Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
Περπάτησα πάνω σε όλες τις μέρες της εβδομάδας
για να φθάσω σε αυτό το Σάββατο, με τα δύο βήτα
σαν το κρεββάτι που έχει δυο σώματα
Τέντωσα όλους τους μήνες για να φθάσω γρήγορα στον
δωδέκατο, να βάλω κόμμα, να αρχίσω νέα χρονιά
πάλι με ένα
Συμμάζεψα όλα τα χρόνια σε δύο,
οπού τα έζησα όλα μαζί σου
Ίσως να μου πάρει καιρό να καταλάβω πόσο όμορφα
περνάω τις ώρες
Ίσως κάποτε καταλάβω πως αυτό που νιώθω δεν είναι χολέρα,
αλλά έρωτας μεγάλος που μουγκρίζει από πόνο
και νέες εκπλήξεις
Σε βλέπω να κοιμάσαι και με τρελαίνουν τα λεπτά
που φυγαδεύουν τον ανούσιο χρόνο
Ρίχνω τα χαρούμενα δευτερόλεπτα στον πολύχρωμο κουμπαρά
για να χω το μικρό μου κομπόδεμα
τις δύσκολες στιγμές που θα είσαι απέναντι και όχι δίπλα
στο μεγάλο κρεβάτι.
Σε φαντάζομαι σε κοντινό μέλλον και μακρινό παρελθόν σαν
γριά που λίγα ακόμη της μένουν
Και είμαι εκεί!
Και είμαι για σένα στο κρεβάτι με τα δυο σώματα
που μοιάζουν νʼ αγκαλιάζονται σαν δυο βήτα όλο καμπύλες
Είναι αλήθεια αυτό το καθημερινό παραμύθι!
Είναι αλήθεια! Σʼ αγαπώ στα 82 μου δευτερόλεπτα, επί 25 λεπτά, συν τις
2 ώρες, για όλους αυτούς τους 7 μήνες και τα πέντε χρόνια που περνάω μαζί σου
Είναι ψέμα!
Είναι ψέμα πως κάθε έρωτας κρύβει μια μεγάλη αρρώστια που πρέπει,
όπως και να χει, να θεραπεύεται
Κοιμήσου ζωή μου, κι εγώ κάνω υπολογισμούς για χθες και για άπειρο
ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΦΤΑ
Περάστε παρακαλώ!
Κοπιάστε! Κοπιάστε!
Καθίστε!
Τι να σας προσφέρω;
Μια γλάστρα από το μπαλκόνι;
Ένα κουταλάκι γλυκού;
Ή ένα από τα παραμύθια που είναι πεσμένα στο πάτωμα;
Έχω και καφέ αν επιθυμείτε
Δεν χρειάζεται να συστηθούμε
Ούτε εμένα μʼ αρέσει να συστήνω εαυτό και άλλους
Ας βρούμε ψεύτικα ονόματα
για τον καθένα
Εμένα πάντως μʼ αρέσει το Πολύμνια
(γιατί λένε έχω πολλές μνήμες)
Εσείς δεν θα βρείτε ονόματα για σας;
Δεν θέλετε;
Λίγη φαντασία να σκεφτείτε μια αλήθεια
για τον εαυτό σας
και να της δώσετε όνομα
Α! δεν θέλετε
Εντάξει
Λοιπόν ξεκινάω πρώτη το θέατρο
«Τι κάνετε; Πώς πήγε η μέρα;
οι δουλειές πού σας πάνε;»
Γιατί με κοιτάτε έτσι;
Αισθανθείτε άνετα!
Θα βάλω μουσική .Κοιτάτε που χορεύω!
Ένα χοροθέατρο και αυτός ο όροφος
Μη φοβάστε! Δεν πρόκειται να πέσω
Ξέρω τα βήματα
Καλέ, μη με κοιτάτε τόσο τρομαγμένοι
Δεν είμαι τρελή. Θέλω να σας κάνω χαρούμενους!
Με λένε Πολύμνια και είμαι καλά
Μη φεύγετε!
Μη φεύγετε! Σας παρακαλώ
Εντάξει, εντάξει, θα σοβαρευτώ!
Ειλικρινά!
Ορίστε:
Λοιπόν , ποιοι είστε παρακαλώ ;
Τι θέλετε;
Aν είστε για έρανο να ξέρετε
μόνο αγάπη μπορώ να δώσω
Αν πάλι μαζεύετε υπογραφές για φύγει
η κυρία του τρίτου με τις εφτά γάτες,
να ξέρετε δεν υπογράφω!
Ααα! ¨Ώστε έτσι. ..
Σας έστειλε τα μεσιτικό
Είστε οι ενδιαφερόμενοι αγοραστές
Ναι!
Ναι, λοιπόν! Σας το δηλώνω και γω:
Εφτά ζωές δεν έχω οπότε
«το παρόν» είναι για πούλημα!
