσύ με λιώνεις..”
…..
“Ασπρίζουν τα μαλλιά μου κάθε μέρα.
Μεγαλώνω.
Τα ίδια είχε πάθει κι ο μπαμπάς μου σ’ άλλο χρόνο.” )
Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΤΟΥ ΠΡΙΜΠΑ (με τον τρόπο του Αλκίνοου Ιωαννίδη )
Στον ποπό σου, Πρίμπα, μια πεταλούδα οι αιώνες
Μη την κλειδώνεις,
μη της χρεώνεις τη ζωή.
Μην την κλειδώνεις,
μη τη χρεώνεις
ψάχνει μια λέξη,
μια σιωπή κι εσύ τη λιώνεις.
Ασπρίζουν τα μαλλιά της κάθε μέρα.
Μεγαλώνει.
Τα ίδια είχε πάθει κι ο μπαμπάς μου σ’ άλλο χρόνο.
Κοίτα τώρα, Πρίμπα, πώς θα σε φκιάσω -εσένα και την πεταλούδα σου-θρύλο αληθινό, μέσα από ένα στέρεο τραγούδι, με απλά λόγια,γεμάτο εικόνες και φυσικά με ρίμες καλοζυγισμένες χάρη στο βασιλέα 15σύλλαβο που είναι ό,τι πρέπει για έναν μάστορα
που επιχειρεί να τραγουδοποιήσει στα ελληνικά με τις πολυσύλλαβες λέξεις κι όχι με τις μονοσύλλαβες και δισύλλαβες που έχουν τ’ αγγλικά ας πούμε…Κοίτα και πώς ρέει εδώ ο λόγος, Πρίμπα, χωρίς στεγανά από στίχο (αράδα) σε στίχο.Και πόσο άμεσος και φυσικός είναι : σα να μιλάνε δυο φίλοι μεταξύ τους.Και πώς, βέβαια, “χαρίζει” στο τραγούδι σου,το εύρημα να μιλάει κάποιος με τα ..χρόνια του (σαν στην αθάνατη δημοτική ποίηση, όπου συνομιλεί ο ήρωας με τ’ αγέραστα βουνά, ή με τα κλαριά κ.λ ) και μάλιστα πού, Πρίμπα ; Στον ποπό σου ! Αυτή, Πρίμπα, είναι Η εικόνα ! Είναι, Πρίμπα, ΤΟ ξάφνιασμα για τον ακροατή ! )
Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΤΟΥ ΠΡΙΜΠΑ (με τον τρόπο του Γιώργου Αγγέλου)
Χρόνια-πεταλουδίτσες μου,
κάτσατε για μπιρίμπα,
Αύγουστο μήνα, στο παχύ
το έντερο του Πρίμπα.
(Ωπ ! νά η εικόνα : τα χρόνια (οι αιώνες δηλαδή) κάθονται σαν τους χαρτοπαίκτες
και ξημεροβραδιάζονται χαρτοπαίζοντας στον ποπό σου, Πρίμπα, μολονότι είναι Αύγουστος και λιοπύρι κ.λ…
Συνεχίζοντας, “πιάνομαι” απ’ τη λέξη “Πρίμπα” με την οποία σκολάει το 1ο κουπλέ και αρχίζω το δευτερο κουπλέ, με την ομόηχη φράση “Πριν μπει” ( “Πρίμπα”-“Πριν μπει” ) κ.λ Έτσι ..γεφυρώνω το 1ο με το 2ο κουπλέ, ηχητικά, για να ‘χει ο ακροατής την αίσθηση της συνέχειας στο τραγούδι-βασικότατο αυτό :
Πριν μπει Σεπτέμβρης και βροχή,
Φώτα και μαύρο χιόνι ,
σας ρίχνει δυο σπειριά ζωή,
χρυσάφι τα χρεώνει.
