«Όταν η ύλη σιωπά, τα θέλω μας ουρλιάζουν, όταν είμαστε ολομόναχοι, εμείς και η ψυχή μας. Τις ώρες που οι κρυφοί μας πόθοι εισβάλουν στα πεθαμένα μας όνειρα, στην όποια ελπίδα, εκείνες τις ώρες ο νους μας ξεγλιστρά σε αυτό που ποθούμε περισσότερο στη γη, σε αυτό που αγαπάμε βαθιά κι ονειρευόμαστε καθώς όλο το είναι μας είναι μόνο εκεί ταγμένο.  Αυτό μπορεί να αφορά άνθρωπο, κατάσταση ,στόχο ή ότι άλλο»

Μιλάει στο Ποιείν για τη δεύτερη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Κάθαρση». Η ποίηση της αφουγκράζεται τον παλμό της κοινωνίας, τις απογοητεύσεις, τις φιλίες, τον έρωτα και τη συγχώρεση που οδηγεί στην «Κάθαρση».

-Αγαπητή κυρία Υφαντίδου μιλήστε μας για τον τίτλο της ποιητικής σας συλλογής «Κάθαρση» 

Η Κάθαρση ως τίτλος γεννήθηκε ένα απόγευμα καλοκαιρινό σε μια υπέροχη παραλία της Ζακύνθου.  Σκέψη πρώτη – να μπορούσε η θάλασσα να πάρει τα προβλήματα μας μακριά και να τα ρίξει στο πιο βαθύ της σημείο.  Σκέψη δεύτερη – κανείς δεν μπορεί να πάρει τα προβλήματα μας μακριά εκτός από εμάς τους ίδιους.  Με ποιόν τρόπο; Προσωπική άποψη βέβαια, συγχωρώντας τον εαυτό μας.  Μας βαραίνουν καθημερινά πολλά και όταν τελικά πάμε να αποφορτιστούμε συνήθως δεν τα καταφέρνουμε καθώς μέσω των ενοχών μας, εμείς οι ίδιοι σταυρώνουμε τον εαυτό μας. Μα ζούμε σ’ έναν κόσμο με πολλούς άλλους πρόθυμους Ιούδες, ας μην είμαστε κι εμείς ένας ακόμη. Εάν λοιπόν καταφέρουμε να μας συγχωρήσουμε, όχι δικαιολογήσουμε, καθώς διαφέρει το ένα από το άλλο, τότε θα επέλθει η Κάθαρση.