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η Γεωργία Τρούλη γεννήθηκε το 1979. Κατάγεται από την Κρήτη και ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε νοσηλευτική στη Σχολή επαγγελμάτων υγειάς και πρόνοιας του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού ιδρύματος Θεσσαλονίκης και έπειτα σπούδασε Ψυχολογία στη φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. Σήμερα είναι φοιτήτρια στη σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ και παράλληλα εργάζεται στην Ψυχιατρική κλινική του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ
Έχει παρακολουθήσει εκπαιδευτικά προγράμματα στην ομαδική και στη συμβουλευτική Ψυχοθεραπεία, σεμινάρια εικαστικής ψυχοθεραπείας και δραματοθεραπείας
Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές «Τα Πορτοκαλορόδινα» και «Μια σχετική συρραφή»(εκδόσεις Ηριδανός) και λαμβάνει μέρος σε εκθέσεις εικαστικού περιεχομένου γράφοντας ποιήματα και κείμενα με αφορμή τα ζωγραφικά έργα των εκάστοτε καλλιτεχνών. Επίσης ποιήματά της έχουν φιλοξενηθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά καθώς και στο Ημερολόγιο ποίησης (εμπειρία εκδοτική).Είναι μέλος της Ενωτικής Πορείας Συγγραφέων, της Διεθνούς Εταιρείας Λόγου και Τέχνης και του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων
Τι ωραία αυτά τα δυο βήτα, όλο καμπύλες παγκαλιάζονται 🙂
Είναι γεμάτα ζωή.
Ίσως η νεότητα ακόμα, ίσως η έμφυτη αισιοδοξία, είναι πάντως ένα γόνιμο χαρούμενα σκερτσόζικο “βλέμμα”
(πραγματικά το εύρημα με τα δυο βήτα κι εμένα με ενθουσίασε…πόσο αποδυναμωμένη μοιάζει πλέον η νέα ορθογραφία της λέξης κρεβ(β)άτι…. σαν μονό και έρημο. Εγκαταλελειμμένο )
Επτά ζωές; Γιατί όχι…μια γάτα ίσως πάντα καραδοκεί!
Η μία ζωή σίγουρα δεν είναι για πούλημα. Για χάρισμα ίσως.
(αυτήν θα μπορούσε να την προσφέρει μια …Ερατώ!)
Κι εκεί που αξίζει μόνον. Ποτέ αλλού.
Καλή συνέχεια.
Με την ίδια ζωή, χαρά και δύναμη στο βλέμμα εμπρός της.
Συνομήλικος λέγω: μπράβο!
Αντιγράφω:
“Σε βλέπω να κοιμάσαι και με τρελαίνουν τα λεπτά
που φυγαδεύουν τον ανούσιο χρόνο”
Και τι ωραίες σπουδές. Σημαντικά θρανία.
Αγαπητή κ. Τρούλη, συνεχίστε.
Καπετάνιε, πάντα τέτοια αρώματα.
Η ανεπιτήδευτη ποίηση της Γεωργίας Τρούλη είναι έρωτας μεγάλος που μουγκρίζει από πόνο
και κυοφορει, είμαι βέβαιος, νέες εκπλήξεις. Μπράβο!
Αγαπητή Γεωργία, έλαβα εις διπλούν τα δύο ποιητικά σου βιβλία σε δύο διαφορετικές αποστολές.
Διάβασα και τα δύο με προσοχή και πράγματι απέκτησα μία γνώμη για τα ποιήματα. Σε πρώτη φάση δεν μπορώ να πω ότι διακρίνω περισσότερα προτερήματα σε μία από τις συλλογές. Και στις δύο υπάρχουν εξίσου καλές και όχι τόσο καλές στιγμές. Εκείνο που έχει όμως μεγάλη σημασία είναι πως η Σχετική Συρραφή έχει παραδοθεί σε πιο απαιτητικά πεδία, τουτέστιν τείνει στην ποίηση με πιο συγκεκριμένο και υπεύθυνο τρόπο. Από εκεί όμως απλώς αρχίζει κανείς. Η μόνη συμβουλή, ή καλύτερα, προτροπή, που μπορώ να δώσω, είναι αυτή:
Κατάργησε εντελώς την αυτοπάθεια. Η γραφή πρέπει να φεύγει, να εξακοντίζεται από σένα και οπωσδήποτε να μην επιστρέφει – ούτως η άλλως η «επιστροφή» έχει ήδη ολοκληρωθεί με την κατάκτηση ενός πιθανού ποιήματος.
Κάτι ακόμη είναι μία αίσθηση του απαρηγόρητου και του απωθημένου που κόβει τα φτερά του κειμένου πριν ανοίξουν.
Αγαπημένη μου,
περιέργως, ενώ στη ζωή σου “τακτοποιείς τα μαξιλάρια
του απέναντι σπιτιού”,
η άποψή μου για το ” Ο έρωτας στα χρόνια” τελικά συμπίπτει με εκείνη του Γιάννη Λειβαδά – “Η γραφή πρέπει να φεύγει, να εξακοντίζεται από σένα και οπωσδήποτε να μην επιστρέφει “-
Θα ήθελα να μας φωτίσεις με το “παληό λαμπατέρ” και – να μη ξεχάσω – η σκέψη για τα “β” μου άρεσε και εμένα πάρα πολύ.
Ανθή σου!