(Τι έκανα εδώ, Πρίμπα ; Έβαλα μέσα στο τραγούδι σου,
δυο τρίμματα φύση (ό,τι δηλαδή,είπαμε παραπάνω, λαχταράει ο αστός σήμερα) : βροχή παρέα με το Σεπτέμβρη φυσικά και χιόνι -μαύρο κιόλας- που ‘πεσε ανήμερα των Φώτων ! Το υπόλοιπο δίστιχο βέβαια είναι σχεδόν ..περίσσιο, αλλά μου είναι αρκετό εδώ που ΣΕ ΠΑΡΗΓΟΡΗΣΑ και σου χάιδεψα τ’ αυτάκια Πρίμπα, μ’ αυτό που λαχταράς (φύση) και που η έλλειψή του (κόβω κεφάλι ότι ζεις φυτεμένος στο μπετό) σε κάνει να ‘σαι τόσο ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΟΣ. Μετά, Πρίμπα, πάμε στο ρεφραίν.Το ρεφραίν στο τραγούδι,οφείλει να είναι μια φράση “πυκνή”, κάτι σα ρητό,ή σαν παραίνεση γενική ή σαν μια αλήθεια η οποία να μπορεί να σταθεί αν είναι δυνατόν σε ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ τραγούδι μεν, αλλά να σχετίζεται φυσικά και με τα προηγουμέντως ειπωθέντα στα σχετικά κουπλέ.
-Χρυσό δρεπάνι ποιος κρατά,
ποιος το κουνάει και κόβει
χαρές, φωνούλες και κορμιά
σαν να ‘ναι άγρια βρώμη ;
– O Πρίμπας που ‘χει ευκοίλια
και τρύπιο παντελόνι !
(Μετά Πρίμπα, στο μετά το ρεφραίν κουπλέ, βάνουμε ξανά κάτι ..πλατύ,που να καλύπτει όλο ..το ντουνιά.Κάτι που να ‘χει σχέση με μια “κοινή” πληγή, ας πούμε…
Το γήρας, για παράδειγμα.Αλλά πάντα με εικόνες ζωντανές και ..χειροπιαστές.)
Ασπρίζουν τα μαλλάκια μου,
στη ρίζα τους χιονίζει,
στον ίσκιο τους ο κύρης μου,
αγκάθια δρεπανίζει.
(Νά ξανά η εικόνα , Πρίμπα : στη ρίζα των μαλλιών πέφτει χιόνι και στον ίσκιο τους ο πατέρας σαν άλλος Αη-Γιώργης δρεπανίζε τ’ αγκάθια-βάσανα του γιου που γερνάει …Και πρόσεξε πώς καταλήγει το κουπλέ τούτο στη λέξη “δρεπανίζει”, ώστε να υπάρξει πάλι η αίσθηση της συνέχειας στον ακροατή, καθώς θα ματακούσει εδώ το ρεφραίν “Χρυσό δρεπάνι ποιος κρατά….κ.λ κ.λ “(Δρεπανίζει-Χρυσό δρεπάνι)….
Καταλαβαίνεις λοιπόν Πρίμπα, ότι το τραγούδι έχει τους κώδικές του και για να φτάσουν ο Πυθαγόρας, ο Γκανάς , ο Άκης Πάνου κ.ά να γράφουν τόσο -φαινομενικά- απλά, έσκισαν ολόκληρα τεφτέρια με παπαριές σαν του Αλκίνοου, του Ιωάννου και των ομοίων τους, και μάλιστα -υποθέτω- όταν ήταν στην προεφηβεία τους…
Κι εσύ τώρα, ω Πρίμπα, αν ακόμα δεν κατάλαβες ακόμη τίποτε, πες μου να κάτσω την επόμενη φορά που θ’ αδειάζω, να σου γράψω το “Η μαλ**** του Πρίμπα”, με τον τρόπο του Οδ. Ιωάννου και μετά με τον τρόπο το δικό μου.
Για να μην ξαναγράψεις, όταν μιλάμε για τραγουδοποιία, ασυναρτησίες για κλαρινέτα,..ντετερμινιστικούς νόμους ( !!! ), φιλέλληνες, ζουρνάδες και ..τάγματα του Αλήπασα.
