Μαγδαληνή,σινική μελάνη, χρώματα γκουάς και φύλλο χρυσού, Ειρήνη Πέννα

Με τη χρήσιμη λάμψη της άγνοιας

ένιωσε να την αγκαλιάζει

καθώς άφηναν πίσω τους την ακτή

και το πορτρέτο του

ατελές στο ηλιοβασίλεμα,

ώρα που παραμιλούσαν

τα φύλλα στις λεύκες,

οι άλυτοι πόθοι στο στήθος

τα γλαροπούλια στα καΐκια.

Ώρα που ψηλαφώντας

το περίγραμμα της ανάμνησης

πότε στο μενταγιόν

και πότε στο λακάκι του λαιμού

ένιωθε

μαζί με τους κόμπους στα δάχτυλα

τις βέβηλες οπλές της τρέλας

να πλησιάζουν, μα χωρίς να απειλούν

τώρα πια.

«Τώρα πια ούτε πίστη,

ούτε εμπιστοσύνη, τώρα ελεύθερη»,

συλλάβισαν τα χείλη.