Στο πρόσφατο τεύχος του «the books’ journal» διάβασα στο editorial απίστευτες αλήθειες (!) αρχίζοντας από τον τίτλο «Το αυτοκαταργημένο σχολείο», και μετά από απερίγραπτες κοινοτοπίες, ο συντάκτης να φτάνει να αναρωτιέται αν ο Υπουργός Παιδείας που ξέρει και καταλαβαίνει το πρόβλημα, είναι σε θέση να το αντιμετωπίσει.

Αν δεν πρόκειται για παρότρυνση ή έστω φιλική συμβουλή – πράγμα μάλλον απίθανο – τότε δεν μένει άλλο να σκεφτώ από το ό,τι ο συντάκτης πλέει στο αρχιπέλαγος του εφησυχασμού και της συγκάλυψης.

Δηλαδή, τι σημαίνει «αυτοκαταργημένο σχολείο»;

Το καταργεί το προσωπικό του;

Οι μαθητές μήπως;

Οι εκάστοτε ιθύνοντες;

Όλοι μαζί;

Δεν θα ασχοληθώ με τα «πάρκινγκ παιδιών» ούτε και με την ασχετοσύνη του κάθε συντάκτη. Αλλά, αν ο κάθε Πιερρακάκης νομίζει ότι με πλατφόρμες και διαταγές-εγκυκλίους διορθώνει πλάνες δεκαετιών, πλανάται.

Πλανάται όταν επιμένει στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, όταν θριαμβολογεί για την αναβάθμιση του λυκείου με εθνικό απολυτήριο, με τράπεζες θεμάτων και με πανελλήνιες εξετάσεις στις δυο τελευταίες τάξεις του λυκείου.

Πλανάται, όπως και οι διάφοροι μυστικοσύμβουλοι – πώς, αλήθεια, βρέθηκε και ο Μπαμπινιώτης εκεί;

Απορίας άξιον – που διατείνονται ότι το σχολείο θα γίνει πιο ελκυστικό με την εντατικοποίηση της φροντιστηριακής παπαγαλίας, χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς τέχνη και αθλητισμό.

Λοιπόν, κύριοι ιθύνοντες, αν θέλετε πραγματικά να δείτε πόσο ελκυστικό είναι το σημερινό σχολείο, δεν έχετε παρά να καταργήσετε, έστω πειραματικά, το όριο απουσιών.

Τολμάτε;