ΥΓ Τον ποπό τον έβαλα για να γίνω παραστατικότερος.Είναι ένα εργαλείο τόσο ..δικό μας. Άμα θίχτηκες, ματαδιάβασ’ το και θεώρησε ότι λέει “στο κατσαρό σου το μαλλί” κι όχι “στον ποπό σου”…
“Δεδομένου ότι η στιχογραφία δεν ήταν ποτέ η ίδια ούτε καν την ίδια εποχή και στον ίδιο τόπο…”
Απο που αλήθεια προκύπτει αυτό το δεδομένο φίλε κ. Πρίμπα;
Απο την εποχή του Όμηρου, “στιχουργώ” σημαίνει “θυμάμαι” [Milman Parry]. Δομικά επίσης, η σύγχρονη στιχουργική υπακούει στους κανόνες της μετρικής της Νεοελληνικής γλώσσας που είναι βέβαια απόγονος αυτής της Αρχαίας γλώσσας.
Απο την άλλη, τα μέσα έκφρασης των στιχουργών παραμένουν τα ίδια (παρομοίωση, μεταφορά, προσωποποίηση, αλληγορία κλπ.)
Επομένως…;
κ. Αγγέλου
Είστε στιχουργός; Ποιητής;
Αν ναι, δε μας ευλογείτε και μας με τα αριστουργήματα σας ;
Καλές οι οδηγίες προς ναυτιλομένους αλλά δε φτάνουν.
Και με την ευκαιρία… ηρεμήστε λίγο… θα μας δείρετε.
Γεώργιε Αγγέλου, γλώσσα του σατανά, γλύκα αγγέλου,
ρωτάει ο Άκης Πάνου, αν έχεις σχέση με τον Παπαϊωάννου,
ναίσκε τζάνεμ τον Αντώνη, το λεβέντη που τα χώνει
και τόνε ζηλεύουν όλες, κι οι μαργιόλες κι οι καργιόλες.
Μη χαλάς τη ζαχαρένια, οι σταθμοί δεν έχουν τρένα,
Μαλακά τα καύκαλά τους, στρογγυλά και τα μυαλά τους
Για να τετραγωνιστούνε, θε να ξαναγεννηθούνε
σε Τυρταίο και σε Πρίμπα ή σε Μίχο και την Μπίμπα
ναι καλέ τη Μάτα Χάρη, αυτή που έχει τ’ όνομα κι εγώ πού ‘χω τη χάρη.
Έχετε μείνει τριάντα χρόνια πίσω…
Και έρχεστε από το παρελθόν με φόρα να μας κάνετε μάθημα..
Δείτε εδώ μπας και ξεκολλήσετε
http://www.youtube.com/watch?v=oiuSbj-PrvA
κι αφήστε τις γραφικότητες για το γήπεδο του χωριού σας.
Σωτήρη αν πάρεις το Νόμπελ Ιατρικής να θυμάσαι ότι σου έριξα την ιδέα περί της συσχέτισης «δήγματος εκ φθείρας επί όρχεων» + «περσινά ξύδια» + «το απωθημένο της μη χάραξης λαμπρής στιχουργικής πορείας» αφενός και της «καταστάσεως αμόκ ή υστερίας» αφετέρου…
Θα κουραστείς λίγο αλλά το αποτέλεσμα ίσως σε δικαιώσει… (ίσως…)
C’est la vie… :-))))
A, και κάτι τελευταίο (από πλευράς μου στην παρούσα). Και παρακαλώ να εισακουστώ. ΝΑ ΜΗ ΣΒΗΣΤΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕ Μ***ΚΑ, αλλά για όλους που βιάζονται να υποστηρίξουν τέτοια άτομα όταν έχουν ήδη δώσει δείγματα γραφής… (όπως http://www.poiein.gr/archives/5794/index.html σχόλιο 36)
Απλώς ενδεικτικά (εκ των υστέρων απάντηση στον περιηγητή που εκ παραδρομής δεν πέρασα χθες)
___________________________________
«Με την επανάσταση του Εικοσιένα και την ανάδειξη της Αθήνας σε εκπαιδευτικό πόλο του ελληνισμού (λόγω Πανεπιστημίου και των άλλων σχόλων που δημιουργούνταν προοδευτικά) ανοίγουν σε ευρύτερους κύκλους λογίων οι δίοδοι επικοινωνίας με τα ευρωπαϊκά γράμματα και πυκνώνουν επομένως οι στιχουργικές επιρροές, με αποτέλεσμα τη διάδοση νέων μετρικών (δακτυλικού και αμφιβραχέος ή μεσοτονικού) και στροφικών (σονέτο — που απαντάται και παλιότερα –, μπαλάντα, δαντικό τρίστιχο ή τρετσίνα) τρόπων. Παράλληλα καλλιεργείται η ρίμα ή ομοιοκαταληξία (ζευγαρωτή [ααββ], πλεκτή [αβαβ], σταυρωτή [αββα] και ζευγαροπλεκτή [ααβγγβ]), η οποία πρωτοεμφανίζεται σε ελληνικά ποιήματα της κρητικής γραμματείας το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα. Παρατηρούνται επίσης προσπάθειες αναπλάσεως αρχαιοελληνικών μέτρων (δακτυλικός δεκαεπτασύλλαβος εξάμετρος) και στροφών (σαπφική, αλκαϊκή).
