Δεν θα υπάρξει ιδανικότερη εποχή να γράψεις

συνδιαλεγόμενος με τη μύγα μέσα στο ποτήρι

(ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ)

Στην τρίτη προσωπική συλλογή του Σάββα Λαζαρίδη Κολάζ Πορνογραφίας (εκδ. ΑΩ,2023) έχουμε όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν την τεχνική ενός κολάζ όπως αναφέρεται και στον τίτλο της συλλογής. Μιας τεχνικής που θεωρείται άμεσο μέσο έκφρασης αφού οπτικοποιεί το μήνυμα συνθέτοντας θραύσματα της πραγματικότητας, δημιουργώντας παράλληλα μαζί με την ποίηση δύο διαστάσεις (εικόνα, γραπτός λόγος) για τη μεταφορά του μηνύματος στον αναγνώστη. Εικόνες με ετερόκλητα στοιχεία αλλά και οικείες εικόνες, στιχουργικές συνθέσεις με γοργή εναλλαγή που πέρα από την κριτική σκέψη προσδίδουν κι ένα θεματογραφικό σκηνικό αναδεικνύοντας τα πιο ταπεινά ένστικτα του ανθρώπινου νου και υπονομεύοντας κάθε θόρυβο ή αφήγημα της σημερινής ενημέρωσης που παρεκτρέπεται από την ουσία των πραγμάτων.

Από την άλλη, η περιγραφή-αναπαράσταση εικόνων στα 27 ποιήματα της συλλογής με πυρήνα την επίδραση και τη διεργασία του εξωτερικού βιώματος που βρίσκει θέση στο εσωτερικό περιβάλλον του ποιητή, έχει κανείς την αίσθηση πως εγκιβωτίζει σε κάθε ποίημα μικρότερα άλλα κολάζ.

Ο Λαζαρίδης με μια προσεχτική ενατένιση όλων εκείνων που συγκροτούν τη ζωή στο σύνολό της προβάλλει τα πράγματα όπως του υπαγορεύει η συνείδησή του, με διαπλάτυνση της εσωτερικής σκέψης, με οξεία ματιά, με πυκνότητα έκφρασης και εξαιρετικής καθαρότητας στις λεπτομέρειες.«Ψάχνοντας λύσεις εξαιρετικά πολύπλοκες, μάρτυρας του πιο απαίσιου εγκλήματος»και συνάμα αναλώσιμος, μέσα σ’ένα αδηφάγο σύνολο, στο τέλος αρκείται σε μια σιωπηλή πορεία διαπιστώσεων αλλά και διαψεύσεωνστην τακτοποιημένη και κακοφορμισμένη κατά τ’ άλλα πόλη του.

Για τον Λαζαρίδη είναι ολοφάνερο ο ποιητής να ενστερνίζεται αυτό που ο Πεσσόα έλεγε«το εσωτερικό μέρος αυτού που ακούμε».Μιας εσωτερικότητας που πολλές φορές μοιάζει αλάνθαστη μπροστά στο συγκεχυμένο της πραγματικότητας. Μιας επανατοποθέτησης μέσα στον κόσμο που σήμερα μοιάζει όσο ποτέ άλλοτε επιτακτική ανάγκη για μια συνέχεια που θα αφήσει το υγιές αποτύπωμά της.

Ο ποιητής-περιηγητής λοιπόν αποθησαυρίζει τα μικρά και τα μεγάλαμέσα σ΄έναν ασφυκτικά πολυπληθή αστικό ιστό, ξεκομμένος απότην παρουσία του ανθρώπινου πλήθους, εμμένοντας στο εσωτερικό του τοπίο και «σε κάθε λόγο που δεν είναι μόνο θόρυβος», εμβαθύνοντας ουσιαστικότερα στη παρακμιακή ζωή της ανθρώπινης οντότητας σε όποια εποχή κι αν βιώνεται αυτή.

Είναι ο παρατηρητής που εποπτεύει την πραγματικότητα και ο δημιουργός που απολογείται κάποτε για την απραξία του«γνωρίζοντας πως δεν μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω από μια αθώα ενατένιση ηλιοβασιλέματος» ή το τελευταίο του τσιγάρο, «οχτώ με εννιά δίπλα σε ξινισμένα δελτία ειδήσεων»˙μια πρόσκαιρη αδυναμία κίνησης, παρόλα αυτά σε κατάσταση απόλυτης συνειδητότητας και αντίληψης της μεγάλης εικόνας που έντεχνα αποκρύπτεται.

[…] Ο σκοτεινός τρόπος δυσκολεύει τη θέαση / διαμορφώνοντας μια στάση ελάχιστα πολιτική.[…]στην τηλεόραση συνταγές πολιτικών/ ανάλατες όσα τα υπολείμματα φόβων […]Έτσι, διδάσκομαι/ μέσα από δελτία ειδήσεων να εστιάζω/ σε ειδοποιήσεις έκτακτων φαινομένων.