«Λάθος μου;», μικτή τεχνική με φύλλο χρυσού, Ειρήνη Πέννα

Φλογισμένη δίψα της αγάπης,

στα χείλη

πρωτομάστορας πόνος

ανθοβόλησε σα μυγδαλιά του Φλεβάρη

και μαζί του

οι λέξεις οι θαμμένες στην ψυχή,

ανάγκη πια να ειπωθούν

τα κρυμμένα, τα ανείπωτα,

τώρα,

ακατάδεχτη σε εύκολα λόγια

λογάριαζε τα χρόνια εξορίας

ανώφελα μετρώντας τα δάχτυλα

τώρα ήθελε μόνο να ζήσει

σ’ ένα αύριο πράο

ειρηνεύοντας τα μέσα της.

Είχε συνηθίσει να δίνει

χρόνο στις πληγές

αμίλητη,

θαρρείς για να προλαβαίνουν

να επουλώνονται,

μια πρόβλεψη ίσως,

για να μπορεί να αντέχει

πυρωμένα μελίγγια,

συντριβή, θυσία, βία,

μια βασίλισσα στη σκακιέρα

υποχρεωμένη

να υποχωρεί σε κάθε απειλή,

μια γυναίκα προδομένη

αυτή που κρυφά αναζητώντας

τις χοντρές φλέβες του ήλιου

άρμεγε ομίχλες και σύννεφα

να θρέψει την ελπίδα.