Η προϊούσα αλλαγή ρυθμών και τρόπων ζωής, που είχε ως συνέπεια τον κλονισμό των παραδοσιακών αξιών και των προτύπων σε όλα τα πεδία, επομένως και στο καλλιτεχνικό, υποχρέωσε και τους ποιητές στην αναζήτηση νέων τρόπων εκφράσεως των νέων ρυθμών με αποτέλεσμα τη διολήσθηση και των μέτρων προς ελευθεριότερα σχήματα μέχρι την τελική κατάργησή τους σε ορισμένες περιπτώσεις. Ετσι οδηγηθήκαμε εξελικτικά από τον ελευθεριωμένο στίχο (τον κλονισμένο ως προς την μετρική ορθοδοξία του δηλαδή) που πρωτοεμφανίζεται με τους ποιητές της “γενιάς του 1880″, κορυφώνεται με τους “παράτονους” στίχους του Καρυωτάκη και μετατρέπεται σε ελεύθερο στίχο με την ποίηση κυρίως της λεγόμενης “γενιάς του τριάντα” (1930). Παρά ταύτα και παρά την καθολική σχεδόν κυριαρχία τα τελευταία εξήντα χρόνια της “ελεύθερης” (από τα παραδοσιακά δεσμα των μέτρων και της ρίμας) ποίησης, άρχισαν να πολλαπλασιάζονται πάλι οι εμφανίσεις μετρικών – ομοιοκατάληκτων ποιημάτων και μάλιστα τεχνικότατων σονέτων, ως αντίδραση ενδεχομένως στην κενολόγο ομοιοτυπία συσσωρευόμενων στίχων “ελεύθερης γραφής”, οι οποίοι είναι στην πλειονότητά τους τόσο αξεχώριστα όμοιοι ώστε πολύ δύσκολα διακρίνονται πια προσωπικοί τόνοι και φωνές.»
