Πώς βρέθηκε σ’ αυτή τη θέση, ούτε η ίδια κατάλαβε, πόσο μάλλον όλοι εμείς οι υφιστάμενοι. Το μόνο σίγουρο που ξέραμε ήταν πως έπρεπε στο εξής να την υφιστάμεθα. Πες η βαμμένη αφέλεια στο μέτωπο, που πλαισιώνει δυο ημίκλειστα μάτια… πες τα μονίμως σφιγμένα χείλη ή το δεξί ποδάρι που το σέρνει σαν κατάδικος που κουβαλάει αλυσίδες… Μπορεί καιτίποτα απ’ αυτά, μόνο και μόνο οι συνεχείς υποδείξεις προς όλουςμας, να ‘μαστε υπάκουοι στο petitrien, αρκούν να την κάνουν αφόρητη.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, το Ίδρυμα όπου εργαζόμαστε είναι κοινωφελούς σκοπού και ψυχαγωγικού χαρακτήρα. Όταν όμως το κοινωφελές και ψυχαγωγικό περνάει μες απ’ τα γρανάζια της γραφειοκρατίας, τότε μένει απλά εκεί, μασιέται και μετατρέπεται σε ανώφελο και καταναγκαστικό. Φυσικά όλοι οι διευθύνοντες και ιθύνοντες είναι κι αυτοί, με τη σειρά τους, υπηρέτες εντολών κι εγγράφων, κι επειδή οι πλείστοι δεν έχουν ιδέα από νομοθεσίες κι ερμηνείες νόμων, αντίθετα διακατέχονται από ένα μεταφυσικό δέος στη θέα κάποιας εγκυκλίου, αυτοσχεδιάζουν διαρκώς, απευθύνονται για ψύλλου πήδημα στους ανωτέρους τους, με άλλα λόγια τρέμει η ψυχή τους – όντας καρδερίνες – μη βρεθούν εκτεθειμένοι. Αλλά πάνω και πέρα απ’ όλα παραμένουν απόλυτα αισιόδοξοι ότι θα τα καταφέρουν. Θα καταφέρουν να στρογγυλοκάθονται, σαν τους τσάρους στο θρόνο τους, να μιλάνε με τις ώρες στο τηλέφωνο, να ελέγχουν πρωτόκολλα κι αλληλογραφία. Τώρα, όσον αφορά την κοινή ωφέλεια και την αγωγή ψυχής… αυτά πια…είναι ψιλά γράμματα που δεν περιέχονται σε καμιά εγκύκλιο. Κι αν κάνει κάποιος το λάθος να τους ρωτήσει ποιος είναι ο απώτερος στόχος όλης αυτής της τυπολατρείας, η απάντηση θα ‘ναι παραπάνω από αναμενόμενη: «Αυτές είναι οι εντολές… έτσι οφείλουμε να κάνουμε… το γράμμα του νόμου… όλοι μας στο ίδιο καζάνι βράζουμε…» Ειδικά η τελευταία διατύπωση είναι πέρα για πέρα λάθος. Ο καθένας βράζει στο δικό του καζάνι, αλλά μερικά καζάνια είναι πιο ευρύχωρα, και γι’  αυτό ξεχειλίζουν…