[author]Του Γιώργου Δάγλα [/author]

Υπαρχουν ποιητες που δεν γραψανε ποτε μια λεξη.Ανθρωποι που η υπαρξη τους,ο τροπος εκφρασης,η ζωη τους, αποτελει ποιηση.Αλλοι που γεμισαν τομους ματαιοδοξιας και δεν ειπαν τιποτα.Αλλα και αλλοι που σε δεκα στιχους ειπαν τα παντα. Ο ποιητης ειναι απο τη φυση του γενναιος.Ακομα και οταν ζει αγνοημενος στο περιθωριο.Ζει το βαθος των συναισθηματων και των εννοιων.Ειναι ταπεινος και υπεροχος.Δεν επαιρεται. Τωρα πως γινεται εν Ελλαδι,οπου οι ποιητες συγκεντρωμενοι θα σχηματιζαν μια μεγαλη πολη,τα πραγματα να ειναι σε επιπεδο παρακμης, ειναι ενα δυσκολο ερωτημα. Ξερουμε πως υπαρχει μια πλειαδα κατ επιφαση ποιητων και μια στρατια θλιμενων ποιητριων που ”γραφουν” απο πληξη.Εκατονταδες τονοι χαρτιου καταναλωνονται καθε χρονο σε εκδοση ποιητικων συλλογων.μια ολοκληρη οικονομια, κι ενα καταιγιστικο μπαραζ παρουσιασεων και δημοσιων σχεσεων, για μια ποιητικη παραγωγη που εξατμιζεται και ανακυκλωνεται σε γρηγορους ρυθμους. Οι εκδοτες – με ελαχιστες εξαιρεσεις – ,ειναι αδιαφοροι.Ουτε καν θα διαβασουν τι εκδιδουν,αν συμφωνησουν στην τιμη.Κι οσο πιο γνωστες ειναι οι εκδοσεις τοσο ανεβαινει το κασε.Οι εκδοτες ποτε δεν ηταν ρομαντικοι.Πολλοι και καλοι ποιητες δεν εχουν εκδοθει, ειτα γιατι δεν ειχαν τα χρηματα, ειτε γιατι δεν ειχαν καποιο γνωστο στη πιατσα.Συνηθως ο εκδοτης ξεχναει τον ποιητη μετα την απομακρυνση εκ του ταμειου.Ο ποιητης μενει μονος,σχεδον μετεωρος,σ ενα στενο κυκλο λιγων φιλων.Πρεπει να κρατησει το προφιλ του, και να προωθησει το εργο του…Βασικα την αυτο επιβεβαιωση του.Χρειαζεται καλες κριτικες.Λαικ στο διαδικτυο.Λιγωτερους αντιπαλους.Αρχιζει να συντηρει αυτο τον μικρο κυκλο.Καπου κοντα υπαρχει ενας αλλος.Θα αρχισουν οι τριβες και οι προστριβες, με στοχο την επιβολη στο χωρο και την καταξιωση.Τι πιο τραγικο απο δυο ποιητες που συναντιουνται στο δρομο κι αλλαζουν κατευθυνση…Απο δθο ποιητριες που βγαζει η μια τα απλυτα της αλλης στο απεναντι μπαλκονι του διαδικτυου; Πως θα ηταν η ζωη στην πολη των ποιητων; Θα υπηρχαν πιανα στα παρκα? Ενα μεγαλειο στις ψυχες των ανθρωπων; Θα επαιζαν με τις λεξεις τα παιδια; Μα σημερα δεν μιλαμε για μια κριτικη,καλη η κακη, που ειναι παντα θετικη και επικοδομητικη.Μιλαμε για χολη. που σκορπιζεται αφειδως κακειθεν, συνηθως απο ”ποιητες” που δεν εχουν σχεση με την ποιηση.Η πραγματικη ποιηση, περναει μεσα σου,σε συνταραζει, σε εξεγειρει, υψωνει τα συναισθηματα σου. Αλλοιως προσπερναει αθορυβα σαν να μην υπηρξε. Ο ποιητης υπαρχει μεχρι τη στιγμη που τελειωνει ενα ποιημα. Μετα αυτο θα ταξιδεψει. Και θα ειναι ποιητης οταν βρεθει εστω ενας που θα νοιωσει κατι διαβαζοντας το. Ολα τα αλλα αποτελουν στοιχεια που δεν χαρακτηριζουν ενα πραγματικο ποιητη,και δεν θα ειχε θεση στη πολη των ποιητων που μαλλον θα αποτελουνταν απο λιγες δεκαδες κατοικους.

από Σωτήρης Παστάκας
14 Comments