Από το: http://www.poiein.gr/archives/5510/index.html
«Από τα τραγούδια των εκδόσεων παίρνουμε ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα από τον πλούτο των μελωδιών και το πολυδιάστατο μουσικό ύφος της Αγιάσου. Η μελωδικότητα των αστικών σμυρναίικων τραγουδιών μάς μεταφέρει σε μια Σμύρνη κοσμοπολίτικη, “όπου ο καθένας και το κάθε τι είχε το τραγούδι του”, για να θυμηθούμε τη φράση μιας Σμυρνιάς τραγουδίστριας, της Αγγέλας Παπάζογλου»
Από το: http://entertainment.in.gr/html/ent/114/ent.33114.asp
(για τη Μυτιλήνη επίσης στα τέλη του 19ου αιώνα και αρχές του 20ου αιώνα και για τη συνύπαρξη (στον ίδιο χώρο και χρόνο αλλά με ταξική διαφοροποίηση) της δυτικότροπης οπερέτας και της παραδοσιακής μουσικής παραπέμπω στο ένθετο του http://www.cup.gr/ViewShopProduct.aspx?ProductId=264704&LangId=1 )
«Με το ηχητικό και το συνοδευτικό τεκμηριωτικό υλικό που παρουσιάζεται, επιχειρείται η ανακατασκευή της μουσικής εικόνας της Σάμου έναν περίπου αιώνα πριν. Μιας εικόνας που συντίθενται από ετερόκλητα μουσικά είδη, τα οποία όμως συνυπάρχουν στην πράξη και συμβιώνουν ως συγκοινωνούντα δοχεία, συγκροτώντας με αυτό τον τρόπο έναν μουσικό πολιτισμό στα πρότυπα της Σμύρνης. Μιας εικόνας που περνάει μέσα από το παίξιμο Σαμιωτών μουσικών αλλά και μέσα από το πολυσυλλεκτικό διαθλαστικό πρίσμα άλλων μουσικών, που προερχόμενοι από άλλες μουσικές παραδόσεις σμιλεύτηκαν στο χωνευτήρι της Αμερικής ή της Αθήνας και τις εκάστοτε αισθητικές επιλογές της δισκογραφίας. Ενδεικτικά σημειώνουμε ότι από τις σαράντα έξι ηχογραφήσεις σε δίσκους 78 στροφών που συμπεριλαμβάνονται στην έκδοση, τριάντα μία έγιναν στην Αμερική, ένδεκα στην Αθήνα, δύο στην Κωνσταντινούπολη, και δύο στο Κάιρο. Από αυτές, στις είκοσι τέσσερεις συμμετέχουν σαμιώτικης προέλευσης μουσικοί η τραγουδιστές, ενώ οι δώδεκα μπορούν να θεωρηθούν ότι είναι αμιγώς ή σχεδόν αμιγώς σαμιώτικες»
http://www.cup.gr/ViewShopProduct.aspx?ProductId=279679&LangId=1
«Ένα σημαντικό στοιχείο της συλλογής είναι πως καλύπτει ένα αρκετά ευρύ φάσμα του ελληνικού τραγουδιού καθώς περιλαμβάνει και τη λόγια μουσική έκφραση (τραγούδια που δημιούργησαν λόγιοι καλλιτέχνες) αλλά και τη λαϊκότερη έκφραση που απευθυνόταν σε ένα ευρύτερο κοινό το οποίο δε διέθετε απαραίτητα ειδική παιδεία. Έτσι δίπλα στα τραγούδια του Ν. Κόκκινου, του Δ. Λαυράγκα και του Μ. Καλομοίρη υπάρχουν τα τραγούδια του Γ. Μουζάκη, του Κλ. Τριανταφύλλου (Αττίκ) και του Χ. Χαιρόπουλου. Αντίστοιχη ευρύτητα συναντά κανείς και κατά τη φιλολογική έρευνα των τραγουδιών καθώς μέσα από τη συλλογή αντιπαραβάλλει τη λόγια ποίηση (η οποία λειτούργησε κατά κύριο λόγο ανεξάρτητα από την μουσική της επένδυση) των Δ. Σολωμού, Μ. Μαλακάση, Λ. Πορφύρα κ.ά. με εκείνο το είδος ποίησης που δημιουργήθηκε για να αποτελέσει τη βάση κάποιων τραγουδιών που απευθύνονταν στο ευρύτερο κοινό.»
και
«Μετά το 1930 τα θέματα που θίγουν, κατά κύριο λόγο, οι δημιουργοί του ελληνικού τραγουδιού είναι ο έρωτας και το κρασί. Το γραμμόφωνο και η ανάπτυξη της δισκογραφίας φέρνουν τους Έλληνες σε επαφή και με την ξένη μουσική, κυρίως την αμερικάνικη, από την οποία και επηρρεάζονται άμεσα. Μεγάλες διαστάσεις παίρνει πλέον το φαινόμενο της προσαρμογής ελληνικών στίχων σε ξένα τραγούδια. Έτσι μαζί με τις παλιές καντάδες και τα τραγούδια των οπερεττών ακούγονται και οι σάμπες, τα βαλς και τα ταγκό»
Από το: http://www.mmb.org.gr/page/default.asp?id=811&la=1#songs
κ. Πρίμπα, αξιοπρόσεκτη η έρευνα που κάνατε.
Όμως όλα αυτά που γράφετε, τίποτα δεν αναιρούν -επι της ουσίας- απ’ όσα σας έγραψα εγώ.
Όταν μιλώ για σύγχρονη στιχουργική, εννοώ αυτήν απο καταβολής νεοελληνικού κράτους. Αυτό περισσότερο για την οικονομία της συζήτησης βέβαια, αφού η λεγόμενη νεοελληνική μετρική και τα κυρίαρχα εκφραστικά στοιχεία θεμελιώνοται στη δημοτική μας ποίηση που προυπάρχει.
Η μόνη ουσιώδης διάκριση είναι όντως αυτή μεταξύ του “έμμετρου” και του “ελέυθερου” στίχου. Όμως οι όποιες προσπάθειες μελοποίησης μη έμμετρου στίχου (μερικές πολύ αξιόλογες είναι αλήθεια) απέχουν απ’ το να χαρακτηρίσουν το αποτέλεσμα ως τραγούδι. Τραγούδι με την έννοια να το τραγούδήσει ο κόσμος (στις παρέες, τα γλέντια ή οταν περπατάει αμέριμνος στο δρόμο).
ΑΝΟΙΓΕΙ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ:
Αξιοπρόσεκτη είναι επίσης η παρατήρηση του κ.Σοφιανού ότι “άρχισαν να πολλαπλασιάζονται πάλι οι εμφανίσεις μετρικών – ομοιοκατάληκτων ποιημάτων και μάλιστα τεχνικότατων σονέτων, ως αντίδραση ενδεχομένως στην κενολόγο ομοιοτυπία συσσωρευόμενων στίχων “ελεύθερης γραφής”, οι οποίοι είναι στην πλειονότητά τους τόσο αξεχώριστα όμοιοι ώστε πολύ δύσκολα διακρίνονται πια προσωπικοί τόνοι και φωνές.” (http://www.poiein.gr/archives/5510/index.html)
σε σχέση με ανάλογη δική μου παρατήρηση στο
http://www.poiein.gr/archives/4912/index.html #21.
ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ
Το μέλος, το μουσικό δηλαδή μέρος, αν και άρρηκτα συνδεδεμένο με το στίχο, είναι άλλο κεφάλαιο το οποίο δεν μας απασχόλησε.
Όσον αφορά το περιεχόμενο… ναι, ο στιχουργός περιγράφει εικόνες και προάγει ιδέες και ήθος που πηγάζουν απο τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εποχής στην οποία ζει ή έζησε. Δομικά όμως ο σύγχρονος έμμετρος στίχος λίγο -έως καθόλου-διαφέρει απο εποχή σε εποχή.
Κατα την άποψή μου το τραγούδι κι η τέχνη γενικότερα -στο κάτω κάτω της γραφής- για δύο πράγματα ενδιαφέρονται: Τον έρωτα/ζωή και το θάνατο.
Θα ανέφερα και παραδείγματα αλλά δεν έχω τον απαιτούμενο χρόνο. Αν θέλετε όμως αργότερα…
… η απάντηση πήγαινε σε αυτήν την ερώτηση:
______________
αν μη τι άλλο δε μας έλειψαν σε αυτό τον τόπο τα τραγούδια να τα τραγουδάμε στις παρές, στο τσακίρ κέφι κλπ ή και μόνοι. Προς τι η επιβολή ορίων; Που εξάλλου ποτέ δεν υπήρξε.
Ναι, δεν μας λειψαν τα τραγούδια! Δίκιο έχετε!
Πολύ φοβούμαι όμως ότι οι επόμενες γενιές τίποτα δεν θα κρατήσουν απ’ αυτά που βγαίνουν στις μέρες μας (εννοώ τα τελευταία χρόνια). Ακόμη και αυτά που κυκλοφορούν σαν αντίλογος υποτίθεται στον συρφετό των λεγόμενων τραγουδιών του συρμού δεν είναι (κατα 99%) άξια λόγου. Κι αυτά πιστεύω κάνουν μεγαλύτερη ζημιά απ’ τα άλλα!
Επομένως δεν είναι θέμα ορίων αλλά έχει να κάνει εν πολλοίς με αυτά που γράφω στην παρένθεση του προηγούμενου σχολίου μου.
(συμπλήρωση)… η απάντηση πήγαινε σε αυτήν την ερώτηση:
“Δεδομένου ότι η στιχογραφία δεν ήταν ποτέ η ίδια ούτε καν την ίδια εποχή και στον ίδιο τόπο…”
Απο που αλήθεια προκύπτει αυτό το δεδομένο φίλε κ. Πρίμπα;
______________
Και ποιος εμποδίζει κάποιον να γράψει έτσι; Αλλά να αξίζει. Έχουμε γεμίσει απόφοιτους καναλιών που τραγουδάνε στιχάκια/ σουξέ, τελείως επιδερμικά, της κακιάς ώρας (τα οποία σε 3-4 μήνες είναι ξεπερασμένα) και το μόνο που αξίζει (όπως η Λένα Πλάτωνος και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης) είναι κάποιοι ελάχιστοι που όμως ΔΕΝ κινούνται σε αυτό που ίσως «λείψει». Η άποψη μου είναι ότι τίποτα δε θα λείψει. Ο Τσιτσάνης και ο Βαμβακάρης και όχι μόνο όσο θα μιλιούνται τα ελληνικά κάποιοι θα τους τραγουδάνε. Αυτό που άλλαξε είναι οι συνθήκες. Ένα είδος τραγουδιού (και μουσικής γενικότερα) γεννιέται σε μια συγκεκριμένη κοινωνία και υπό κάποιες συγκεκριμένες συνθήκες και η παραγωγή παύει όταν οι συνθήκες που το δημιούργησαν αλλάξουν, αλλά αν αξίζει θα ακούγεται για πάντα.
Κυρία Μάτα Χάρι
με την ευκαιρία της επαναφοράς στην τάξη από τον περιηγητή, σας υπενθυμίζω αυτό που συζητιέται εδώ. Καλό το Γκάου Μπίου, του Κωνσταντίνου, όμως η κουβέντα δεν είναι για απαγγελίες συνοδεία μουσικής. Μιλάνε για τραγούδια. Όπως θα χαρακτηρίζαμε αυτό, λόγου χάριν:
http://www.youtube.com/watch?v=zYzkZyfo1LM&feature=related
Συντονιστείτε.
– – – – –
Κύριε Πρίμπα,
αν το μόνο που αξίζει να παραμείνει από το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι είναι η Λένα Πλάτωνος και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, οι επόμενες γενιές θα πεθάνουν από κατάθλιψη και ανία.
Χωρίς να αρνούμαι την δική τους αναζήτηση και συνέπεια σ’ αυτό που αγαπούν και κάνουν.
Κυρία Κατερίνα σ-Μ,
έχω καταλάβει -αν κρίνω απο τα σχόλιά σας- ότι συμφωνούμε σε αρκετά πράγματα. Όμως, για να αποφύγω κάθε παρεξήγηση, θέλω να πω ότι δεν κρίνω τα τραγούδια απ’ το αν είναι “θλιμένα” ή “χαρούμενα”. Άλλωστε, όπως λέει κι ένας φίλος, σημασία δεν έχει αν ένα ένα τραγούδι είναι χαρούμενο αλλά αν χαίρεσαι που τ’ ακούς.
Ή όπως λέει κι ο Δημήτρης Αποστολάκης:
Θε μου πόσο παράξενοι
είν’ οι δικοί μας τόποι
θλιμμένα τα τραγούδια μας
και γελαστοί οι ανθρώποι
Εν πάση περιπτώσει έχω μάθει να ακούω τα πάντα αρκεί να μου λένε κάτι, να έχουν αλήθεια.
Τα πάντα κι απο οποιοδήποτε μέρος του κόσμου!
ΥΓ(1): Δεν είμαι σίγουρος ότι κατάλαβα αυτό το περι επαναφοράς στην τάξη να σας πω την αλήθεια.
ΥΓ(2): Παρατηρήσατε κι εσέις ότι κάποια πρόσφατα σχόλια “εξαφανίστηκαν”;
Για την ανυπαρξία- χάλι για να ήμαστε ειλικρινείς- του σημερινού λαικού τραγουδιού οι ευθύνες ας αναζητηθούν ΑΠΌΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στη νεοελληνική μαγκιά και το σεξισμό των σκυλάδικων και στα πανηγύρια της κακιάς ώρας. Ας αφήσουμε 5-10 ανθρώπους που προσπαθούν στον τρόπο τους να δημιουργούν.
Είναι λάθος αυτό κατά τη γνώμη μου. Τα λαϊκοποπσκυλάδικα κάνουν τη δουλειά τους και την κάνουν καλά. Διασκεδάζουν. Πας κάνεις μόστρα, παρκάρεις το γυαλισμένο αμάξι και τα ρέστα. Ανάβεις πούρο πετάς λουλούδια… Μια χαρά! Άσε που κάποιοι τραγουδιστές είναι φωνάρες. Ο Μαζωνάκης ας πούμε είναι τραγουδισταράς!
Το πρόβλημα είναι αλλού. Στα φούμαρα που πουλάνε οι απέναντι. Και καλά το λέτε. Από τους απέναντι είναι 5-10 που περιμένουμε πολλά από αυτούς. Οι υπόλοιποι άστο καλύτερα.
Ο Κωνσταντίνος είναι από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που δημιούργησε ένα προσωπικό σύμπαν. Απαγγέλοντας, τραγουδώντας, με λούπες, με φυσικά όργανα. Ένας πλήρης καλλιτέχνης.
Πρότεινα το συγκεκριμένο κομμάτι για να τονίσω την αξία των πειραματισμών. Γιατί είναι ακριβώς αυτό το σπάσιμο των ορίων, αυτό το άνοιγμα που έμαθε στον Κωνσταντίνο να γράφει και στρογγυλά τραγούδια.
Και όχι με τα πρότυπα του Άκη Πάνου. Αλλά με σημερινά μέτρα.
Περιηγητή, η “συμφωνία” μου, ήταν για το τραγούδι με την έννοια που περιγράψατε – “χαρούμενο” ή “θλιμμένο”, δεν το ξεχωρίζω. Και η αναφορά στην ανία από τα άσματα της Πλάτωνος και του Ιωαννίδη, είχαν να κάνουν με την ανάγκη της ποικιλίας στο τραγούδι… το ίδιο όπως και στη ζωή.
υ.γ.
Η επαναφορά στην τάξη, έχει σχέση με την εξαφάνιση του ποιητικού σχολίου που, κατά την άποψή μου, καλώς “εξαφανίσθηκε”. Ωστόσο, μου μένει η απορία της επιλεκτικής (μη) “εξαφάνισης”. Το σχόλιο 32 ήταν του αυτού ύφους, τουλάχιστον ως προς το ποιητικό σκέλος του, και το άφησαν να παραμένει ως έχει, πριν ο κύριος Πρίμπας ζητήσει την μη διαγραφή του.
Για να ειμαι ειλικρινης βαρεθηκα να διαβασω ολα τα σχολια. Το μονο που θα ηθελα να σχολιασω ειναι οτι ο Αλκινοος δεν γραφει ποιηση με την κλασικη ,αν θελετε, εννοια του ορου. Τραγουδοποιος ειναι ο ανθρωπος. Επισης πολλοι ξενοι στιχουργοι/τραγουδοποιοι παραποιουν την γλωσσα τους.Λεγοντας παραποιουν εννοω οτι κανουν γραμματικα-συντακτικα λαθη ωστε να ειναι πιο ευηχος ο στιχος ή η στροφη. Ακομα θα ηθελα να προσθεσω οτι και ο ιδιος ο Ιωαννιδης εχει δηλωσει οτι το τραγουδι ”πατριδα” δεν το εγραψε για την Κυπρο. Το συγκεκριμενο τραγουδι αναφερεται σε προσωπικα του βιωματα καθως και σε βιωματα των γονιων του. Επιπλεον στη Ρωσια πηγε μονο για τρεις μηνες για να διευρυνει τους μουσικους του οριζοντες.